Zaterdag 31 juli
De grensovergang met Kenya was 
drastisch! Plots reden we op goede wegen en alles zag er verrassend georganiseerd uit. Zelfs de huizen waren anders: voor het eerst sinds onze aankomst in Afrika zagen we terug bakstenen. Ook het landschap onderging een verandering en we reden door mooie rijstvelden.
Na de uitroeping van de onafhankelijkheid in 1962 kende Oeganda een lange periode van instabiliteit. In 36 jaar waren en maar liefst acht regeringswissels. De koloniale grenzen, gecreëerd door Groot-Brittannië om Oeganda af te bakenen, groepeerden een grote verscheidenheid aan etnische groepen met verschillende politieke systemen en culturen. Deze verschillen verhinderden het tot stand komen van een werkende politieke gemeenschap. Het dictatoriale regime van Idi Amin (1971-1979) was verantwoordelijk voor de dood van zo’n drie honderd duizend tegenstanders; guerrillaoorlog en schendingen van de mensenrechten onder Milton Obote (1980-1985) kostten nog eens minstens honderd duizend levens. De film ‘the last king of Scotland’ geeft een goede weerspiegeling van de tijd waarin Idi Amin regeerde.
Museveni voerde vijf jaar lang een jungle-oorlog tegen het schrikbewind van Milton Obote. Hij gebruikte als één van de eersten op grootschalige basis kindsoldaten. Eenmaal aan de macht in 1986 vestigde, hij een systeem waarin geen politieke partijen waren toegelaten. Tot ieders verbazing, bracht het bewind van Yoweri Museveni na meer dan dertig jaar burgeroorlog relatieve stabiliteit en economische groei. Intussen heeft hij in 2005 een ‘meerpartij stelsel’ ingevoerd. Hij won de laatste verkiezingen en is nu voor de derde maal officieel verkozen als president. De stabiliteit die hij in het land bracht zijn nog steeds goed te voelen. Geheel tegen onze verwachtingen vonden wij Oeganda veilige en goed georganiseerd (wikipedia).
Telkens we een nieuw land inrijden spelen we op onze radio ons reisliedje: I’m on my way’ van de Disney film Brother Bear. Samen brullen we dat dan mee, ik uiteraard wat luider dan Bjorn 
! Ik zou dus zeggen, klik op de link hierboven en brul maar lekker mee met ons. Dan ben je helemaal klaar om te genieten van onze avonturen in Oeganda.
Onze bestemming van die dag was Kampala, de hoofdstad van Uganda. Daar zouden we gaan kamperen in een backpackers camping dat door een Australiër gerund werd. We kwamen pas laat aan, het begon al te schemeren. Op de camping was het razend druk. Deze plaats was blijkbaar een populaire stop voor alle grote overland trucks en het was zomer vakantie voor de meeste westerse landen. Het gevolg was dat het er vol zat met geiten-wollen-sokken mensen. Bjorn en ik voelden er ons dus echt niet thuis.
We vonden gelukkig een rustig plaatsje, verstopt achter de bomen. We namen een aperitiefje dat bestond uit salami en een pintje terwijl we spaghetti bolognaise klaarmaakten. Hmmmmm…lekker!
Zondag 1 augustus
Het was de bedoeling om naar Entebbe te trekken, een stad aan de kust van het Victoria meer en op slechts een twintigtal kilometer van Kampala. Bjorn werkte echter tot tegen de middag aan de auto. Ik deed intussen de afwas van de vorige avond en kuiste de auto nog maar eens. Het was dus niet de moeite meer om nog naar daar te trekken.
Bjorn ging ook met de eigenaar van de camping praten om te vragen naar een goed adresje voor onze banden. We hadden intussen het probleem gelokaliseerd: er was een gewichtje van onze pas gebalanceerde banden gevallen. Om iets anders te proberen heeft Bjorn, ten einde raad een van onze swivels opnieuw af (een jobke van een tweetal uur…).
In de namiddag aten we in de bar van de campsite want het was hevig beginnen regenen. We hadden er eveneens gratis internet en we maakten van de gelegenheid gebruik om nog eens wat mailtjes te sturen.
Toen we terug aan de auto kwamen, hoorden we getoeter. Onze Gari was nu helemaal aan het tilt slaan en begon spontaan te toeteren. In het begin vond ik het echt reuze grappig. Na een tijdje was het dat echter niet meer want de toeter begon steeds spontaner te claxonneren. Heel genant! Bjorn kon er al helemaal niet mee lachen. Hij zat eindelijk eens in het zonneke met een boek te rusten en kon terug aan de auto beginnen werken. Allereerst de batterij afleggen natuurlijk en dan terug aan de slag. Zijn humeur was onder nul en het feit dat ik had moeten lachen met de spontane toeter (geef toe, dat is toch wel het toppunt) maakte hem nog bozer. Al even onverklaarbaar als het getoeter gestart was, hield het ook weer op. Bjorn trok aan een paar draadjes en het was in orde. Hopelijk was dit een niet terugkomend probleem!
Terwijl we aan de auto bezig waren zagen we plots een oude bekende: een Amerikaan die we ook al twee maal in Ethiopië ontmoet hadden. We nodigden hem uit om met ons te dineren, maar hij had al gegeten. Hij kwam ons wel vergezellen en we kletsten gezellig bij! Ook hij had de vulkaan Irtale in Danakil bezocht. En ook hij had problemen gehad. Zelf reisde hij niet met de auto en hij had dus een georganiseerde trip geboekt. Ze ondernamen de tocht met maar een wagen en die viel bij het beklimmen van de vulkaan in panne. Gelukkig kon de chauffeur die na wat proberen terug aan de praat krijgen. Vervolgens had ook hij op de vulkaan moeten overnachten. Zijn gids was op de terugweg het pad kwijt geraakt! Zo zie je maar dat het toch echt wel een gevaarlijke, niet te onderschatten tocht is, zelfs georganiseerd!
Maandag 2 augustus
Onze dag begon met het trotseren van het drukke verkeer van Kampala! Geen sinecure! Op het programma stond: laten balanceren van de banden en geld afhalen. Het enige dat we gedaan kregen in Kampala was een Nakumat supermarkt vinden en nog wat inkopen doen. En dat stond zelfs niet op ons programma ! Nergens vonden we een geldautomaat die werkte. En de garage die we vonden voor het balanceren van de banden kon ons niet helpen want er was een stroompanne! Afrika op z’n best 
! Dan maar naar Entebe getrokken en daar na lang zoeken een geld automaat gevonden die werkte. Tot onze grote vreugde leek het aanspannen van de swivels ook geholpen te hebben, want de banden trilden nauwelijks nog. Zelfs met het ontbrekende gewichtje! Nog maar een geluk dat ze in Kisumu de foute dure velgen besteld hadden. Dit was duidelijk het probleem niet en het zou ons heel veel geld gekost hebben!
Vervolgens trokken we naar de ferry die ons naar de Ssese eilanden zou voeren. En daar…onderging onze Gari de meest uitgebreide veiligheidscontrole ooit! Alles moesten we uit de auto halen! We moesten zelfs onze computers uit hun zakje halen! Alsof we daarin een bom zouden kunnen verstoppen! Bij alle grensovergangen die we gedaan al gedaan hadden (en dat zijn er ondertussen heel wat), hadden we nog nooit zoiets meegemaakt. Het feit dat er een paar weken voor onze aankomst, een bomaanslag was geweest in Kampala, had blijkbaar zijn gevolgen…
De ferry oversteek was de meest georganiseerde boottocht die we tot dan toe al gehad hadden. We waren onder de indruk en hadden dit nooit verwacht in Uganda. Op de boot 
leerden we twee Zuid-Afrikaanse vrienden kennen en een Nederlands koppel. We zouden allemaal naar dezelfde camping trekken. Na een trip van meer dan drie uur, arriveerden we in het paradijs! We namen de zuid-Afrikanen en hun bagage mee in de wagen. Het Nederlands koppel had in Kenya een auto geleend van vrienden en volgde ons naar de camping! Ik, de co-piloot, liet me van mijn beste kant zien en we reden fout! Allé hop, met de hele compagnie maakten we ommekeer en reden ditmaal onder leiding van Bjorn correct de camping in…
Een waar paradijs op de bihlarzia in het water na… Wit zand, palmbomen, een glaasje witte wijn en een fantastische zonsondergang! De ideale plaats voor een huwelijksaanzoek zou je denken, maar neen ! Onze jonge Zuid-Afrikaanse vrienden hielden ons enthousiast gezelschap en vertelden ons hun toekomstplannen! Het was een waar plezier om naar ze te luisteren. Ze hadden beiden voor een paar jaar in de UK gewoond en waren nu op weg naar huis. Vanuit Uganda zouden ze met het openbaar vervoer terug naar hun vaderland trekken. Hun plannen waren concreet! Russel was leraar en gaf in de UK les aan het eerste leerjaar. Hij wou zijn carrière echter een andere wending geven en zou reizen gaan organiseren. Niet zomaar reizen! Het zou een combinatie zijn van twee weken vrijwilligerswerk en twee weken reizen in Zuid-Afrika. Aangezien vrijwilligerswerk gaan doen een nieuwe trend lijkt te zijn, leek ons dit een reuze goed idee! Ik was er bijna jaloers op.
Andrew had in de UK op een soort van avonturen kamp gewerkt. Toen hij zijn baas vertelde dat hij terug naar Zuid-Afrika wou trekken, werd hij tot zijn grote ontsteltenis op slag ontslagen! Hij was een van de vele kinderen van een kippenboer. Pas op, niet zomaar een kippenboer, maar de markleider van kwaliteitseieren in Zuid-Afrika. Bjorn en ik weten intussen alles over eieren en goede voeding van kippen! Hij zou terug in het bedrijf stappen, waar hij een paar jaar voordien was weggegaan. Ruzie met zijn broers en zussen omdat hij vond dat hij al het werk deed! Na een paar jaar beseften zijn broers en zussen inderdaad dat ze wat van hem geprofiteerd hadden en legden ze het bij! Hopelijk zal het deze keer wel goedkomen!
Het werd een reuze gezellige en drukke avond!
Dinsdag 3 augustus – woensdag 4 augustus
Als je op een eiland zit, dan moet je uiteraard gaan bootje varen hè. Bjorn en ik dus romantisch een roeibootje gehuurd. We hadden nog zitten twijfelen of we ‘s avonds bij zonsondergang zouden gaan roeien of in de ochtend. Uiteindelijk trokken we er ‘s morgens vroeg op uit! De eerste tien minuten ging alles goed en toen kwam daar een énorme wind opzetten. We zaten net aan de andere kant van de baai en moesten nu de hele weg terug wind op roeien. Bjorn besloot dat we gezien de wind, maar zo snel mogelijk moesten terugroeien. Ikke op het gemakje aan het roeien, en Bjorn uit volle kracht! Op een bepaald moment riep hij me toe ‘Nele, ik roei en ik roei en we blijven gewoon ter plaatse op het meer drijven’. Ik schrok me een ongeluk! Had dit helemaal niet door! Ik dus ook wat harder gaan roeien en na een half uur kwamen we uitgeput terug op het strandje van de camping aan! En stijf dat we de volgende dag waren…
Met Russel en Andrew kwam er van rusten niet veel terecht! Enthousiast spoorden ze ons aan te gaan ‘beach volleyballen’. Amaai, Bjorn en ik brachten er niets van terecht, maar we amuseerden ons toch! Ik maakte ook van de gelegenheid gebruik om onze was nog eens te doen en dit hield me een paar uur zoet! Bjorn maakte voor de verjaardag van Russel chocolade mousse! De twee kwamen regelmatig een praatje met ons maken. Ze hadden problemen met een meisje… Andrew was op haar verliefd en zij was op Russel verliefd…delicaat! We keken het geamuseerd toe en ik was blij dat die tijd van vriendjes hebben en verliefd zijn ver achter me lag! Met het Nederlandse koppel wisselden we boeken uit en deelden we reiservaringen. En zo vlogen de twee dagen op het paradijselijke eiland om!
Donderdag 5 augustus
Voor de terugweg besloten we een ferry aan de andere kant van het eiland te nemen. Deze was helemaal gratis en dus nam het merendeel van de lokale bevolking deze boot. Toen we aankwamen, vertrok de boot net en dus moesten we een hele tijd wachten…stom! En toen de boot terugkwam, was er een stormloop van persoonswagens die ons langs rechts voorbij stak. Ik zei dus aan Bjorn, volg die maar. En dat was geen goed idee. Op het moment dat we aan de poort kwamen, werden we door de politie tegengehouden en moesten we al onze papieren afgeven. We mochten niet voorbij steken. Bjorn moest direct mee naar het politiekantoortje even verder op en liet me bij de auto achter. Ik had geen idee wat er nu precies aan de hand was en maakte me grote zorgen. Ik zag Bjorn al in de gevangenis opgesloten worden.
Wat bleek nu: de dag voordien was er op de boot een ernstig ongeluk gebeurd. Op de boot die net was aangekomen zat een dame van de inspectie die kwam kijken hoe dit nu precies gebeurd was. De commissaris wou dus een voorbeeld stellen met ons en was verschrikkelijk slecht op zijn gemak. De andere man die hij had aangehouden was een ‘local’ en die was woest! Begrijpelijk… Meestal betalen de rijkeren met auto een fooi aan de politie en dan mogen ze als eerste de boot oprijden. Dat was dus de stormloop van persoonswagens die we gezien hadden. Hij beschuldigde de politie van corruptie voor die inspectrice. Bjorn kon er zich uitpraten door te zeggen dat hij de boot voor de eerste keer nam en dacht dat de persoonsauto’s langs rechts de gate binnen mochten (in Uganda rijden ze links). De local had minder geluk en moest boete betalen.
En zo misten we dus een tweede boot… Ons dagje bestond dus voornamelijk uit ‘op de boot wachten’. Uitgeput kwamen we ‘s avonds aan… Maar we werden goed verzorgd en de vrouwen van de camping kwamen een kampvuur voor ons aanleggen. Bjorn die dit normaal gezien zelf doet (een van zijn favoriete bezigheden) was er helemaal van aangedaan!
Vrijdag 6 augustus – zaterdag 7 augustus
We reden die dag via een mooie route tot aan een community camping gelegen aan een mooi krater meertje!
De volgende ochtend maakten we een onvoorbereide wandeling door de jungle op onze slippers! Niet echt handig. Er bevonden zich heel wat mooie aapjes in en rond onze campsite.
Buiten de wandeling, waren we die dag niet echt productief en achteraf voelde ik me reuze schuldig. Ik had moeten verslag updaten, of de auto kuisen en deed niets anders dan in mijn spannende boek lezen…
Zondag 8 augustus
Het was zondag en bij het wegrijden van de camping kwamen we heel wat mensen in hun zondagse kostuum tegen die van de kerk terug kwamen. De vrouwen liepen er nog kleurrijker bij dan gewoonlijk. Telkens als we hen passeerden, kregen ze een enorme stofwolk over zich en ik voelde me een beetje gegeneerd. We reden weer door kilometers bananen plantages. En zondag of niet, de mannen bleven bananen vervoeren op hun fietskes.
Tegen de middag arriveerden we in ‘Queen Elisabeth National Park’ afgekort tot QENP. Daar reden we rechtstreeks naar een ‘gorge’ die doorheen het park liep. Dit deel van het park was echt een tropisch oerwoud en je kon er chimpansees gaan bekijken.
Op het kantoortje aan de ‘gorge’ informeerden we of we ons bij de groep van die namiddag konden aansluiten om de chimps te gaan bekijken. We moesten daar eveneens toegang tot het park betalen en onze overnachtingen in het park. QENP had een leuk systeem voor kamperen in het park. Hoe langer je bleef, hoe minder je per nacht moesten betalen. Toen we hiernaar informeerden bleek dit systeem tot onze grote spijt te zijn afgeschaft. Het manneke zag onze teleurstelling en besloot ons een woordje van uitleg te verschaffen: “The system has changed because people are BAD! They cheat!” een half uur lang kregen we in detail te horen hoe de toeristen ‘fraudeerden’. En wij waren de sigaar…
Bij de groep van die namiddag was er een persoon die had afgezegd en we konden dus mee. Het geluk trof ons weer: het bleek een groep Nederlanders te zijn. Samen met een gewapende vrouwelijke ranger trokken we te voet het oerwoud in. De Nederlandse groepsleden allemaal met pet op, T-shirt met lange mouwen, lange broek en kousen in de broek. En vooral niet in het blauw of zwart want dat trekt ‘tse tse vliegen’ aan. Bjorn was op zijn best: in short en met een blauwe T-shirt aan! Zo kennen we hem. En ik moest hem dan nog dwingen ook om muggenspray op te doen. Mama Yannik zou zeggen “die zonen van mij zijn echte broussards”.
De jungle was wondermooi. Via een glibberig padje, daalden we af tot in de gorge, waar de chimpansees leefden. We moesten stroompjes over en bij de eerste oversteek zat de ambiance er al dik in. Een van die Nederlandse trienen verloor haar schoen in de moeder en schreeuwde het hele oerwoud bijeen.
Na een half uur wandelen, zagen we de eerste chimpansees hoog in de bomen. Ze waren vruchten aan het eten. Met het lawaai van de groep, trokken ze jammer genoeg nog hoger de bomen in en konden we niet erg veel van ze zien.
Na de wandeling trokken we naar onze kampeerplaats van die avond en wie kwamen we daar tegen…Aaron! De Amerikaan die mee met ons op de boot naar Soedan zat. Het was super leuk om bij te kletsen en deed goed te horen dat ook hij zijn deel van tegenslag met de auto al gehad had en hij reed dan met een Toyota Landcruiser! Een verhaal dat hij vertelde vond ik bijzonder grappig. Na de Moyale road, werkte de batterij van zijn auto niet meer. Nu bleek dat door het stof een van die pinnen gesmolten was. Blijkbaar een courant probleem. De garagist in Moyale wist hier gelukkig raad mee. Net voor hij met de reparatie startte zei hij Aaron echter: “Even if the repare fails, you have to pay me”. Nu bleek dat de reparatie van zo’n batterij wel eens wil mislukken waardoor het hele ding dan ontploft. En de garagist wou zich alvast indekken voor moest dit gebeuren. Aaron moest sowieso betalen! T.I.A. !
Maandag 9 augustus
Hoewel we vroeg opstonden, was Aaron al vertrokken. Hij had een kaartje achter onze ruit gestoken. Die dag zouden via een game drive naar de andere kant van het park rijden, waar ‘tree climbing lions’ zaten. De olifanten waren ‘Congolese olifanten’. Deze zijn iets kleiner dan de olifanten die we tot dan toe gezien hadden. Ze waren eveneens erg agressief en zodra we een olifant zagen, moesten we de motor stilleggen. We zaten vlak bij de Congolese grens en het park had erg veel last van stropers, wat waarschijnlijk hun agressieve gedrag verklaart.
We kwamen eveneens lang een indrukwekkende zoutpanne, waar vele mensen aan het werk waren.
Ishasha, het deel van QENP met de boom-klimmende leeuwen, was helemaal platgebrand. Het was echt luguber om te zien. Achteraf hoorden we dat dit gedaan was door stropers… We reden zomaar wat in het wilde weg, op zoek naar de leeuwen. Plots 
zagen we een heleboel auto’s rond een boom staan, en daar lag inderdaad een leeuwin in de boom. Een prachtig spektakel! De meeste auto’s bleven maar een kwartiertje staan en trokken toen weer verder. Uiteindelijk stonden we nog alleen aan de boom toen de leeuwin zich begon uit te rekken en voorzichtigjes uit de boom klom. Soms zijn we toch echt wel geluksvogels hoor!
Die avond trokken we naar een prachtige kampplaats aan de rivier. Aan de overkant van het water was Congo. De rivier zat vol met nijlpaarden en het was een mooi spektakel ze bezig te zien.
Dinsdag 10 augustus
Ons verblijf in Uganda liep stilletjes aan op zijn einde en we trokken richting Rwanda. Voor we op weg trokken, reden we nog even langs de boom waar we de dag voordien de leeuwin gezien hadden. We hadden weer eens geluk! Op het moment dat we arriveerden, klom de leeuwin de boom weer in. Ze was net gaan jagen en was helemaal uitgeput. Het was net of ze had op ons gewacht om terug de boom in te klimmen.
Vlak aan de grens met Rwanda ligt een prachtig meer, waar we onze laatste nachten op Oegandese bodem zouden doorbrengen. Onze GPS stuurde ons weer langsheen de aller slechtste baantjes. Achteraf gezien waren we er wel blij om, ook al was het voor Bjorn een lange en vermoeiende rit. We trokken doorheen een deel van het ‘Bwindi National Park’, dit is een van de weinige plaatsen ter wereld waar nog gorilla’s leven. Je kan die gaan bezichtigen voor vijf honderd dollar per persoon en dat vonden wij echt wel te duur. Het woud waar we doorheen reden was echt het woud zoals in de film ‘gorilla’s in de mist’. Het was prachtig!
‘s Avonds bleek de camping die we uitgezocht hadden…alweer een klein stukje paradijs!
Woensdag 11 augustus
Ook hier brachten we de dag al luierend door! We regelden eveneens de 
aanvraag voor ons visum voor Rwanda. Die moest via internet gebeuren, hadden we de avond voordien van de eigenaar van de camping gehoord!
‘s Avonds aperitiefden we op de steiger van het meer en zo eindigden we onze laatste avond in Oeganda. Dachten we…
Ontdek hier al onze foto’s van Oeganda.
Recente reacties