Blij dat we onze auto terug hadden en Wadi Halfa uit konden, trokken we richting Abri. Het was een klein, typisch marktstadje aan de oevers van de Nijl. Het was er onze eerste echte Soedanese beleving.
Zo’n zeven kilometer voor het stadje, namen we een lifter mee, die zich dubbel geplooid op onze grote bak plaatste. We voelden ons beiden wat gegeneerd omdat hij zo slecht zat. Daar was echter totaal geen reden toe want telkens als we achterom keken, toonde hij ons een enorme glimlach en een opstekende duim. Toen hij op de bestemming aankwam, zagen we zowat de gelukkigste mens ter wereld.
In Abri zelf aangekomen, namen we ons fototoestel uit de auto. We stonden aan de oevers van de Nijl en er zou net een klein overzet motorbootje naar de andere kant van de Nijl trekken. Plots wou iedereen op de foto staan en was er een enorme chaos. Een man leek de leider te zijn en liet enkel toe dat we foto’s van hem namen. Uiteindelijk gaf hij toe en mocht er ook een meisje mee op de foto.
Hierna trokken we verder het kleine centrum in, op zoek naar citroenen. Jammer genoeg waren we onze reisgids in de auto vergeten. De mensen daar verstonden geen woord Engels en er kwam veel gebarentaal aan te pas. Op onze weg terug, net toen we dachten dat we geen citroentjes zouden vinden, vonden we kleine limoentjes! Missie geslaagd!
Het was intussen late namiddag en dus besloten we op zoek te gaan naar een kampplaats. Vlakbij Abri lag Sai Eiland in de Nijl. We reden naar de ferry oversteek plaats, die lag in een palmbomen plantage.
We vonden het plaatsje aan de Nijl zo mooi dat we besloten er te overnachten. Vele mensen die op de boot wachtten, kwamen een praatje met ons maken en waarschuwden ons voor muggen en schorpioenen. We deden onze lange broek aan en onze speciale anti muggen kousen en maakten ons niet echt zorgen. Ik hing ook ons pas verworven muskietennet op in de tent, dat jammer genoeg niet echt praktisch bleek! Ik zag die avond overal schorpioenen, die achteraf mieren bleken te zijn 
!
Ook de kapitein van een klein overzetbootje kwam kennis met ons maken. Hij stelde voor om ons de dag erop met zijn bootje rond te leiden en ons de bezienswaardigheden van het eiland te laten zien. Het leek ons een goed idee en we sloten een deal. Ik maakte die avond pannenkoeken en zo sloot ik mijn dertigste verjaardag toch nog in schoonheid af!
Dinsdag 21 mei
Ik wist niet zeker of het nu de leeftijd was of niet, maar die ochtend stond ik op met verschrikkelijke rugpijn! Van zodra de kapitein ons zag, kwam hij op ons toegelopen.
We hadden net de tijd om iets te drinken en trokken toen op pad. Onze eerste stop was een oud Ottomaans fort op het eiland. Het werd gebouwd in de zestiende eeuw. Er bleef niet veel meer van over dan een ruïne. Van daar trokken we naar een ander eilandje, waar normaal gezien krokodillen lagen te zonnen. We hadden die ochtend geen geluk want er was geen krokodil te bespeuren. Intussen voelde ik me zo mogelijk nog slechter en had bovenop de rugpijn, barstende hoofdpijn gekregen.
De kapitein stelde ons toen ook nog een bezoek aan een oude Middeleeuwse kerk voor. Hier bleven niet meer dan vier grote granieten pilaren van over. Tamelijk teleurstellend zoals je kan zien op de foto !
Terug aan de auto, trok ik onmiddellijk de tent in en sliep de rest van de dag. Tegen de avond voelde ik me wat beter en aten we noedels, die er na vijf minuten al weer uitlagen 
.
Woensdag 22 mei
Ik voelde me nog steeds allesbehalve goed en we begonnen ons stillekes aan echt zorgen te maken. Buiten de rug- en hoofdpijn had ik nu ook verschrikkelijke keelpijn en moest ik veel hoesten. Ik kreeg ook nog steeds geen hap binnen. Ik kreeg die ochtend een telefoontje van mama Hilde, die dacht dat het misschien een bronchitis of longontsteking was, wat de rugpijn zou verklaren. We besloten naar Dongola te trekken en daar naar het plaatselijke ziekenhuis te gaan.
De doktersconsultatie kostte ons twee Soedanese Pond (SDG), iets minder dan een euro. Het was een vrouwelijke dokter. Ze had een open kantoortje waar iedereen naar binnen kon kijken en had er meerdere patiënten zitten. Ze vroeg me eerst naar mijn symptomen en onderzocht me toen in een apart hokje met lakens rond. Ze kon niets aan mijn longen horen en besloot dat ik een bloed- en urine onderzoek moest ondergaan.
Ook daar was het direct aan ons en betaalden we negen SDG, zo’n drie euro! Bij het prikken, schoot ik helemaal in paniek want ook Soedan kent, net als de rest van Afrika veel aidsgevallen. Ze namen niet gewoon met een spuit bloed, maar prikten met een klein en nieuw prikkertje in mijn vinger. Daarna zogen ze dit bloed op via een dun plastieken buisje dat voor alle patiënten gebruikt werd. Na gebruik werd het ontsmet in een doorschijnende vloeistof, maar ik vertrouwde het niet. Gelukkig stelde Bjorn me gerust en kalmeerde hij me. Volgens hem was er totaal geen gevaar. Hopelijk had hij gelijk !
Na een half uur wachten, kreeg ik de uitslag en trokken we terug naar de dokter. Ze bekeek het briefje en vertelde me op een rustige manier dat ik malaria had. We konden het niet geloven en vroegen haar tot driemaal toe de diagnose te herhalen.
Ze schreef ons antibioticum voor en zei dat ik moest proberen te eten want mijn bloeddruk was veel te laag. Zelf was ik helemaal paniek, terwijl Bjorn geen geloof hechtte aan de diagnose want ik had nog geen 38° C koorts. We belden papa Dirk en mama Yannik op voor raad en die stelden ons voor om met ‘Doc’ te bellen. Zijn echte naam is George, hij is dokter en een van de beste vrienden van Helmut.
Die zei ons (gelukkig) op de lokale dokters te vertrouwen en onmiddellijk met de kuur te starten. Eerst trokken we naar een klein restaurantje waar ik alleen al van de geur van het eten misselijk werd. Om Bjorn een plezier te doen at ik met veel moeite een klein hapje.
Nadat we naar de apotheker onze medicijnen samen met een goed muskietennet waren gaan ophalen, trokken we terug naar het ziekenhuis. Daar zou ik mijn eerste prikje in poep krijgen. De bedoeling was dat Bjorn zou toekijken naar hoe het moest en het vervolgens zelf zou doen. Maar we hadden niet op de verpleegster gerekend, die absoluut niet wou dat Bjorn er bij was.
Het gevolg was een reeks van uiterst pijnlijke prikken, 2 per dag. Bjorn voelde zich bij iedere prik een uur vooraf en achteraf rotslecht! Ik had echt met hem te toen en ben hem nu nog altijd erg dankbaar voor zijn goede zorgen.
Hierna was het tijd om op zoek te gaan naar een hotel. Na lang zoeken, vonden we een erg geschikt hotelletje. Daar vertelden ze ons dat we ons eerst moesten gaan registreren bij de politie. Het hele proces van het kantoor zoeken tot de papieren invullen, duurde zo’n twee uur. We waren super blij toen we in onze airconditioned kamer zaten en een douche konden nemen.
Ik kroop uitgeput in bed en stond de volgende ochtend op met zo’n 39° C koorts. Heel veel valt er niet vertellen over de volgende dagen. Bjorn verveelde zich dood. Samen bekeken we, als ik niet sliep, alle star war films (we hebben nu even een overdosis). We bleven drie dagen in de hotelkamer.
Dinsdag 25 mei
De koorts was een beetje gezakt, maar ik was nog altijd niet helemaal beter. We hadden echter beiden genoeg van de hotelkamer en besloten verder te trekken naar Karima. We vertrokken rond 6 uur om de hitte zoveel mogelijk voor te zijn en kwamen tegen de middag aan. We hadden gelezen over de Nubian House: een super chic hotel, maar dat bleek achteraf toch wat te duur. Jammer want het was echt heel mooi en in traditionele Nubische stijl gebouwd.
Ook hier moesten we ons weer registreren en ook hier weer vonden we het kantoortje niet! Gelukkig gingen de formaliteiten zelf hier wel iets vlotter dan in Dongola. Daarna trokken we naar een simpel hotelleke: kamer met ventilator en gemeenschappelijke douches met stromend water. We besloten er even te rusten want ik had weer erg veel koorts. Ook moest ik terug overgeven.
Toen de ergste hitte voorbij was, trokken we op pad naar Jebel Barkal. Van deze berg werd door de oude Egyptenaren geloofd dat het het huis was van hun oppergod Amun. Tutmosis III, stiefzoon van de beroemde vrouwelijke farao Hatseput, bouwde er in de 15de eeuw VC een tempel ter ere van de god. Latere farao’s breidden het tempel complex uit en maakten er een belangrijk cultureel centrum van.
Aangezien we in het laagseizoen waren (meeste toeristen zijn zo gek niet als wij om in 50° C Soedan te bezoeken), moest de ticketverkoper met ons mee naar de tempel om de deuren te openen. Hij gaf ons een interessante rondleiding en legde de reliëfs met veel precisie uit. Van de tempel van Amun, trokken we naar de tempel van Mut. Dat was echter niet meer dan een ruïne en dus veel minder interessant. De gids nam hier afscheid van ons en dat was net op tijd want ik moest weer overgeven!
Hierna trokken we verder naar de westkant van de Jebel Barkal, waar we een kleine koninklijke begraafplaats van zo’n twintig piramides bewonderden.
Vandaar reden we verder via een zandwegje langs de Nijl naar de koninklijke begraafplaats van El Kurru. 
De weg ernaar toe was prachtig maar confronteerde ons ook wel met de arme dorpjes in Soedan. Onderweg kwamen we heel wat waterhuisjes tegen. Dit zijn kleine overdekte gebouwtjes, waar stenen waterkruiken in staan. Je ziet die zowat overal in Soedan. Iedereen kan hier heerlijk fris water uit drinken, geen overboden luxe in het warme Soedan. Doordat de kruiken van steen zijn, staat er steeds wat vocht op. Dit verdampt en houdt het water in de kruik zelf fris. Zowat hetzelfde systeem als ons zweten.
In El Kurru aangekomen, werden we onmiddellijk begroet door de man met de sleutels van de tombes. Hij bracht ons naar de man die verantwoordelijk was voor het uitgeven van de tickets. We wilden eigenlijk maar een ticketje kopen want ik wou in de auto blijven zitten, maar dat begrepen ze niet ! Vandaar reden we dan met de sleutelman naar de site.
De begraafplaats van El Kurru is de enige “Kush” site van zijn soort. Het koninkrijk van Kush ontstond in 780 VC, toen koning Alara ‘boven Nubia’ verenigde. Zijn opvolger Kashata breidde het rijk uit tot ‘beneden Nubia’ en gaf zichtzelf de titel van farao. Hij werd opgevolgd door farao Pipe, die de macht nam over Thebes, de vroegere hoofdstad van Egypte, nu gekend als Luxor. Zo regeerden er dus zwarten gedurende de 25ste dynastie, ook wel de Nubische dynastie genaamd, over Egypte. Deze dynastie is onderdeel van het Nieuwe Koninkrijk van het oude Egypte.
Deze Nubische farao’s zagen zichzelf als de bewakers van de Egyptische religie en traditie. Ze hadden immers de woonplaats van de oppergod Amun in hun bezit. De heersers van Thebes daarentegen, brachten volgens hen het land in verval. Ze gingen zelfs zo ver in hun missie dat ze terug begonnen met het bouwen van piramides, een gewoonte uit het oude koninkrijk van het oude Egypte.
De meest belangrijke farao uit de Nubische dynastie was Taharqa, die regeerde van Nubia tot aan de grenzen met Libië en Palestina. Jammer genoeg voor hem, ging zijn opkomende macht samen met de expansie van Babylon. Egypte werd binnengevallen en de Nubische dynastie kwam tot een abrupt einde.
De piramides in El Kurru zijn sinds lang verdwenen. Wel zijn er twee in de rots gegraven tombes te bezichtigen. De tombes behoren toe aan de neef en opvolger van Taharqa, Tanwetamani en zijn moeder. De twee graven zijn vorzien met prachtige muur-schilderingen in Egyptische stijl, met hiërogliefen en al. Ik bezocht jammer genoeg slechts een van de twee tombes.
Na dit bezoek bracht Bjorn me terug naar het hotel. Zelf ging hij nog naar bootwrakken zien, die blijkbaar niet veel vets waren. Hij moest ook nog de auto en zichzelf bijtanken alvorens zich terug aan zijn job van verpleger te wijden.
Terug in het hotel, besloten we samen Dok nog eens te bellen voor advies. Het was nog altijd zo’n 40 graden buiten en daarbovenop had ik terug veel koorts. Het was dus zweten geblazen en ik had de hele dag nog geen druppel vocht binnengekregen. We hadden dus schrik dat ik aan het uitdrogen was en wisten niet wat te doen. We gaven Dokter Georges de naam van mijn geneesmiddel en nu bleek dat bepaalde soorten van malaria hier resistent voor waren. Ik moest dus best een kuur malarone startten. Dit zijn dus super zware pillen en je moet er daar vier in een keer van nemen. En hoewel ik heel wat motiliums genomen had, kwam de malarone er tegen middernacht weer uit en ik voelde me slechter dan ooit.
Woensdag 26 mei
We stonden weer eens erg vroeg op (om 5 uur) om zo lang mogelijk in de koelte van de ochtend te rijden op weg naar Khartoem. We hadden besloten om de piramides van Meroe, het absolute toeristische hoogtepunt van Soedan, links te laten liggen. In totaal bestaat deze site uit meer dan honderd piramides, de ene al wat beter bewaard dan de andere. In tegenstelling tot de piramides in Caïro, zijn deze piramides veel kleiner. De grootste heeft een hoogte van 30 meter.
We reden op het heetst van de dag de hoofdstad van Soedan binnen langs de Omdurman Soek. Het was daar ondanks de hitte een drukte van jewelste en ik begreep niet hoe die mensen dat overleefden. Wij trokken regelrecht het centrum van Khartoem in en vonden tamelijk vlot een goed hotel met airconditioning en zelfs warm water, televisie en draadloos internet. Mijn koorts ging van geluk naar beneden en die avond kon ik voor het eerst sinds zes dagen weer eten. Misschien had die malarone dan toch wel wat effect gehad !
Donderdag 27 mei
Ik stond voor de eerst keer op zonder koorts en we waren beiden erg opgelucht! Bjorn had me als verjaardagscadeau beloofd dat ik in Soedan zoveel souvenirtjes mocht kopen als ik zelf wou 
. Hij had dat goed getimed want sinds die cadeau was ik ziek. In Khartoem wou ik dus uiteraard naar het winkeltje dat in onze reisgids beschreven stond, waar ze werken verkochten van lokale kunstenaars. We vonden er een mooie kopie van een schilderijtje dat ons beiden beviel. Een deel van het geld ging naar de kunstenaar.
Het winkeltje werd opengehouden door een Française die getrouwd was met een Soedanees. Ze had haar hele leven voor Franse ambassades over de hele wereld gewerkt. Uiteindelijk hadden ze haar maar terug naar Soedan gestuurd omdat niemand anders daar de job wou. Intussen was ze gepensioneerd en hielp ze met het openhouden van het souvenir winkeltje van haar vriendin.
We bespraken met haar het feit dat we geen fotopermit hadden. Het is zo dat je in Soedan een permit nodig hebt om foto’s te kunnen nemen. We hadden die willen bekomen in Wadi Halfa, maar door omstandigheden kwamen we in het kantoortje aan toen het gesloten was. Over het algemeen wordt hier nooit naar gevraagd en dus hadden we maar het risico genomen om zonder permit het land door te reizen. De Française vertelde ons dat dit best wel gevaarlijk was. Moesten we hierop betrapt worden, hadden we de kans dat ze ons toestel in beslag zouden nemen.
We probeerden na ons bezoek aan het winkeltje die permit te bekomen. Nu bleek het kantoor waar we die moesten bekomen, verhuisd te zijn. We kregen weg indicaties naar het nieuwe kantoor, maar hebben dit nooit gevonden. Helemaal oververhit kwamen we tegen de middag terug in ons hotel aan. Tijd voor een siësta.
Tegen vier uur trokken we weer op pad. Ik was nog zwak maar wel genezen want had een reuzehonger. Onze eerste halte was dan ook een gezellig restaurantje met airco op het terras (jaja, dat bestaat). We aten er een heerlijke pizza samen met een fruitsapje!
Nadat de honger gestild was, trokken we met de auto naar de samenvloeiing van de Blauwe met de Witte Nijl. Dat was een heel gedoe want we wilden daar perse een foto van nemen. Nu stond daar rond de brug super veel politie. Aangezien we dus geen fotopermit hadden, moest ik tussen de controles door het toestel bovenhalen: geen eenvoudige bezigheid!
Ten slotte trokken we naar het chicste hotel van Khartoem en waarschijnlijk zelfs van heel Soedan: Burj Al Fateh. Gezien de naam, vermoedde Bjorn dat dit door dezelfde investeerders als de Burj Dubai (hoogste toren ter wereld) gebouwd werd. We gingen er boven in het impressionante gebouw iets drinken. Bjorn werd er helemaal stil van terwijl hij de staalstructuur en de vliesgevel aan het bestuderen was. De ingenieur in hem kwam even naar boven !
Vrijdag 28 mei
We stonden alweer erg vroeg op want vandaag zouden we in een trek van Khartoem naar Gondar in Ethiopië trekken. Een tocht van zo’n 1.000 km! We vertrokken om kwart voor zes ‘s ochtends met een temperatuur van zo’n 42°C! Naargelang we Ethiopië naderden, kwamen er wolken tevoorschijn en daalde de temperatuur. De weg doorheen Soedan leidde ons langs arme dorpjes met hutjes die me deden denken aan de hutjes van de tien kleine negertjes. Ik had zoiets nog nooit gezien!
De grensovergang van Soedan naar Ethiopië nam ons in totaal zo’n twee uur in beslag. Een paar jonge gastjes loodsten ons van het ene kantoortje naar het andere, en verdienden zo hun brood. Wel handig want de officiële gebouwen waren niet meer dan hutjes.
Ik wachtte zoals gewoonlijk in de auto en keek er vol verbazing naar de vrouwen die ongesluierd en met korte mouwen rondliepen. Tot mijn grote schaamte was mijn eerste gedachte dat het prostituees waren. Nadat we drie maanden door moslimlanden getrokken waren, was dit een uiterst ongewoon zicht voor me. Pas later had ik door dat het christelijke Ethiopische vrouwen waren. Ethiopië beloofde een heel nieuwe belevenis te worden.
We namen met spijt in het hart afscheid van Soedan. We hadden wat graag meer van het land en zijn vriendelijke bevolking ontdekt, maar de malaria en de hitte beletten ons dit. Wie weet tot een volgende keer?
Nu was het tijd om met de auto richting boot te rijden. En toen voelden we ons werkelijk in Afrika. In het laden van de boot zat totaal niets structuur en alles werd er letterlijk opgegooid! Wij vroegen ons ongerust af waar de auto’s op moesten! Aangezien de vrachtboot pas later op de eindbestemming zou aankomen, probeerden de meeste passagiers zo veel mogelijk bagage en vracht op de passagiersboot zelf te krijgen en dus was het ook daar weer een chaos van jewelste!
Het was intussen ongeveer middag en de boot zou pas vijf uur later vertrekken. Het was echt snikheet in de wagen en de ticketman stelde ons toen gelukkig voor om in de boot te wachten. Hij zou iemand naar onze cabine sturen als de auto op de boot mocht. Hij bracht ons de boot in en even later namen we afscheid want zijn werkdag zat erop. We namen nog snel een fotoke van hem want hij was immer een vriend geworden 
hard, want dan reed hij de boot aan de andere kant af!
Eens we ons gedoucht en verfrist hadden, trokken we met ons groepje naar een restaurantje want we hadden er honger van gekregen. Even later kregen we gezelschap van Mahir die ons wees op een donkere wolk die op ons toekwam: een zandstorm! Slechter nieuws hadden we niet kunnen krijgen want dat betekende dat de bagage boot ergens tijdelijk zou moeten aanleggen en de auto dus met vertraging zou aankomen. Gevolg was dat we vast zaten in Waldi Halfa, volgens mij de “worst place on earth”.
Recente reacties