Jeugdherinneringen ophalen in Malawi

Dinsdag 14 september

De grensovergang met Malawi verliep erg vlot! We kregen zonder probleem een visum voor dertig dagen en dit helemaal gratis! Zo mogen er meer grensovergangen zijn!

Er was wel een klein opstootje toen Bernard in zijn singletje (voor de West-Vlamingen) of marcelleke (voor de Mechelaars) het douane kantoor binnenstapte! Hij werd onmiddellijk terug naar buiten gefloten en moest terugkomen met ‘deftige kledij’. Hij trok dan maar zijn moto vest terug aan en mocht de tweede keer wel het kantoor in! Wanneer je in Afrika de grens oversteekt verwachten ze van je dat je dit in stijl doet. De douane beambten zien dit als een uiting van respect.

Eens de grenspapieren geregeld, moesten de twee motards nog een verzekering nemen voor hun moto’s. Ze betaalden hier volgens Bjorn te veel voor, maar veel keuze was er niet en zo waren ze wel in orde!

Ook hier was de grensovergang tamelijk abrupt en we reden plots door een heel ander landschap. We hadden de mooie, vruchtbare heuvels van Tanzania achter ons gelaten en bevonden ons plots in een monotone dorre vlakte.

We hadden een stop voorzien in de marina club, die zogezegd aan lake Malawi lag. Daar zouden we iets kleins eten. Daar aangekomen, bleek het restaurant een heel eind van het meer te liggen! Ter compensatie bestelden we dan maar vis uit het meer en die was heerlijk! De bediening was wel niet erg vlot en we verloren dus heel wat tijd.

Na het eten, wilden we nog wat boodschappen doen, ons bier was namelijk op ! En, we moesten nog geld wisselen! In de vroege namiddag trokken we weer verder. Met tussenpozen zagen we Lake Malawi! Bjorn reed voorop en eens die aan het bollen is, blijft die bollen. Het gevolg was een gefrustreerde Nele, Helmut en Bernard want we kregen geen tijd om fotootjes te nemen!

Helmut nam dus het touw in eigen handen en maakte zelf een stop om wat foto’s te nemen. Dit terwijl ik net Bjorn had kunnen overtuigen om een klein zandwegje in te slaan dat naar het meer leidde. Enfin, zo verspilden we dus weer nuttige tijd! Het kleine weggetje dat we namen bleek een zandpiste te zijn en de twee mannen op de moto’s hadden het moeilijk.

 

 

 

 

 

We hielden halt aan een mooi uitzicht punt en werden algauw omringd door een heleboel kinderen. Een manneke ging in de aanval staan want ze hadden allemaal schrik van Helmut en Bernard met hun helmen op. Het was een schitterend schouwspel. Het lukte Helmut uiteindelijk de mannekes van  zijn goede bedoelingen te overtuigen en ze gingen samen met hem op de foto! Daarna nam ik wat foto’s van de kindjes en toonde hun achteraf het resultaat. Ze gingen helemaal uit de bol !

 

 

 

 

 

Lang bleven we niet want was intussen late namiddag geworden en we wilden voor het donker arriveren. We passeerden nog een paar typische viskraampjes langs het meer, waar Bjorn tot mijn grote ergernis weer voorbij sjeesde!

De laatste tien kilometer richting Livingstonia waren off road. We zouden daar bij een oud-klasgenoot van Bjorn overnachten. Het dorpje Livingstonia is een Schotse missiepost boven in de bergen. Ze kozen die plaats omdat daar door de hoogte minder muggen waren en dus ook minder kans op malaria. De missiepost bestaat nog steeds. De weg er naar toe staat met een enorm groot, groen bord aangegeven, een grote uitzondering voor Afrika en we waren onder de indruk. Gezien het bord dachten we allemaal dat die laatste kilometers dik zouden meevallen. Bij het afslaan, stopte Bjorn voor een blanke autostopper. Het bleek een Amerikaanse missionaris te zijn, die letterlijk geloofde in de bijbel. Zo een van die mannen die de ‘big bang’ en evolutie theorie afzweren en er van overtuigd zijn dat God de wereld in zeven dagen geschapen heeft en dat Eva de wereld naar de boem heeft geholpen door het eten van de appel.

Maar dat wisten we toen nog niet. De man vroeg ons of we hem naar de missie post van Livingstonia konden brengen. Hij had er geen probleem mee om op onze groene bak te liggen. Het was qua postuur een echte Amerikaan en dat bewijst dus nog maar eens de stevigheid van Mark zijn bakken! Maar terug naar het verhaal nu. Terwijl de Amerikaan instapte, kwam er nog een ander manneke op ons toe gehold met een enorme zak fruit en groenten voor Auke. Nog twintig kilo extra! Na dit korte oponthoud waren we eindelijk klaar om verder te trekken. De moto’s waren al eerder vertrokken. We namen de eerste bocht naar boven van die prachtig aangegeven baan. Bjorn riep onmiddellijk: “oei oei oei, de moto’s gaan het hier moeilijk hebben”. Nog geen twee meter verderop zagen we Bernard in de berm liggen. Dat begon dus al goed!

Allé hop, iedereen de auto terug uit om Bernard weer op de weg te helpen! De missionaris hielp ook ijverig mee. Toen dachten we nog dat enkel het begin van de weg moeilijk was. Tot ik een kijkje nam op de GPS (zie kaart hiernaast)! Tien kilometer lang was het de ene haarspeldbocht na de andere. Het pad zelf was ook niet in al te beste staat, wat het rijden nog moeilijker maakte. Het was zonder twijfel de steilste helling die we tot dan toe gehad hadden. Bernard en Helmut vielen ieder op hun beurt en we schoten echt niet op. Het begon intussen te schemeren en wij moesten die priester nog naar de Schotse missiepost van Livingstonia brengen, vijf kilometer verder dan de lodge van Auke. Bjorn besloot dus door te rijden. Hoe verder we vorderden echter, hoe slechter we ons voelden bij de beslissing de twee motards op die moeilijke weg achter te laten! Er waren zelfs momenten dat Gari de haarspeldbochten niet in een keer kon nemen, laat staan dat het de motards in een keer zou lukken. Ik was intussen misselijk van de zenuwen, terwijl Bjorn de berg op racete. Het laatste stuk van de weg naar Livingstonia was reuze slecht en we schoten dus echt niet op. En dan moesten we nog het hele eind terug. Ik was intussen druk sms’jes naar Bernard en Helmut aan het schrijven met de boodschap dat we hen kwamen helpen. Ik probeerde hen ook te bellen, maar tevergeefs. Het was pikkedonker toen we de missionaris eindelijk op zijn bestemming konden droppen. Als het aan mij had gelegen had ik hem er al een pak eerder uitgezet!

Nu was de vraag of we eerst even zouden stoppen bij Auke of direct zouden doorrijden naar de motards. Ik was intussen woedend op mezelf dat we hen hadden achter gelaten. Samen uit, samen thuis hè!

We besloten voor alle zekerheid toch eerst bij Auke te stoppen. Daar aangekomen zagen we eerst helemaal niets in het donker. Ik begon als een kip zonder kop in het rond te hollen en te roepen, om toch maar iemand te vinden. Toen kwam Auke rustig op ons toe gelopen. Ik was in zo’n staat van extreme paniek dat ik zelfs Helmut die naast hem liep niet opmerkte! Pas toen ik mijn opgewonden verhaal begon viel het me plots op dat Helmut naast Auke stond. Ik ben die toen rond de hals gevlogen! Ook Bernard kreeg een mega knuffel en ik denk dat die twee mannen moeten gedacht hebben dat ik stapel gek was.

Helmut vertelde ons achteraf dat toen zij aankwamen, ze ervan overtuigd waren dat wij er al lang zouden zijn. Toen hij ons dus niet onmiddellijk zag, was hij wat kwaad. Hij dacht namelijk dat we ons al gezellig geïnstalleerd hadden. Toen Auke hem echter vertelde dat we er nog niet waren, was hij op zijn beurt ook doodongerust! Je moet weten dat de afgrond naast de haarspeldbochten zo stijl was, dat je hierin zou kunnen rijden, zonder dat ook maar iemand het zou opmerken! Enfin, we waren dus allemaal ongerust over mekaar geweest maar gelukkig was alles goed afgelopen!

Dat moest uiteraard onmiddellijk gevierd worden met een goede pint aan de bar om te bekomen! En het bleef uiteraard niet bij een pint! Nadat we over de avonturen van die dag bij gekletst waren, installeerden we ons in het hutje dat Auke voor ons voorzien had! Prachtig!

Daarna een heerlijk warm douchke en we waren klaar voor het vervolg van de avond. Auke trakteerde ons op een heerlijke steak, waar we wel lang op moesten wachten. De vaste keukenmeid van dienst bleek er die avond niet te zijn en de vervangster was een beetje traag! De twee motards stonden op uithongeren!

Eens het eten er was, kwamen ook de verhalen los! Met het zien van Bjorn en Helmut, bleken Auke zijn jeugd herinneringen terug naar boven te komen. Schitterend:

Weet je nog Bjorn, toen we die kano doen zinken hebben? Onze ouders moesten toen de rivier vol krokodillen in om die terug naar boven te trekken! En weet je nog Bjorn, toen we achterin de pick-up van de ouders van Lavune (een andere klasgenoot) moesten liggen en we allebei doodziek werden?

Na zijn herinneringen met Bjorn kwamen ook alle andere straffe jeugdherinneringen boven uit zijn tijd in Lubumbashi en we hebben goed gelachen! Maar eerst ga ik jullie Auke voorstellen voor ik verderga!

Auke is  net als broer Jürgen, Helmut en Bjorn in Lubumbashi geboren. Zijn ouders waren beiden leraar op de middelbare school. Ze wisselden mekaar om te beurten af in het geven van Nederlands en Engels. Zelf kreeg hij ook les van zijn ouders op de Belgische school. Op zijn achttiende ging hij toerisme studeren aan de hogeschool in Kortrijk. Na zijn studies kocht hij een rood renaultje rv van de post met een miljoen kilometers op de kilometriek en trok hij terug naar Afrika voor een rondreis gelijkaardig aan die van ons, maar wel 3 jaar lang!

In Malawi ontmoette hij in wat vandaag zijn lodge is, zijn vriendin. Lise is een wilde, blonde Zuid-Afrikaanse en was in Malawi verzeild geraakt. Daar was ze bezig met het aanleggen van een tuin in de lodge die later hun eigendom zou worden. Auke was op slag verliefd en hielp haar ijverig mee in de tuin. Het resultaat mag gezien worden!

De lodge bleek niet te lopen zoals de eigenaars het wel gewild hadden en ze besloten tot verkopen over te gaan. Auke vond dat er nog te veel investeringen te doen waren en besloot de lodge niet te kopen. Hij kende het project door en door en was ervan overtuigd dat de volgende eigenaren er sowieso niet lang zouden blijven. Hij bleek gelijk te hebben. Na vijf jaar, die hij doorbracht met het werken als manager in een lodge in een nabijgelegen natuurpark, kwam de lodge terug te koop te staan. Deze keer was hij wel geïnteresseerd en samen met zijn vrouw Lise, runnen ze die nu al negen jaar! Het resultaat is verbluffend. Met weinig middelen zijn ze erin geslaagd iets fantastisch origineels te creëren. Hierbij de natuur, de lokale bevolking en de lokale producten respecterend.

Zijn personeel draagt hem op handen. Hij is de enige blanke lodge eigenaar die Bjorn en ik tot nu toe gezien hebben, die zijn personeel met respect behandelt en niet afblaft. Het resultaat mag er zijn: ze gaan letterlijk door de knieën voor hem bij het begroeten of afscheid nemen.

Woensdag 15 september

We hadden besloten dat we na de avonturen van de laatste dagen, een rustdag verdiend hadden. We ontbeten dus op het gemakje en praatten wat met de andere gasten. En soms kom je toch wel rare gevallen tegen hoor!

Zo logeerde er bij Auke een Nederlands koppel, die heel Afrika doortrokken met een simpele vrachtwagen, getransformeerd in mobilhome! Hun vering was stuk, hun handrem werkte niet, banden waren totaal versleten,… Het was eigenlijk een waar wonder dat die de helling naar Auke zijn lodge waren opgeraakt. De vrouw zag er na die rit wel tien jaar ouder uit (volgens haar man)!

We hadden de vorige avond met Auke afgesproken dat we samen de waterval, vlakbij zijn lodge zouden gaan bezoeken. Nadat we dus met de andere gasten uitgepraat waren en het bizarre Nederlandse koppel klaar was om hun reis verder te zetten, spraken we met Auke af in zijn tuin. Hij zou ons vijf minuutjes later volgen, maar wou eerst nog de rare Nederlanders uitwuiven. Wij trokken dus op ons gemakje naar zijn tuin. Helmut en ik trokken op fotoreportage, terwijl Bjorn en Bernard over ‘huisjes bouwen’ aan het praten waren. We wachtten en wachtten en na een uur nog altijd geen Auke te zien.

Iedereen begon nu toch wel wat ongeduldig te worden en we besloten dus zonder Auke te vertrekken.

Het eerste deel van de wandeling was stijl naar boven en ik merkte tot mijn grote scha en schande dat ik echt niets conditie meer had. Zo hijgen om dat heuveltje op te raken! We wisten niets precies welke kant we op moesten en kwamen uit bij prikkeldraad. Met broer Helmut erbij is dat allemaal geen probleem: hop de prikkeldraad over! Eens de prikkeldraad voorbij, kwamen we aan een prachtig uitzicht punt op de waterval (zie foto links). Goed om even uit te rusten en te bekomen van de klim! Daarna trokken we verder langs het padje en kwamen we een prachtige kleine waterval tegen. Broer Helmut uiteraard onmiddellijk uit de kleren en het water in. Het was erg warm en dus besloot ik me bij Helmut aan te sluiten. Wij waren duidelijk de twee waterratten van het gezelschap. Bjorn en Bernard bleven braaf langs de kant zitten terwijl Helmut en ik van een waterval massage genoten. Daarna lekker in het zonneke opdrogen, echt zalig!  Al gauw kregen we gezelschap van een zwart madammeke met een boek en moesten we toegang betalen. Door langs de prikkeldraad te gaan, hadden we namelijk de kassa onbewust vermeden! Na de betaling trokken we dan verder naar de grootste waterval!

We keerden terug naar de lodge langs de hoofdbaan in de blakke zon. Het was ondertussen vroege namiddag en we hadden allemaal honger. Terug aan de lodge aangekomen, installeerden we ons aan een lange tafel, onder een afdakje. Ik maakte fruitsla en Bjorn kraakte een flesje witte wijn en we brachten de rest van de dag al tetterend door. Auke kwam ons al gauw vergezellen en vertelde ons dat die rare Nederlanders met hun kamionneke de berg niet opgeraakt waren. Aangezien hun handrem stuk was moest Auke steeds achter hen lopen met stenen voor als ze weer eens stil vielen. Nadat hij ons dit vertelde had, trakteerde hij ons op nog een paar straffe verhalen!

Ik vond het volgende verhaal echt wel bijzonder:

Auke is met een paar vrienden in een nationaal park en ze zijn op game drive! Plots zien ze in de verte een olifant die komt aan gegaloppeerd. Sowieso al geen goed teken. Ze maken dus dat ze wegkomen en dat lukt hen gelukkig!

Later die avond, installeren ze zich op een kampplaats in het park. Ze zijn volop aan het koken en zijn de galopperende olifant al lang vergeten. Plots zien ze in de verte een stofwolk. Auke die net vlees op de barbecue had gelegd, heeft al snel door dat het weer de galopperende olifant is. Hij heeft net tijd om zijn vrienden te waarschuwen om zich achter de wagen te verschuilen. De olifant heeft dit al snel door en loop eveneens achter de wagen. Het resultaat is dat ze verplicht waren om grote rondjes rond de auto te lopen met de olifant achter hen. Terwijl ze aan het lopen zijn, werkt Auke een strategie uit. Even verder op was er een sanitaire blok waarin ze zich konden verschuilen. Toen ze dus aan de kant van het sanitaire blok liepen, riep Auke: “nu!”. En liep iedereen naar het sanitaire blok. Ze waren de olifant net te snel af. Die brak woedend een deel van het sanitaire blok af, maar kon gelukkig niet tot bij hen geraken. Hij draaide nog een uur woest rond en droop toen af. Het was intussen pikkedonker en al het eten was fameus aangebrand.

Later hoorden ze dat stropers een deel van de slurf van de olifant hadden afgehakt. Het beest was dus uit op wraak. De rangers van het park hebben het toegetakelde dier moeten afmaken.

En zo had hij tientallen verhalen te vertellen!

Wat ook altijd interessant is wanneer je bij vrienden logeert, is dat die je in detail de situatie van het land kunnen uitleggen. De verhalen die je dan hoort zijn soms schrijnend. Malawi is een van de dichtstbevolkte landen van Afrika. De economie is vooral gebaseerd op landbouw. De landbouwtechnieken die vandaag worden toegepast, leiden jammer genoeg vaak tot bodemerosie. De vrouw van Auke werkt voor de overheid en probeert de lokale bevolking meer aangepaste technieken te leren. Niet altijd met succes. Ze hebben nu een nieuw programma opgestart, waarbij ze de kinderen op school inlichten over goede en slechte landbouwtechnieken. Hopelijk zal dit beter werken.

Als gevolg van de slechte economische situatie, is er een hoge inflatie. Verder heeft het land niet genoeg buitenlandse deviezen, waardoor ze niet in staat zijn om diesel en benzine in het buitenland aan te kopen. Hierdoor is er een fameus tekort aan brandstof en zijn er kilometers lange files aan de tank stations wanneer er dan weer eens brandstof is.

Het onderwijs van Malawi is een ander groot probleem. Wegens de overbevolking van het land, zitten de klassen overvol. Een klas met meer dan twee honderd leerlingen, is geen uitzondering. Het gevolg is dat de kinderen wel naar school gaan, maar dat ze helemaal niets leren. Zo had Auke eens een werk interview met een dame met een diploma secundair onderwijs. Toen hij haar vroeg haar naam te schrijven, moest ze toegeven dat ze niet kon schrijven. Ze was wel twaalf jaar naar school geweest.

We luisterden uren naar alle verhalen van Auke tot we moe waren en ons bedje introkken.

Donderdag 16 september

Na een laatste uitgebreid ontbijt, was het weer tijd om verder te trekken. Ik vertrok met spijt in het hart want ik had echt graag wat meer gezien van Malawi. Bjorn gaf de laatste marsepein en chocolade  die hij van mama Yannik had gekregen aan Auke. Het is altijd leuk iets uit België te kunnen eten

We namen uitgebreid afscheid en hop, met Helmut op kop vertrokken we. De weg van de lodge van Auke tot aan de hoofdweg was redelijk stijl. Helmut had al een paar keer laten vallen dat hij er tegen op zag om die weg terug op te gaan. En dat is altijd gevaarlijk natuurlijk! Bjorn zou zeggen het is ‘self fulfilling prophecy’. Hoe meer je schrik hebt om te vallen, hoe groter de kans dat je valt. En inderdaad, toen wij als laatste het wegje opreden zagen we Helmut even verder aan de kant van de weg liggen! We hielpen hem weer op weg en daarna raakten we gelukkig zonder kleerscheuren tot aan Mzuzu. Auke had ons een andere weg aangeraden en die was net iets makkelijker als de weg die we in het heengaan genomen hadden.

We reden in een trek tot Mzuzu, een van de grotere steden van Malawi. Daar zouden we boodschappen doen, bijtanken en een nieuw servies kopen. Ik vond de borden bij Auke super mooi. Hij had ons dus een adresje gegeven in Mzuzu waar we die ook konden kopen. De eerste halte was het tankstation. Daar stond een lange file voor benzine. Diesel was er niet. Terwijl Helmut en Bernard aan het aanschuiven waren, trokken Bjorn en ik naar de supermarkt er naast. Helmut en Bernard kwamen ons tot onze grote verbazing algauw vergezellen. Toen het bijna aan hen was, was de benzine op.

Nadat we de inkopen gedaan hadden trokken we naar het adresje van Auke voor de borden. De borden winkel lag in een hotel en we besloten daar een hapje te eten. We bekeken ook even het programma voor de volgende dag. De bedoeling was om de grens over te steken via een kleine grenspost. We waren er echter niet honderd procent zeker van of we hier wel de grens mochten oversteken. Soit, het was grote paniek die middag want Helmut en Bernard vreesden niet genoeg benzine te hebben om tot aan de grensovergang te raken. En daarenboven wisten we niet zeker of we grens over konden, daar waar we dit gepland hadden. Wanneer ik de vraag aan de receptioniste van het hotel stelde, keek die me met grote ogen aan en zei me dat ze nog nooit van die grensovergang gehoord had. Van iedereen kregen we een andere versie en dat was niet echt geruststellend.

Aan de tafel naast ons zat een blanke man die er mij betrouwbaar uitzag. Helmut besloot hem om raad te vragen. Het bleek een buitenlandse business man te zijn. Hij belde de baas van een benzine station op voor raad. Even later trokken Bernard en Helmut naar het benzine station, terwijl ik borden koos. Ik moet eerlijk toegeven dat Bjorn en ik niet echt stresseerden. Er is altijd wel een manier om aan diesel of benzine te raken en als de ene grensovergang niet lukt, dan probeer je de andere gewoon.

Toen we Bernard en Helmut aan het tank station vergezelden, waren ze aan het wachten op de baas van het station. Wij besloten intussen eens een bezoekje te brengen aan de vrouw van Auke en te horen of zij ons wat raad kon geven. Auke had me op de kaart van de stad getoond waar hun huis in Mzuzu lag. Jammer genoeg was zijn vrouw niet thuis. Ze was eveneens op zoek naar diesel. Door het dieseltekort had ze Auke intussen al meer dan drie weken niet gezien. Zij woonde in de week met hun zoontje Manu in Mzuzu omdat die daar naar school moest. In het weekend probeerden ze dan naar de lodge te gaan, maar door het diesel tekort raakten ze daar niet.

Manu was wel thuis en gaf ons trots een rondleiding doorheen de moestuin. Reuze schattig om zo’n klein manneke van vijf jaar oud de verschillende groenten te zien aanwijzen. Hij kende er meer van dan Bjorn (maar dat is niet zo moeilijk, hihi)!

Van de zwarte nounou kregen we het nummer van Lise, de vrouw van Auke. We belden haar op maar ook zij kon ons niet verder helpen betreffende de grensovergang. Dan dus maar terug naar het tankstation. Daar aangekomen, waren Bernard en Helmut nog steeds op de baas van het station aan het wachten. Het was intussen late namiddag. Het personeel van het station besloot dat het eindelijk tijd was voor wat actie en belden hun baas op. Vijf minuten later was hij er! Via hem konden Helmut en Bernard benzine op de zwarte markt regelen! Tegen dat we konden vertrekken, begon het te schemeren en hadden we nog een hele weg te gaan.

Bjorn en ik reden voorop. Gelukkig was het grootste deel van de weg asfalt. En toen begon voor Bernard de nachtmerrie. Hij had een helm met een donker vizier. Bjorn had in de auto al gezegd dat hij vreesde dat Bernard met zijn helm niet erg veel zou zien. En inderdaad… het enige dat hij zag was het achterlicht van Helmut zijn moto voor hem.

Het werd een vermoeiende rit voor ons allemaal. We hadden het adresje van de camping voor die nacht van Auke gekregen. Het was een soort van domein van de staat, uitgebaat en verbeterd door blanken. Alle chaletjes bleken jammer genoeg verhuurd en dus besloten Helmut en Bernard als echte broussards onder de blote hemel te slapen. Bjorn en ik kropen ons tentje in!

Vrijdag 17 september

Vandaag was de grote dag van de grensoversteek naar Zambia! Ik regelde de betaling van de camping en maakte van de gelegenheid gebruik om de eigenaar te vragen naar de grensovergang. Die bleek inderdaad te bestaan, maar noemde anders en we moesten er eveneens via een andere weg naar toe dan we initieel gepland hadden. We besloten de raad van de man te volgen en raakten vlot aan de grens. Ook aan de grens verliep alles goed, zelfs aan de kant van Zambia. Dit verbaasde ons wel een beetje want we hadden altijd gehoord dat ze in Zambia soms nogal moeilijk konden doen!

Zo eindigde ons Malawi-avontuur!

Ontdek hier alle foto’s van Malawi.