Donderdag 2 september
Na het emotionele afscheid met mama Hilde en papa Luc, trokken we verder richting Pangani, een klein stadje aan de Indische Oceaan. Dar es Salam lag te ver om in een trip te doen. Onze Canadese vriendin had ons daar een leuke kampeerplaats aangeraden. We waren eerst van plan geweest om de Usumbara bergen in te trekken. Dit is een bergketen die behoort tot de ‘Eastern Arc Mountains’, die zich uitstrekt van Kenya’ s zuidelijke Taita bergen tot helemaal beneden de zuidelijke hooglanden van Tanzania. Deze bergen zijn naar schatting een miljoen jaar oud. En de stenen die de bergen vormen zijn zes miljoen jaar oud. De Usubara bergen huisvesten een biodiversiteit aan planten en dieren en tellen heel wat unieke soorten.
Jammer genoeg was de bevolkingsgroei aan het einde van de negentiende eeuw zo groot in deze bergregio, dat dit leidde tot ontbossing met bodem erosie tot gevolg! Door deze erosie, moesten hele dorpjes verhuizen naar lagere delen. Onze Canadese vriendin had een bezoekje gebracht aan deze bergketen en raadde ons deze om de hierboven genoemde redenen af. Alles was volgebouwd en het landschap had niets authentiek meer. Het bleek er daarenboven onveilig te zijn.
Vooraleer we deze bergketen passeerden, reden we langs de Kilimanjaro. Toen we in België onze trip voorbereidden, hadden we nog gedacht deze te gaan beklimmen. Na ons avontuur in de Simien Mountains in Ethiopië besloten we echter dat dit niet voor ons weggelegd was. Bjorn is 
sowieso al geen wandelaar en we vreesden voor hoogteziekte. We reden er dus braafjes langs en namen wat fotokes. Een tijdje hierna passeerden we de Usumbara bergen waar ik het net over had. We passeerden langs de bergketen heen door enorme velden van aloë vera. Het leek ons wel of Tanzania instond voor de wereld toevoer van alle zalfjes met dit plantextract in.
We kwamen in de vroege namiddag in het Peponi camp aan met regen. Gelukkig was de bui van korte duur en we genoten al snel van onze ligging aan de Indische Oceaan. Een waar paradijs van rust. Naast de camping lag een soort van traiteurzaakje. We hadden zin in vis en ik ging er eens kijken naar wat ze allemaal te bieden hadden! Ik liet Bjorn met een boek en het mooie uitzicht achter. Gelukkig maar want naast het traiteurzaakje was een klerenwinkel. Zo heerlijk om nog eens door een mooi boetiekje te flaneren. Ik had er echt alles kunnen kopen maar beperkte me tot twee haarbanden. Sinds Kenya had ik veel last van haaruitval. Ik was intussen zowat de helft van mijn haar kwijt. Ondanks het feit dat ik in Nairobi andere malaria medicijnen nam, bleef mijn haar maar uitvallen. Mijn coiffure trok dus letterlijk op niets meer en ik hoopte dit te kunnen camoufleren met de nieuw aangekochte haarbanden.
De vis die ik kocht viel een beetje hard uit, maar de gerookte vis paté was heerlijk! We genoten van een avondje met zijn tweetjes want dat was intussen lang geleden! Sinds Nairobi waren we niet meer alleen geweest.
Vrijdag 3 september
We stonden moe op want we hadden de hele nacht regen gehad. Gelukkig was het tegen de ochtend opgehouden met regenen zodat we snel konden ontbijten en de tent droog opklappen. De betaling verliep niet echt vlot want de eigenaars van het kamp waren aan het ontbijten. We moesten dus een half uur wachten! Achteraf bleken die eigenaars boos te zijn op het meisje aan de balie omdat ze hen niet was komen halen.
Tegen dat we konden vertrekken, begon het terug te regenen. Het eerste stuk tot aan de hoofdbaan was offroad. Het baantje was door de regen in een ware glijbaan veranderd en algauw maakte Bjorn met onze Gari een slippertje! We draaiden bijna helemaal rond en ik was ervan overtuigd dat we zouden omkantelen. Gelukkig gebeurde dit niet. Ik hield er enkel een snel kloppend hart aan over. Intussen was het terug aan het gieten. Op de snelweg was de veiligheid al niet veel beter. We zagen de ene omgekantelde vrachtwagen na de andere. De vrachtwagens en bussen rijden hier in Afrika echt als gekken! Het verbaasde ons dan ook niet echt dat er bij regen zo veel ongelukken gebeurden! Zelfs zonder regen zie je regelmatig omgekantelde vrachtwagens langs de kant van de weg liggen!
Onze Gari had voor de verandering ook weer last van kuren! Telkens wanneer Bjorn schakelde en vervolgens gas gaf, hoorden we een geklong vooraan in de auto! Niet echt aangenaam rijden. We maakten ons echt zorgen.
Wij raakten gelukkig vlot tot in Dar es Salaam. ‘t Is te zeggen, voor ons begon in Dar es Salaam de miserie. Uren hebben we er in de file gestaan. De Afrikaanse wegen en verkeerslichten zijn er niet op gemaakt om veel verkeer aan te kunnen. In Addis in Ethiopië hadden we ook al last van files gehad, maar niet in deze mate. Zelfs Damascus en Caïro reden vlotter en dat wil al wat zeggen!
Onze eerste halte in Dar es Salaam was een shopping center. We zouden daar wat inkopen doen, emails checken en we wilden ook nog een reisgids over Zambia kopen. We hadden ook van de hele dag nog niets gegeten en besloten dus te beginnen met onze maag te bevredigen. Nu ja, eerst lag Bjorn natuurlijk onder de wagen, om eens te kijken naar het probleem. Hij kon echter niet direct iets vinden en maakte zich grote zorgen. We aten een pizza en hadden een prachtig zich op een van de baaien van Dar es Salaam. Echt genieten lukte ons niet met Gari die weer ziek was!
Na de pizza trokken we naar de boekenwinkel, maar het boek dat we zochten hadden ze natuurlijk net niet. Dan maar mails checken! Ook dat viel tegen want we hadden geen mail van Katja met een bevestiging van mijn verplichte zesmaandelijkse afspraak bij de gynaecoloog! Katja was de zus van een klasgenoot van Bjorn uit Lubumbashi. Met haar man was ze in Dar es Salaam verzeild geraakt! We hadden haar wat raad gevraagd voor een goed ziekenhuis en ze had voorgesteld een afspraak voor me te maken. We waren er beiden van overtuigd dat ze dit vergeten was. Bjorn schreef haar dus een nogal korte mail en vroeg of ze ons haar telefoonnummer kon doorgeven.
Het was intussen laat en dus lieten we de supermarkt links liggen en trokken we rechtstreeks naar de camping die Katja ons had aangeraden. Om daar te raken moesten we een ferry nemen. Ook daar was het aanschuiven geblazen. Het was donker toen we onze eindbestemming bereikten! Het kamp dat we uitgekozen hadden, bleek totaal niet te zijn wat we gehoopt hadden! Het was een grote Indische disco met luide muziek! We waren intussen zo moe en uitgeput dat we besloten er voor die nacht te blijven en de dag erop iets anders te zoeken! Maar het noodlot bleef ons achtervolgen en we konden 
met onze wagen niet de camping in. Die was enkel voorzien op kleine tentjes! Enfin, achteraf bleek dit een geluk bij een ongeluk te zijn. We kregen ons geld terug en trokken naar de camping ernaast. En die was prachtig! De foto hiernaast is ons uitzicht als we aan het eten waren. We informeerden er ook direct naar een kamertje voor Bernard en Helmut en plaatsten een optie!
Nadat we geïnstalleerd waren, trok ik naar de douche. Bjorn was doodmoe van de lange rit en de auto baarde hem zorgen. Op zo’n momenten weet ik intussen dat ik hem even alleen moet laten. Toen ik fris gedoucht terugkwam, had Bjorn het helemaal gehad. Hij had nog aan de auto willen werken, maar zijn krik zakte weg in het zand. Hij zag het even allemaal niet meer zitten. Ik zei hem dat morgen er alles vast beter zou uitzien en liet hem nog wat alleen. Iedere wereldreiziger heeft zo wel eens zijn mindere dagen!
Zaterdag 4 september
We stonden vroeg op want we wilden onze Gari persé naar de garage brengen die dag! Om zeven uur waren we al op weg naar de ferryboot. Het was weekend en nog vroeg en dus raakten we tamelijk vlot aan de overkant. Toen we onze eerste bestemming bereikten, een landrover spare part shop, bleek alles daar nog gesloten te zijn. Ook de garage die we in onze GPS hadden staan, bleek dicht.
We besloten dus eerst maar naar het ziekenhuis te rijden dat Katja ons had aangeraden en te checken of er een afspraak was voor mij! Dit bleek gelukkig het geval te zijn. Bedankt Katja!
Daarna besloten we te gaan inkopen doen voor ons en voor Helmut en Bernard. De supermarkt die we vonden bleek echter super duur! Ieder ding dat we kochten onderging eerst een grondige prijs inspectie! Een groot pak frosties van Kellogs kostte ons maar liefst vijf euro!
Toen we terug in de auto zaten, bleek dat we een sms’je van Katja gekregen hadden! We probeerden haar onmiddellijk te bellen, maar zonder succes. Ik schreef haar dus maar een sms’je met de vraag of zij een goede garagist kende in Dar es Salam. In afwachting van een antwoord reden wij terug richting camping. We waren net aan het aanschuiven voor de ferry toen we van Katja een bericht kregen. Ze was net aan het zwemmen geweest toen we haar probeerden te bereiken. Ze schreef ook dat haar man Erwin ons binnen de tien minuten zou opbellen voor een garagist. We waren nog steeds aan het aanschuiven voor de ferry toen we telefoon kregen van Erwin. Hij was net bij zijn garagist, een Belg dan nog! Alles zag er voor ons al direct een pak rooskleuriger uit. De garagist bleek vlakbij de winkel te wonen waar we net vandaan kwamen! Stom…
Bij Marcel de garagist aangekomen, stond Erwin ons ook op te wachten! Hij herkende Bjorn direct en vond dat hij als twee druppels water op zijn broer Jürgen leek! Hij wachtte tot Marcel een inspectie van de auto gedaan had. In het geval we niet meer zouden mogen rijden, kon hij ons dan verder helpen. Echt lief!
De mecaniciens van Marcel konden niet direct een oorzaak vinden. We spraken dus af om maandag terug te komen voor een grondigere inspectie. Met Erwin spraken we de dag erop af aan het strand van onze hotel camping!
Deze keer reden we echt terug naar de camping. Ik reserveerde de kamers voor Helmut en Bernard en vroeg na of het geen probleem was dat ze vroeg zouden inchecken. Ik bracht ook onze was naar de receptie. Dat was een heel gedoe want ik moest alle kledingstukken tellen om de prijs te bereken. En…ik schreef me in voor een lichaamsmassage! Van zoveel en zolang in de auto te zitten, hebben Bjorn en ik regelmatig last van rugpijn. We doen ook niets van sport en dat maakt de pijnen er uiteraard niet beter op! Die massage was dus echt overheerlijk! Zalig om je eens af en toe te laten verwennen…
Na de massage was het terug werken geblazen. We hadden al weken de auto niet meer afgestoft! In het begin deed ik dit dagelijks. Bjorn vond dat echter nutteloos want een paar uur nadien zag je al niet meer dat ik gekuist had! Reizen in Afrika is leven in stof! Alles hangt altijd vol met stof: de auto, de zetels, je kleren, je neushaartjes, echt alles!
Enfin, ik vond dus dat het hoog tijd was voor een afstofbeurt van onze Gari. Bjorn vond dit wat overdreven, maar hielp toch ijverig mee! Het is soms toch een schatje hoor!
Zondag 5 september
Vandaag was de dag van het grote weerzien! Bjorn zat al weken te popelen om zijn grote broer Helmut terug te zien. Ik had mijn ouders intussen al terug gezien, maar Bjorn nog niemand van zijn familie en ik merkte dat hij daar toch wel naar verlangde. We waren ook nieuwsgierig naar Bernard want eigenlijk wisten we zo goed als niets over hem. Behalve dan dat hij geopereerd was aan een hernia. Het was dus spannend afwachten want we zouden toch wel een tijdje samen reizen.
Om vijf uur liep ons wekkertje af en een half uur later liet Bjorn me op de camping achter met al ons materiaal uit de koffer. Ik deed in afwachting van hun komst de afwas van de vorige avond en waste eveneens ons ondergoed. Ook ons kookvuurtje onderging nog eens een stevige kuisbeurt. Ik was nog volop bezig toen de mannen aankwamen. Veel vroeger dan ik verwacht had! Ik kreeg van broer Helmut direct een mega knuffel! Bjorn liep te glunderen…
Bernard en Helmut waren beiden diep onder de indruk van de plaats waar we zaten. Ze hadden zich Dar es Salaam heel anders voorgesteld: een miezerig hotelkamertje in het midden van de grote stad! Ze trokken al snel naar hun kamer (elk een paalhut voor hen alleen!) en namen een douche. Wij bereiden intussen een stevige brunch 
voor. ‘t Is te zeggen, stevig naar onze normen. Ik vrees dat het achteraf gezien voor Bernard maar een mager ontbijtje was. Maar ja, we kenden toen nog niet zijn enorme eetcapaciteiten. Om jullie een idee te geven, vroeger at hij elke ochtend een groot brood met tien eieren! Bjorn en ik konden het nauwelijks geloven! Dat krijgen wij in een week nog niet op! Pas op, hij was toen wel een kickbokser op competitief niveau. Nu ja, het werd dus een gezellig brunch en we kraakten er een flesje champagne op! Genieten!!
Even later kwamen ook Erwin en Katja met de drie kinderen aanzetten. Ik had voor hen zoals afgesproken een plaatsje gereserveerd. Voor we van het strand konden genieten, moesten we eerst de afwas doen. Broer Helmut had ook een nieuwe GPS gekocht die Bjorn moest installeren. Dit lukte maar niet! Ik had al een paar keer gezegd dat ze volgens mij moesten beginnen met de installatie cd, maar niet luisteren hè! Na twee uur, kwamen de broers terug en gaven toe dat ze direct naar mij hadden moeten luisteren. Zo’n dingen hoor ik graag 
! Ik had intussen de tijd om met Bernard een klapje te maken.
Aangezien we toch een tijdje met Bernard samen reisden, zal ik hem jullie even voorstellen! Dat hij veel kan eten, weten jullie intussen al 
! Verder is Bernard wat ik noem een zelf-made man! Hij ging tot zijn zestiende naar school en volgde nadien heel wat avond scholing. Hij is van opleiding bouwvakker. In Blankenberge, waar hij vandaan komt, mag in het hoogseizoen echter niet gebouwd worden. Dus combineert hij het huisjes bouwen met een familie frituur. Het is niet zo maar een frituur met frietjes en bicky burgers en van die dingen. Ze hebben er ook dagschotels, je kan er mosselen eten en andere simpele maaltijden tegen erg democratische prijzen! Een dagschotel kost maar liefst negen euro en een half. Daar kan een mens niet voor sukkelen hè! Vanaf nu allen daarheen dus! Hij heeft twee dochters: Lara, die zestien jaar oud is en Dina die een jaar en acht maanden is. Hij woont samen met Ann en mist haar verschrikkelijk! Kamperen is altijd al zijn droom geweest. Deze reis is voor hem dan ook een droom die uitkomt. Verder heeft Bernard al verschrikkelijk veel breuken gehad van verschillende ongelukken. Dat is niet echt verwonderlijk gezien zijn extreme lust voor avontuur. Gelukkig is het een beer van een vent die tegen een stootje kan!
Al deze informatie kreeg ik uiteraard niet van de eerste namiddag praten hè! Het klikte direct en Bjorn en ik hebben ons alle vele malen dood gelachen met de verhalen van Bernard!
Eens de GPS geïnstalleerd en de afwas gedaan trokken we dan eindelijk naar het strand! Tijd om Katja en haar man wat beter te leren kennen! Aangezien Katja een paar jaar ouder was dan Bjorn, kenden ze mekaar niet erg goed! We hoorden mekaar dan ook grondig uit!
Erwin, katja haar man, is kinesist van opleiding. Via via kwam hij in Afrika terecht, waar hij voor een Duitse NGO werkt. Later werd hij gepromoveerd tot manager. Hij beheert nu ziekenhuizen. Het systeem van de ziekenhuizen waar hij voor werkt is erg bijzonder. Ik had hier al eerder over gelezen en het is een principe waar ik erg in geloof. Ze maken de gezondheidszorg toegankelijk voor iedereen. Ieder betaalt naargelang zijn inkomen. Dit wil zeggen dat de armen helemaal niets betalen en de mensen met geld wel betalen! En geloof het of niet, maar het is een ziekenhuis dat draait met winst.
Ze specialiseren zich vooral in het helpen van vrouwen en in oogproblemen. De meeste vrouwen hier in Afrika bevallen zonder de hulp van dokter of gynaecoloog. Dat dit vaak fataal afloopt voor zowel de moeder als het kind, hoef ik jullie vast niet te vertellen. Een van de grote problemen is wanneer vrouwen bevallen van een kind dat te groot is om door hun bekken te kunnen. In Europa wordt dit steeds vooraf gemeten en indien nodig wordt er dan een keizersnede uitgevoerd! Hier in Afrika, is dit niet het geval. In het geval dat vrouw en kind zo’n bevalling al overleven, heeft dit voor de vrouw vaak incontinentie tot gevolg. Door het persen, komt er dan een gaatje in de urine blaas te zitten. Dit heeft een specifieke naam, maar die kan ik mij niet herinneren. Het gevolg hiervan is dat deze vrouwen uit de gemeenschap verstoten worden. Dit incontinentie probleem kan via een simpele operatie verholpen worden. Hiervoor kunnen vrouwen in het ziekenhuis van Erwin terecht en dit vaak helemaal gratis.
Het werken in Tanzania vindt Erwin wel niet helemaal optimaal! Hiervoor werkte hij in Nairobo. Hij vond de Kenianen veel assertiever en actiever en zou maar wat graag een aantal Kenianen aannemen in zijn ziekenhuis. Volgens hem zijn de Tanzanianen te veel verwend geweest onder het socialistische regime van Julius Nyere.
Rond het einde van de negentiende eeuw, verdeelden de Engelsen en de Duitsers, Oost-Afrika onder mekaar. De grens van de twee gebieden liep langs de huidige Kenya-Tanzania grens. Uiteraard werden de Afrikanen niet geconsulteerd in deze beslissingen. De koloniale economie was erop gebaseerd om zoveel mogelijk weelde uit de regio trekken en hiermee de bankrekeningen van de koloniale bezetters te vullen. Er werd slechts weinig geïnvesteerd in het verbeteren van de situatie van de lokale bevolking. Integendeel, boeren werden verplicht om gewassen te telen voor export. Velen werden onder dwang in grote boerderijen tewerkgesteld. In negentien honderd en vijf kwam het volk hiertegen in opstand in de Maji Maji revolutie. Velen kwamen hierbij om het leven.
Na de eerste wereldoorlog kwam het Duitse gebied onder Brits bewind te staan. Voor de lokale bevolking veranderde er echter niet veel. In negentien honderd achtenveertig, vormde een groep jonge Afrikanen een vereniging, die in opstand kwam tegen het bewind. De groep werd geleid door Julius Nyerere. Het doel van de vereniging was de nationale bevrijding van het land. Begin jaren zestig werd hun droom werkelijkheid. Onder leiding van de negenendertig jaar oude Julius Neyere werd de eerste onafhankelijke regering gevormd. Er stond hem geen makkelijke taak te wachten want de Britten hadden het land doodarm achtergelaten. De economie was zwak en totaal niet ontwikkeld. Er was niets industrie en nog minder bekwame mensen. Bij de onafhankelijkheid telde het land slechts honderd twintig universiteit studenten.
Julius Nyerere kon nauwelijks rekenen op steun van Groot Brittannië en andere westerse staten in zijn moeilijke taak. Toch slaagde hij erin zijn idealen te bewaren. Hij leerde zijn bevolking te geloven in democratie, gelijkheid van rassen, in hun rechten en verantwoordelijkheden als burgers. Hij creëerde een socialistische staat, waarbij hij de industrie en banken staatseigendom maakte. Ook de landeigendommen werden onteigend en alle land behoorde toe aan de staat en werd beheerd door de staat.
Zijn regime leek erg op dat van een communistische staat. Zijn partij werd de enige legale partij en bij verkiezingen konden mensen enkel uit door hem bepaalde kandidaten kiezen. Zijn meest controversiële beslissing was die van de agricultuur. Hij wou dat alle boeren samen zouden werken voor het goed van de staat. Hierbij werd tachtig procent van de rurale bevolking verplicht om te verhuizen. Het nieuwe land waar ze moesten werken was vaak onvruchtbaar, het nodige materiaal was niet ter beschikking en mensen wilden niet in gemeenschap werken. Het gevolg was dat de oogsten verslechterden in plaats van verbeterden. Later gaf Julius Nyerere toe dat hij inderdaad fouten gemaakt had.
Zijn meest bewonderenswaardige verwezenlijking was de stijging van het onderwijsniveau van de Tanzanianen. Onder zijn regime werd er gratis onderwijs voor kinderen voorzien. In de jaren tachtig gingen drieënnegentig procent van de kinderen naar school. In twee duizend daalde dit cijfer naar zevenenvijftig procent. Dankzij hem is Tanzania ook een van de weinige Afrikaanse landen dat geen burgeroorlog kende na de onafhankelijkheid.
In negentien honderd vijfentachtig trad hij vrijwillig af als president. Hij bleef een gerespecteerde internationale staatsman, en deed dienst als de hoofd bemiddelaar in het Burundi conflict in zesennegentig.
Het gevolg van het verregaande socialisme is tot vandaag toe voelbaar in de werkmentaliteit van de mensen. Een van de weinige voordelen van kapitalisme is misschien dat het productieve mensen voortbrengt !
Maar terug naar ons verhaal. We genoten van de namiddag aan het strand. Ik kon Bjorn er zelfs toe brengen met mij in de oceaan te gaan zwemmen ! Toen Katja en Erwin tegen vier uur terug naar huis trokken, gingen Bernard en Helmut een tukje doen. We spraken af om half zeven aan onze tent en wij zouden voor hen koken!
Het eindigde erin dat Bernard de visjes bakte, Helmut commentaar gaf op Bjorn die aan het koken was, en ik die van hier naar daar liep. We aten wel heel lekker ! Het werd zelfs een zelfs een drie gangen maaltijd want van de harde vis van de dag voordien, had ik soep gemaakt!
Maandag 6 september
Alweer was het vroeg opstaan geblazen. We moesten Helmut en Bernard naar de luchthaven brengen om hun moto’s te gaan ophalen en wij moesten Gari naar de garage brengen en vervolgens moesten we naar het ziekenhuis gaan. Ondanks het vroege uur waarop we vertrokken, liep het al goed fout aan de ferry boot waar we een lange file hadden. De weg naar de luchthaven was zo mogelijk nog erger en Bjorn en ik vreesden zowel de afspraak met de garage als de afspraak met het ziekenhuis te zullen missen. Aan de luchthaven aangekomen lieten we Bernard en Helmut dus achter. We hadden geen tijd om hen tot op de juiste bestemming te brengen. We voelden ons dus erg ambetant.
De file naar het centrum was zo mogelijk nog erger dan die naar de luchthaven. We besloten dus met de GPS om binnendoor te rijden. Vraag me niet hoe of wat, maar we sloegen er in ieder geval in om nog op een redelijk uur de garage te bereiken. Daar aangekomen vroegen we direct om een taxi, die ons dan naar het ziekenhuis zou brengen…
Het ziekenhuis was net als ieder ander Europees ziekenhuis: lang wachten! De rekening was wel die van een privé ziekenhuis: honderd vijftig euro voor een consulatie en wat medicijnen! In die zin zijn we toch wel verwend in België.
Terug bij Marcel aangekomen, vertelde hij ons trots dat hij het probleem gevonden had. De propshaft of aandrijfas stond zogezegd niet gealigneerd op de differentieel. Hij liet zijn mecaniciens die goed plaatsen. Dit had volgens hem de differentieel beschadigd en dus ging hij voor ons op zoek naar een goed tweedehands stuk. Intussen mochten we in zijn tuin zitten en konden we gebruik maken van zijn draadloos internet. We hadden met Helmut en Bernard aan de garage afgesproken. Het was intussen vroege namiddag en we hadden nog steeds geen nieuws van hen. Bjorn was reuze ongerust en probeerde te bellen en sms’en maar zonder resultaat.
Even later stonden de twee motards veilig en wel bij Marcel. Alles was goed verlopen en ze waren in een opperbeste stemming. Ze kwamen bij ons in de tuin zitten en Marcel trakteerde hen op een frisse pint. De mecanicien van Marcel had intussen een wisselstuk gevonden. De kostprijs ervan was maar liefst vijf honderd dollar en we besloten ervoor te passen en het zo te laten.
Toen we even later terug op weg waren, voelde het probleem van onze Gari zo mogelijk nog slechter aan! We waren niet echt gelukkig met de herstelling. Via het water reden we terug naar de ferry oversteekplaats. De moto’s reden achter ons en ik nam uitgebreid fotootjes.
Terug op onze slaapplaats aangekomen was het feest! Helmut had een hele rugzak cadeautjes van mama Yannik en papa Dirk voor ons mee. Ik kreeg een hele nieuwe kleerkast: maar liefst veertien nieuwe T-shirts en hemdjes. Zoveel kleren had ik nog nooit in een keer gehad. Terwijl ik stond te 
springen van plezier zag ik Bjorn al ongerust denken: waar gaan we dat nog steken? Ik trok het mij in ieder geval niet aan. Het deed me goed terug wat trendy bloesjes te hebben en niet die sportieve spullen die ik nu al meer dan een half jaar aan een stuk droeg! Mama Yannik had dat goed gezien. Assorti met de kleren, kreeg ik daarenboven nog wat oorbelletjes en kettinkjes. Dat was de absolute climax ! Van papa Dirk kreeg ik nog twee kanjers van boeken waar ik om gevraagd had. Van een reiziger onderweg hadden we het eerste boek van de millenium triologie van Stieg Larsson gekregen. Echt een aanrader! We hadden hier in Afrika al naar de vervolg verhalen zitten zoeken, maar overal uitverkocht. Die boeken zijn een echte hype! Dus hadden we ze maar vanuit België meegevraagd.
Die avond trakteerden Bernard en Helmut ons op een etentje in het restaurant van het hotel. Leuk!
Dinsdag 7 september
Vandaag was de grote dag voor de motormannen en ze zouden de Afrikaanse wegen gaan onveilig maken! Ik nam nog snel een fotootje van de mannen voor hun voertuig en we trokken op weg. Uiteraard raakten we weer verzeild in de ons intussen 
welbekende files van de stad. Eerst voor de ferry en vervolgens om het stad uit te raken. Om het helemaal erg te maken, raakten we mekaar dan ook nog eens kwijt en stonden we een uur lang op mekaar te wachten. Niet echt handig!
Helmut had er uiteindelijk genoeg van en zei aan Bjorn dat zij zouden doorrijden en dat we mekaar wel aan de camping zouden zien. Bjorn een beetje op zijn tenen getrapt en hij mopperde: tijd voor wat actie! Helmut had uiteraard niet op Bjorn zijn Afrikaanse rijkunsten gerekend! De motards konden ons met moeite bijhouden bij het voorbijsteken van de trucks . Dat is teamwerk bij ons! Ik moet dan aan Bjorn zeggen of er geen tegenliggers aankomen. Van zodra de kust veilig is, racete Bjorn dan de enorme vrachtwagens voorbij.
Het laatste deel van de weg reden we door het nationale park van Mikumi. Helmut en Bernard zagen hier hun eerste zebra’s en giraffen. Na wat zoeken kwamen we tegen de late namiddag in de camping van Mikumi aan. Helmut had dit plaatsje via internet gereserveerd. Bjorn en ik vonden het maar een louche bedoening. De plaats stond totaal niet aangegeven en we raakten er dus eigenlijk op goed geluk. De camping zelf was niet veel speciaals en Bjorn en ik besloten om zoals gewoonlijk in onze tent te slapen. Het eten was OK, maar maar niets speciaal.
Van zodra we aankwamen, kroop Bjorn onder de auto. Hij nam er ook onze Landrover boeken bij en wat bleek nu: Marcel had door onze propshaft of cardan te aligneren deze totaal fout gezet. Het ding stond oorspronkelijk juist, tot hij die fout draaide. Ik was echt om te ontploffen. Het was echt een garagist naar mijn voeten en we hadden hem dan nog vijftig euro moeten betalen ook! Ik ging mee onder de wagen liggen en Bjorn en ik bespraken zoals gewoonlijk het probleem. Bernard en Helmut konden daar niet aan uit dat een vrouw zich in die dingen interesseerde!
‘s Avonds genoten we aan het kampvuur van een glaasje whisky. Hmmmm…lekker!
Woensdag 8 september
Na het ontbijt trok Bjorn aan de slag, geholpen door Bernard die ook heel wat van auto’s kende. Ik besloot onze tent eens onderhanden te nemen. Ik wou die nog eens goed verluchten en onze zelfgemaakte onder matras terug goed leggen. Gelukkig dat ik dit deed want onze twee matrassen waren erg vochtig en waren aan het beschimmelen! Door het vroege opstaan in Dar es Salaam, hadden we telkens de tent nog helemaal vochtig van de dauw moeten opplooien. Ik besloot dus de lakens van de matrassen te wassen. In de tent zelf moesten ook wat herstellingen gebeuren, waar broer Helmut me mee hielp. Het werd dus een drukke ochtend.
Na het eten trokken Bjorn en broer Helmut nog snel het stadje in om wat voorraden van bier en eten te kopen. Daarna zouden de twee motards met onze Gari het nationale park intrekken. Bjorn en ik hadden intussen zovele parken gezien, dat dit park ons niet echt interesseerde. Tja, we raken verwend he! Helmut en Bernard kwamen in het donker pas terug. Bjorn en ik voelden ons echt totaal verloren zonder auto. We waren letterlijk ons huis kwijt! Lezen lukte ook niet meer want onze hoofdlampjes lagen nog in de auto. We zaten dus met zijn tweetjes in het donker wat bij te kletsen. Het was een raar gevoel.
Bernard en Helmut kwamen terug met heel wat avonturen. Ze waren aangevallen door een olifant. Hoe ze dat hebben klaargespeeld weet ik niet want Bjorn en ik hadden dit nog niet voorgehad. Gelukkig liep het goed af!
We hadden die avond wel veel plezier want met het verhaal van de olifant zei Bernard: “de volgende keer neem ik mijn berenspray mee”. Blijkbaar bestaat er dus zoiets als pepperspray maar dan voor beren. Bernard deed ons geloven dat hij dit mee had genomen voor de olifanten en Bjorn en ik lachten ons dood!
Donderdag 9 september
Het was weer tijd om verder te trekken. We hadden Ruaha nationaal park op het programma staan. Helmut had daar een super de luxe “tented camp” gereserveerd en had het kunnen regelen dat we hier tegen een erg voordelig tarief konden overnachten.
Het eerste deel van de weg was goede asfalt door de bergen en het was echt genieten. Ik nam weer uitgebreid fotootjes van de twee motards. Ik was zo geconcentreerd bezig dat ik op een bepaald moment zelfs bijna tegen een vrachtwagen knalde. Om de foto’s te kunnen nemen, hing ik nogal ver uit het raam. Ik lette daarbij niet op vrachtwagens die van de andere kant kwamen. Bjorn trok me gelukkig net op tijd terug binnen !
‘s Middags hielden we halt aan een gezellig restaurantje. 
Daar kwamen we toevallig de broer tegen van de eigenaar van het kamp waar we zouden gaan overnachten. De wereld is soms toch klein he. Na het eten gingen we nog even langs bij een “community souvenirwinkeltje”. We vonden het echter niet veel vets en trokken al snel verder. Broer Helmut wou ook nog even halt houden bij een oorlogskerkhof. Niets spectaculairs vonden Bjorn en ik.
Vervolgens hielden we nog een laatste stop bij de bank om geld te wisselen. Broer Helmut begon zich te ergeren en vond dat we te lang treuzelden. Het laatste deel van de weg was off road en dit zou het eerste stuk slechte weg zijn voor de motards. En we moeten het toegeven, ze waren allebei een beetje zenuwachtig…
Het eerste deel verliep vlot en was echt ideaal. Bjorn en ik hadden dit nog maar net tegen tegen mekaar gezegd of de weg veranderde in een ware ramp. Van zodra we offroad reden, namen de motards de leiding en reden eerst. Helmut voorop, gevolgd door Bernard.
Helmut maakte zich ambetant in Bernard omdat hij vond dat hij te dicht achter hem reed. Hij reed dus gestresseerd en even later, boem, lag hij in de gracht! Bjorn en ik schrokken ons een ongeluk.
Bernard reed wat verder en dus was Bjorn als eerste bij zijn broer. Hij kalmeerde Helmut wat en het was verschrikkelijk schattig de twee broers samen te zien. Bjorn hielp Helmut met het aflaten van de banden, om zo meer grip te hebben op het stof. Ik denk niet dat Helmut die hulp van iemand anders dan zijn broer aanvaard zou hebben !
De valpartij was al snel vergeten toen we in ons kamp voor die avond aankwamen. We werden ontvangen door John, de eigenaar van het kamp. Hij was uiteraard al van onze komst op de hoogte gebracht door zijn broer die we die middag ontmoet hadden.
In zoiets luxueus hadden Bjorn en ik tot nu toe nog niet verbleven. We hadden ons eigen hutje en voelden ons net acteurs van de film “out of Africa”. Het terras, de slaapkamer, de badkamer, het was allemaal ‘af’!
De bar was ook de moeite en gaf uitzicht op een waterplas honderd 
meter verder, waar de olifanten kwamen drinken. Het was gene krot! Terwijl onze motards een douche namen, zaten Bjorn en ik al aan de aperitief. En op zo’n momenten, genieten we altijd van een sigaartje!
Ik belde die avond ook zus Flore die jarig was. Altijd leuk om nog eens gezellig bij te kletsen. Die avond kreeg ik eveneens een berichtje van mijn baas bij Mobistar en dat zette me nogal abrupt terug in de realiteit. Ik besefte plots dat de droom waarin we leefden niet kon blijven duren.
Vrijdag 10 september
Na een lekker ontbijt vertrokken we om acht uur op game drive. Bjorn en ik vonden het nogal laat om te vertrekken want nu zouden we vast de cheeta’s, jakhalzen en ander wild missen die van hun nachtelijke activiteiten terugkwamen.
We hadden allemaal veel van het park verwacht. Het wild dat we zagen was echter uiterst beperkt. Het landschap was wel mooi, maar tegen de middag hadden we het wel gezien.
Sinds we in Tanzania waren, zagen we ook de eerste baobab bomen. Dit zijn bomen die precies door een reus uit de grond zijn gehaald en omgekeerd terug neergevallen zijn. Het lijkt dus alsof hun kruin uit boomwortels bestaat. Het zijn echt indrukwekkende bomen die vaak duizenden jaren oud zijn.
Tijdens een van onze stops, viel ik op een prachtige salamander, waar ik een uitgebreide fotoshoot van nam. Hij was net mannequin en leek van de aandacht te genieten !
Buiten deze attracties, werd het een lange dag, die we gelukkig afsloten met het zien van een leeuwin en haar twee welpjes.
Zaterdag 11 september
Bjorn en ik vertrokken een dag vroeger uit ‘Tandala tented camp’ dan Bernard en Helmut. Ondanks het feit dat Helmut een speciaal prijsje had kunnen regelen, kostte het verblijf ons toch zo’n honderd dollar per nacht. Dit bracht ons dus ver boven ons dag budget dat we ons voorop gesteld hadden.
We genoten van een rustig ontbijt en lazen nog wat boek op het terras van onze kamer. Onze tent bevond zich net naast de rivierbedding en we zagen die ochtend vanop ons terras bijna meer dieren dan we de dag voordien op de game drive gezien hadden.
Bjorn prulde nog wat aan de wagen want onze diesel tank was weer beginnen lekken. Zucht…soms ben ik die auto echt kotsbeu!
Tegen elf uur rekenden we af en trokken we naar de volgende bestemming. Alles ging goed tot we plots een felle diesel geur roken. Bjorn dacht eerst dat het de lek van de tank was maar de geur was te sterk. Stoppen dus en motorkap opendoen! Toen Bjorn de motor terug startte, spoot de diesel alle kanten op. We zaten met een gat in het buisje van onze dieseltoevoer!
Op zich geen ramp, we hadden nog lekken gedicht in het verleden. Dat was mijn taak en dus installeerde ik me bovenop de auto en begon het plastiek netjes af te schuren met wat schuurpapier. Vervolgens haalden we ons materiaal om tenten te plakken terug boven. Enfin, ‘t was weer een echte bushmechaniek oplossing. We vermoeden dat we slechte kwaliteit diesel getankt hadden, waardoor er extra druk op het systeem was komen te staan. Door die extra druk kwamen de zwakke punten in ons systeem boven. Vandaar waarschijnlijk ook dat onze dieseltank was gaan lekken.
Na een half uur was de herstelling in orde en na nog een half uur hielden we halt om te checken of de reparatie gelukt was. We voegden voor alle zekerheid nog een versteviging toe in de vorm van een tie-rib. Even later roken we terug een benzine geur. De herstelling was echter tip-top. Het bleek ons benzine vuurtje te zijn dat door het trillen benzine was gaan lekken!
In Iringa hielden we halt bij een paar shops met auto onderdelen. Niemand had echter het buisje dat we zochten. We trokken dus in een rit verder tot Kisolanza, waar we in de ‘old farm house’ zouden gaan kamperen. Ik had barstende koppijn en was helemaal aangedaan door die diesellek van onze Gari. Ons probleem van de cardan as was ook nog altijd niet helemaal opgelost en het was altijd iets met die auto! We waren intussen alle twee paranoia geworden. Ik kon dus echt niet meer rustig in de auto zitten. Altijd is er wel een nieuw geluidje of probleem dat ons zorgen baart. Soms denk ik om eerlijk te zijn dat we wat overdrijven! Alle garagisten die onder Gari gaan liggen vinden dat hij erg goed onderhouden is…
Zondag 12 september
Vandaag stond er een rustig dagje op het programma. Eens wat uitslapen, met zijn tweetjes simpel ontbijten,…meer moet dat voor ons niet zijn! Het klinkt vast wel raar maar al die luxe is echt niet aan ons besteed. We zijn nog niet gelukkiger dan wanneer we zelf koken, in ons tentje slapen en een douche met warm water hebben.
Het domein waarop we zaten was, zoals de naam al zei, eveneens een boerderij. Ze hadden een enorm terrein en we besloten een wandelingske te maken. Amaai, dat deed echt goed om nog eens wat te bewegen. Nu ja, een wandeling zonder iets mee te maken, dat lukt ons natuurlijk niet hè!
Op het terrein lagen een paar vijvers die door dammetjes gemaakt waren. Die vijvers zorgden voor de watertoevoer van de boerderij en het kamp. Eerst trokken we dus door de velden, waar Bjorn aardappelen met bonen verwarde! Hij is duidelijk beter in het analyseren van beton en bouwconstructies dan in het herkennen van planten, bomen en groenten !
Van de velden kwamen we aan de eerste vijver. Die stond via een klein kanaaltje verbonden met de tweede vijver. Om de tweede vijver te zien, weken we van het hoofdpadje af. En toen zagen we daar plots een koe op de grond liggen. Het arme dier lag op de zij. Ze was volledig bij bewustzijn, maar kon zich onmogelijk bewegen. Toen ze ons zag, kon je zien dat ze echt schrik had. Tot meer dan met haar poten in de lucht spartelen was ze echter niet in staat. We wisten echt niet wat we er van moesten denken. Bjorn gaf het dier een beetje water, maar dat leek ze niet echt te appreciëren.
We besloten dus zo snel mogelijk terug naar de kampplaats te wandelen en daar de verantwoordelijke op de hoogte te stellen. De man nam direct contact op met zijn koeherder. Wat bleek nu: het beestje was om een of andere onbekende reden van de groep verwijderd geraakt. Ze was in de vijver gaan drinken en was daar vast komen te zitten. De koe had uren in het water zitten spartelen om er uit te raken, zonder succes. Zo had de koeherder haar gevonden. Hij had haar gelukkig wel uit de vijver gekregen en op het land gelegd waar we ze gevonden hadden. Het beestje was dus totaal uitgeput maar wel gezond. Toen de eigenaar belde, was de koeherder een tractor met kar gaan halen om de koe in de stal te leggen.
Na dit avontuur, werkte ik nog wat aan het verslag en las Bjorn wat boek tot de komst van de twee motards onze rust verstoorde ! Het bier werd direct bovengehaald en we vertelden mekaar de laatste avonturen.
We hadden gehoord dat er een leuke zonsondergang wandeling was. Nadat de twee mannen zich gewassen hadden, trokken we dus weer op pad. Op onze weg, kwamen we langs de stallen en zagen we de koe liggen met een pak stro voor haar. Ze kon al terug rechtop zitten en was duidelijk snel aan het bekomen van haar avontuur.
We namen uitgebreid foto’s van de zonsondergang en het was reuze gezellig om terug samen te zijn.
Terwijl ik overal stopte om foto’s te namen van de bloempjes en de bomen, liepen de mannen rustig verder met de kleine tussenin !
We waren net op tijd terug voor het eten dat Helmut gereserveerd had. Ik zeg het nog: zijn programma was tot in de puntjes verzorgd! Hij zou met gemak een reisbureau kunnen beginnen, moest hij het bootje-varen niet meer zien zitten!
Het restaurant was reuze gezellig ingericht, ware het niet dat we gestoord werden door luidruchtige Hollanders. Maar dan het eten…een waar culinair orgasme! Het was niet gewoon lekker, het was heerlijk! Achteraf kwam de chef (een Fransman) een praatje met ons maken! Een jonge gast die een Afrikaans vrouwtje had leren kennen en sindsdien niet meer naar Frankrijk teruggekeerd was. Hij was een het sparen om een croissanterie in Arusha te beginnen en geloof me…diene gaat het maken!
Maandag 13 september
Het was weer tijd om verder te trekken. Om acht uur stipt reden we ‘the old farm house’ uit. Onze eindbestemming van die dag was een community campsite nabij Tukuyu. Dit zou tevens ook onze laatste nacht in Tanzania zijn.
Het eerste deel van de weg reden we samen. Wij moesten echter omrijden naar Mbeya, waar er een landrover garage was. Bernard en Helmut zouden via een klein bergwegeltje naar de bestemming trekken.
Mama Yannik, ik moet het eerlijk toegeven, ik was toen ook ongerust! Het padje dat de twee motards zouden doen, stond nauwelijks op de kaart. Als je weet dat zelfs de grote wegen vaak in erbarmelijke staat zijn, dan kan je je vast wel inbeelden dat hun wegje niet veel vets zou zijn. Ik begreep dus echt niet waarom ze dit wilden nemen, in plaats van langs de asfalt baan te rijden. Nu ja, aan die broers Walgraeve valt niet veel te zeggen en dus kon hen enkel maar tot voorzichtigheid manen.
Bjorn trok het zich veel minder aan, hij kon wel begrijpen dat ze nar Afrika gekmen waren om offroad te rijden. Waarschijnlijk trekken wij al iets te lang door Afrika om de slechte wegen nog te kunnen appreciëren. Van zodra we kunnen, kiezen wij voor asfalt, ook al betekent dit omrijden!
Enfin, wij trokken dus naar Mbeya naar de garage. We kwamen daar jammer genoeg op de middag aan en moesten op de baas wachten die gaan eten was. De garage zelf stelde niet veel voor en we besloten dus enkel maar het hoognodige te vragen, namelijk een nieuw dieselbuisje.
Eens de baas er was, ging het vlot vooruit en werd het nieuwe buisje efficiënt geïnstalleerd. De rekening betalen verliep iets minder vlot. Zwarten die zien blanken en denken: kassa kassa! Wisselstukken in Afrika zijn sowieso al duur, maar als ze ons zien, dan verdubbelen ze die prijs nog eens. Enfin, we betaalden voor dat stom buisje en de herstelling dus maar liefst zestig euro. In die dingen kan ik me echt zooooooo kwaad maken hè!
Nu moesten we nog wat inkopen doen voor die avond. We zouden voor het eerst allemaal samen kamperen, ook de motards die tot nu toe hun tentje nog niet opengedaan hadden. We hadden besloten om die avond te barbecueën en Bjorn en ik zouden voor het eten zorgen. En hoewel Mbeya op de kaart een grote stad lijkt, was er geen deftige supermarkt te bespeuren. Dan dus maar naar de lokale winkeltjes gaan…
Meestal is dat wel leuk en zijn de vrouwen van wie je groenten koopt eerlijk. Maar je hebt uiteraard altijd uitzonderingen. Bjorn wou persé kip op de barbecue. Wat je dan eigenlijk het beste doet is een levende kip kopen en die zelf slachten, zoals alle Afrikanen dit doen. Maar ja, dat zagen wij nu niet direct zitten. Ik vond dus na lang zoeken en veel wegaanwijzingen een manneke die kippenbillen barbecuede. Na veel gebarentaal kon ik hem duidelijk maken dat ik die rauw van hem wou kopen. De vlam van de buurt kwam er direct bijstaan en vertelde me de prijs. Altijd erg verwarrend in Tanzania. Wanneer ze duizend shilling zeggen bedoelen ze eigenlijk tienduizend. Maar dat wist ik toen nog niet. Dus, ik vraag naar de prijs van twee kippenbillen en krijg te horen dat die duizend tweehonderd shilling kosten. Dit is zo’n zestig euro cent. Ik denk dus: dat is hier dik in orde! Ik betaal…en dan begon het spelleke. Na lang roepen had ik door dat ik twaalf duizend shilling moest betalen of zes euro! Verschrikkelijk duur dus. Ik maar afdingen en negotiëren, maar ze wilden niets van de prijs doen. Ik dus maar de duurste taaie kippenbillen van mijn leven gekocht en was verschrikkelijk slecht gezind.
Daarna kocht ik nog wat groetjes en fruit en dat verliep gelukkig wel goed. Onze laatste stop was voor hout voor de barbecue. Stevig gepakt en gezakt kwamen we als eersten op de camping aan. De twee motards waren er nog niet. Aangezien ik weet dat die goed kunnen eten besloot ik op de camping te vragen of ik nog wat kip kon kopen. Blijkbaar was de kip gewoon duur in Tanzania en ook hier moest ik voor een schraal beestje tienduizend shilling of vijf euro betalen! Ik betaalde de kip alvast en de dame zou die later komen brengen.
Ik begon intussen alvast aan het eten want ik vermoedde dat de motards vast wel honger zouden hebben. Ze kwamen zo’n half uur na ons aan, veilig en wel. Oef!
Het was onmiddellijk ambiance. Bernard haalde direct zijn bijl boven om het hout te klieven terwijl Helmut zijn tentje opzette. Ik sneed de groentjes en Bjorn nam fotootjes. Ik zat in de blakke zon en had dus mijn hoedje op, iets waar Helmut moest mee lachen !
Toen alles klaar was, was de kip die ik op de camping besteld had er nog steeds niet. Ik ging dus eens horen naar wat er aan de hand was. Nu bleek dat meisje me niet begrepen te hebben en was ze de kip aan het koken. Pfffff… het kippen-kopen wou die dag duidelijk niet lukken en mijn humeur was onder nul! In België sta je er nog zelfs niet bij stil als je kip koopt en hier in Afrika is dat een heel avontuur! Nu ja, het werd ondanks de taaie kip toch een gezellige maaltijd.
Na het eten zette Bernard trots zijn tentje op. Hoewel hij altijd van kamperen gedroomd had, had hij dit nog niet veel gedaan. Het was dan ook een heel avontuur voor hem om in een tent te slapen. Helmut, overliep nog eens het programma van de volgende dag, 
zoals het een goede reisleider betaamt.
En Bjorn, onze ‘estomac sur patte’ bakte banaantjes met rum voor iedereen. Deze keer nam ik de fotootjes!
Dinsdag 14 september
Vandaag hadden we maar een korte rit voor de boeg tot in Malawi. Helmut had dus een omweggetjes voorzien langs de kaporogwe falls.
Bjorn en ik hadden ons van de waterval niet veel voorgesteld, maar dat viel uiteindelijk dik mee. Het wegje er naar toe was alleen al de moeite. Ze zagen hier nauwelijks toeristen en waarschijnlijk nog minder motards en iedereen die we passeerden wuifde ons uitgebreid toe.
We reden door prachtige heuvels vol bananenplantages en typische hutjes. We genoten echt van de rit. Toen we bijna aan de waterval waren, zagen we plots een manneke dat achter de moto’s aan spurtte. Bleek dat we toegang moesten betalen! Met veel tegenzin betaalden we, maar het was uiteindelijk toch wel zijn geld waard !
Van daar trokken we in een trek verder naar de grensovergang, waar de mannen de papieren regelden en ik naar vaste gewoonte het geld wisselde.
De weg er naar toe was erg slecht: een groot wasbord! Daarenboven reden we door hele stukken verbrand land, wat een erg luguber zicht was. Voor we vertrokken vroegen we nog aan Peter waar het kamp was, maar we kregen maar een vage uitleg. Aan de gate van het park aangekomen, vroegen we de weg naar de camping en een vrachtwagen chauffeur die die kant uit moest, reed ons voor. Na tien kilometer kwamen we aan in wat we dachten onze kampeerplaats was. We werden onthaald door een Spanjaard uit Barcelona die het plaatsje runde. Pepe kon echter geen reservatie op onze naam terugvinden! Ik dus geërgerd papa Luc bellen! De lijn was heel slecht en we verstonden mekaar nauwelijks. We spraken af aan de gate. Bjorn en ik waren een beetje slecht gezind want we hadden weer erg slechte wasbordbaan gehad en hadden nog niet gegeten. 
Ik had besloten een witte was te doen en dat was duidelijk geen goed idee. Er was die ochtend nogal veel wind en van zodra de was aan de draad te drogen hing, was die al terug vuil van het opvliegende rode zand. Ik werd er helemaal gek van en Bjorn moest erom lachen. 
We besloten van plaatsen te wisselen en papa Luc reed mee met Gari en ik zat samen met mama Hilde in de auto. Op de weg naar het kamp kwamen we een hele groep olifanten met kleintjes tegen. We genoten! Tot plots papa Luc teken deed vanuit de andere auto dat we achter ons moesten kijken! Het tweede deel van de groep olifanten wou oversteken, maar vertrouwde het niet helemaal. Ze liepen dus een voor een naar onze auto, hevig met de oren wapperend, vooraleer ze zich bij de rest van de groep aansloten. Mama Hilde dook onmiddellijk de auto in en was helemaal niet op haar gemak! Driver Peter moest daar altijd mee lachen!
Aangezien wij mama Hilde en ik voorop reden, had ik eens de tijd om foto’s te nemen van onze Gari in actie op de Afrikaanse stofwegeltjes! Staat stoer hè?!
Terug in het kamp, was kok Godwin in zijn nopjes! Zijn gas was op en dus mocht hij ons benzine vuurtje gebruiken! Op de kampplaats waar we zaten waren nogal veel bavianen en dus kookten alle koks samen in een grote hut met tralies voor. Toen ik de keuken binnenkwam, stond ons vuurtje midden in de keuken op zijn tafeltje als pronkstuk! Alle andere koks waren diep onder de indruk. ‘s Avonds kwam Godwin ons het vuurtje terugbrengen want hij vertrouwde het niet met de andere koks! Met het hoofdlampje dat hij van mama en Luc gekregen had en sindsdien niet meer afzette drentelde hij trots terug naar de keuken!
Na een half uur op weg te zijn zagen we een klein groepje olifanten! Ik riep onmiddellijk uit dat ik nog nooit zo’n kleine olifant gezien had! Geen wonder, het beestje bleek net geboren te zijn. De nageboorte hing nog aan de mama olifant en het kleintje liep nog met een navelstreng rond en stond niet vast op zijn benen. Druk op zoek naar de tepel van de mama viel het regelmatig eens om. Een prachtig schouwspel!
Even later zagen we dan ook een luipaard. Het was echter ver weg en we stonden er met minstens twintig auto’s naar te kijken. Toen een andere driver zich pal voor ons plaatste, kreeg driver Peter het op zijn zenuwen en reed weg! Terwijl hij aan het rijden was zei hij ons: houd je camera’s klaar en snel foto’s nemen! Even later verlieten we de verplichte paden en reden tot vlak onder een luipaard dat naast zijn prooi in een boom zat! Prachtig! In de boom net naast de boom van het luipaard zat als kers op de taart een prachtig uil!
de weg naar Ngororongo conservancy, reden we door prachtig uitgestrekte vlaktes voor zover het oog kon rijken. We reden langs allemaal kleine wegjes en waren helemaal alleen. Het is de vlakte waar de wildebeesten in het voorjaar kalveren. Nu waren er echter niet veel dieren op wat antilopen na die aan de rivierbedding kwamen drinken. 
We kwamen een uur te vroeg aan de gate aan en besloten onze tijd te vullen met te picknicken. Terwijl we aan het eten waren, kwamen vogeltjes uit Bjorn zijn hand mee-eten! Papa Luc had ons via een sms’je laten weten dat ze wat verderop op ons zouden wachten.
zou voeren. De weg was hobbelig, maar er was tenminste geen wasbord. We kwamen er tot onze grote verbazing geen enkele andere wagen tegen. Enkel wat Masaai die hun kuddes aan het grazen waren. Het is namelijk zo dat een “conservancy” area eigenlijk een soort van bufferzone is rond de natuurparken. In deze zones mag de lokale bevolking wonen, op voorwaarde dat ze geen wilde dieren doden. Het is dus een mooie mengeling van lokale cultuur en natuur! Toen we uiteindelijk de gorge terug uitreden zagen we een bordje staan, dat die enkel mocht bezocht worden onder leiding van een lokale gids. Oeps! Nu ja, wij hadden toch van het mooie padje genoten 
Die avond aten we in de bittere kou op onze prachtige kampplaats. We kropen vroeg onder de lakens. Bjorn en ik met al ons thermisch ondergoed aan en mama Hilde en papa Luc met al hun kleren. Driver Peter had meer geluk. Zijn vrouw werkte in een van de luxe hotels daar en hij mocht in haar kamer overnachten!
Om kwart voor zes stond driver Peter ons al op te wachten in een heerlijk warme auto. Door de dichte mist reden we naar de ingang van de krater. Hij kreeg ons met de hulp van de hoofdranger vlot binnen. Via een steile weg reden we de krater in! De weg en het uitzicht was indrukwekkend en de kleuren van de opgaande zon maakten het geheel nog mooier.
We genoten van onze rit in de krater. We zagen kleine jackhalsjes voor hun nest spelen en kwamen een leeuw tegen die aan onze auto proefde (misschien een gevolg van de inteelt 
betalen, want we vonden het echt niet waard! Het uitzicht op de krater zelf is zeker zo indrukwekkend.
In de camping aangekomen klaarde mijn humeur weer op. Het was lekker warm en er was een zwembad! We hadden nu nog meer spijt dat mama Hilde en papa Luc niet bij ons waren! 
We moesten even wachten, tot de vrouwen hun feestkledij aanhadden. Vervolgens kwamen ze in een rij voor ons staan en zongen een soort van welkomstlied. Dit is de traditionele manier van de Masaai om hun gasten te ontvangen. Mama Hilde en ik werden al gauw meegesleurd door de vrouwen en we moesten meedansen! Ik voelde me nogal stom! De vrouwen zelf hadden er verschrikkelijk veel plezier in en er werd veel gelachen!
Nadat het dansen voorbij was, bezochten we een hutje. Hoewel dit van buiten uit simpele constructies lijken, is dit van binnen toch niet zo. Je komt via een soort van smal gangetje in de hoofdkamer, waar gekookt en geleefd wordt. Hiernaast is een kamertje met een houten matras waarin ze slapen. Net voor je de hoofdkamer binnenkomt is er nog een ander klein kamertje. Hier worden ‘s nachts de jonge geiten, schapen en kalfjes naar toe gebracht.
opgezet. Al wat je mooi vond, nam je mee. Op het einde van de rit moest je dan met het stamhoofd onderhandelen en betalen. Ik vond dit nogal moeilijk want iedere vrouw verkocht zowat hetzelfde! Ik besloot hier de verjaardagscadeautjes voor mijn drie zussen te kopen! Eerst ging ik alle kraampjes eens rond! Vervolgens ging ik over tot het kopen! Dit tot grote ergernis van de mannen, die vonden dat ik treuzelde! 
Net buiten Arusha lag ons hotel voor die nacht! Bjorn en ik hadden ons voor één keer laten gaan en zouden eens in een dure lodge slapen! Oh, wat verlangden we eens naar wat luxe en een bad! Voor de prijs die we betaalden verwachtten we toch minstens een bad! Fout gedacht dus! De lodge viel eigenlijk wat tegen en het eten zat er zelfs niet bij inbegrepen! Het hutje, waar we een half uur naar moeten zoeken hadden, voelde uiterst kil aan. Er was een open haardje in, maar die zijn ze nooit komen aansteken! We lagen daarenboven helemaal aan de andere kant van mama Hilde en papa Luc! Soit, om een lang verhaal kort te maken, niemand was echt enthousiast over de lodge! Achteraf bekeken, moeten we eerlijk toegeven dat dit het “normale tarief was” van Tanzania. 
!
Recente reacties