Via de westelijke woestijn naar Luxor en Aswan

Donderdag 6 mei

We genoten ‘s ochtends nog van een laatste senseo koffietje bij Serge en Titin en waren al snel klaar om weer eens verder te trekken. We moesten nog wel eerst wat voorraad opslaan in de Carrefour.

De eindbestemming van de dag was de Bahariya oasis, gelegen in de westelijke woestijn van Egypte. De rit er naar toe was lang en warm en we zagen veel zand ! We konden ons moeilijk inbeelden dat de vlakte waar we doorreden ooit savanne was vol met leven.

‘s Middags picknickten we aan de kant van de baan onder onze luifel. We aten een lekker pistoleke met kruidenrambol. We genoten ervan want dat stukje rambol had ons maar liefst zeven euro gekost! We merkten dit echter pas als we ons kassaticket in handen hadden…

In de Bahariya oasis aangekomen trokken we naar een adresje waarvan we de GPS coördinaten gevonden hadden op een interessante website. Het zag er erg goed uit. Ze vroegen ons echter een belachelijk hoge prijs voor het overnachten en we besloten verder te trekken.

We vonden vervolgens een vervallen plaatsje, waar we niet veel moesten betalen en bleven daar! Ideaal was het niet, maar we hadden onze eigen tent en konden ons eigen potje koken en hadden dus niet veel luxe nodig. Water om het toilet door te spoelen was wel handig geweest, maar dat kregen we pas de dag erop. Ze waren ons vergeten het knopje te tonen voor stromend water !

Vrijdag 7 mei

‘s Morgens trokken we Bawiti in, het belangrijkste stadje van de oasis. Tot voor kort was het een rustig stadje waar niet veel te beleven viel. In 1996 werden er echter gouden mummies gevonden die het rijke verleden van het slaperige oase stadje blootlegden.

Bawiti kende net als de andere oases van de westelijke woestijn een hoogtepunt tijdens de Griekse en later Romeinse bezetting. De oase werd in die periode een belangrijke ‘graanschuur’ van Egypte. Vele garnizoen soldaten waarborgden de veiligheid en van de oase en de handelsroutes. De Romeinen bouwden er wegen, aquaducten en andere gebouwen. De werkdruk voor de lokale bevolking lag echter hoog. Studies wijzen uit dat onder de Romeinse bezetting, de gemiddelde leeftijd van de Egyptenaren daalde van 25 naar 22. De oases raakten in verval toen de Romeinen Egypte verlieten en de veiligheid niet meer gewaarborgd was.

In dit historische stadje, bezochten we het meest vervallen museum dat we ooit gezien hadden. We bewonderden er de prachtige gouden mummies die in de streek gevonden werden en waren echt onder de indruk. Daarna bezochten we nog een paar geschilderde graftombes van rijke nobelen. Tot onze grote ergernis vroegen de bewakers hier geld om een foto te nemen. Aangezien we al inkom betaald hadden, weigerden we hier nog extra geld voor op te kloppen en hebben we hier dus geen beelden van.

Na deze culturele bezoeken, trokken we de natuur in. Eerst reden we doorheen de zwarte woestijn. Dit is een oud vulkanisch gebied, waar door erosie zwarte basalt van de vulkanen is vrij komen te liggen. Het effect is bijzonder.  We beklommen er de Gebel az-Zuqaq via een makkelijk maar vermoeiend pad. Toen ik bovenkwam was ik zo rood als een tomaat en helemaal oververhit! We werden gelukkig beloond met een prachtig uitzicht, zoals je op de foto hierboven kan zien.

Na een tijdje ging de zwart woestijn over in de kristal woestijn. We bezochten er ‘Crystal Mountain’, een grote rots die helemaal uit kwarts kristallen bestaat. Maar het indrukwekkendste moest nog komen: de witte woestijn. Dit fenomeen van witte kalksteen, waar door weer en wind enkele grillige paddenstoel vormige heuvels van over bleven maakte ons sprakeloos. Het was werkelijk waar een prachtig zicht! Het deed ons denken aan een decor van de beroemde schilderijen van Salvador Dali. Het zand rondom de rotsen, zit vol met kwarts en vreemde platte, blinkende zwarte stenen.

Die avond kampeerden we in het wild in de witte woestijn. Terwijl we aan het eten waren, kregen we bezoek van woestijnvosjes die we aten en drinken gaven. Buiten de vosjes waren we echter helemaal alleen en dus haalden we voor het eerst keer onze douche boven. Zalig om midden in de woestijn, omringd door vosjes een heerlijke warme douche te nemen !

Zaterdag 8 mei

We reden nog een heel deel verder door de witte woestijn. Ik nam honderden foto’s van al die grappige steenstructuren. Het uitzicht bleef ons bekoren. Heel snel schoten we er niet op en dus trokken we terug richting grote baan.

Via de Farafra oasis, waar we ons drinkwater aanvulden, trokken we naar de Dakhla oasis. Daar vonden we een erg leuke logeerplaats: Bedouin Camp. We hadden wel veel last van de hitte: we reden rond in temperaturen van rond de 50° C. Na een tijdje ging dit echt op ons humeur werken. Het eerste dat we dus deden was douchen en ons verfrissen!

Zondag 9 mei

In de Dakhla oasis lag het verlaten Ottomaanse stadje Al-Qasr, dat bewoond werd door de Turken tussen 1516 en 1798. Het is schitterend bewaard en we genoten van het bezoek met verplichte gids! De grote huizen en overblijfselen van de decoratie doen vermoeden dat dit eens een erg rijk stadje was. Boven de inkom van sommige huizen kan je nog de originele houten balken bewonderen, waar de naam van de timmerman, de eigenaar van het huis en een vers van de koran in gegraveerd staan. De smalle straatjes van de stad hadden nog steeds hun nut en hielden ook nu nog het stadje relatief fris (dat deed deugd). Tot vandaag de dag is het niet duidelijk waarom de Ottomanen zoveel belang hechtten aan dit stadje.

Overal in het stadje stonden er vrouwen souvenirtjes te verkopen, voornamelijk rieten spullen. Van de vroegere rijkdom van Al-Qasr bleef niet veel over en de huidige lokale bevolking zag er echt arm uit!

Na dit bezoek trokken we verder naar Mut, het belangrijkste stadje van de Dakhla oasis. We gingen er super lekker eten en ontmoetten er een interessante Duitse fotograaf, die zich gespecialiseerd had in de westelijke woestijn. Het was echter zijn laatste bezoek. Zijn vriendin in Duitsland had hem laten weten dat ze hem zou verlaten als hij nog eenmaal voor drie maanden vertrok. Verder had hij het moeilijk met het feit dat de oases en de mentaliteit van de mensen in korte tijd erg veranderd waren. Na een gezellig gesprek in het Frans (zijn moeder was van de Elzas), ging Rudolf een siëstake doen en trokken wij verder naar de Al-Kharga oase.

De Al-Kharga oase was voor ons eerder een verplichte stop. De afstand was te groot om in een keer van Mut naar Luxor te trekken. Al Kharga zelf, de grootste stad van de oase, is een moderne stad met erg weinig charme. Het biedt huis aan vele islamitische extremisten en de veiligheidschecks waren er dan ook erg streng en vermoeiend. We vonden er een hotel waar we in de onverzorgde tuin onder de palmbomen konden kamperen. Ons humeur was door de hitte die precies altijd maar erger werd, nog niet veel beter en die camping hielp ook niet echt. We besloten ons dus eens te verwennen en trokken naar het chicste hotel van de buurt, waar ze een zwembad hadden. We moesten er belachelijk veel geld voor betalen, maar het water was heerlijk fris en deed goed. Stel je voor: we hadden het zelfs lichtelijk koud toen we uit het zwembad stapten!

Het was die dag moederkesdag en dus stond er een telefoontje naar huis op het programma. Altijd leuk! Tot Bjorn zijn grote teleurstelling belden papa Dirk en mama Yannik echter zelf op en hij was de rest van de dag slecht gezind. De verrassing was mislukt!

Maandag 10 mei

We waren blij toen we ‘s morgens uit Al-Kharga konden vertrekken. We reden in een trek door naar Luxor en vonden daar tamelijk vlot de camping met zwembad waar we gepland hadden te overnachten! Nadat we ons in de gezellige tuin geïnstalleerd hadden, trokken we het stadje in om boodschappen te gaan doen. Het was niet echt simpel de supermarkt te vinden die in onze reisgids stond. En toen we er uiteindelijk waren, liepen we met lege handen terug naar buiten want we vonden dat ze veel te veel geld vroegen voor het water. Later bleek dit de normale en correcte prijs voor water in Luxor te zijn. Waarschijnlijk ligt die iets hoger dan in Caïro doordat het een hele weg moet afleggen. We moesten dus op zoek naar een andere winkel waar we uiteindelijk even veel betaalden, hihi!

Terug op de camping, genoten we van het zwembad en lazen we op ons gemak een boekje! ‘s Avonds ontmoetten we de eigenaar van de plaats, een kopt (Egyptische christen). We onderhandelde over de prijs en regelden met hem de huur van twee fietskes, waarmee we Luxor zouden gaan ontdekken!

Dinsdag 11 mei

Onze verschillende bezoeken aan Luxor waren voor ons een ware relevatie. We namen een duik in het verleden van de oude Egyptenaren en hoe meer we erover te weten kwamen, hoe meer gelijkenissen we vonden tussen onze cultuur en die van hen.

Na een erg luidruchtige nacht, eerst van de lokale discotheek die naast de camping lag en vervolgens van de nachtwaker die te TV luid aanstaan had, werden we in stilte gewekt door de hitte in de tent.

We waren dus al vroeg op weg met onze fietskes. We zouden beginnen op de westbank van de Nijl met een bezoek aan de Vallei van de Koninginnen. Aangezien wij op de oostbank logeerden moesten we dus de lokale overzetboot nemen. Uiteraard werden we lastig gevallen door vele jonge mannekes die allemaal een centje uit ons bezoek wilden slaan. Eerst vertelden ze ons dat er geen fietsen op de overzet mochten. Ze probeerden ons hierbij de kleine privé bootjes aan te smeren, die uiteindelijk niet zo heel veel duurder waren dan de overzet boot zelf. De concurrentie was groot! Wanneer Bjorn navraag deed bij de overzetboot, bleken onze fietsen er wel op te mogen en hij was dan ook om te ontploffen. Die mannekes hebben het geweten! Daarna was het iedere keer weer een gevecht om onze fiets zelf op en af de boot te krijgen. Sommigen boden gratis hulp aan, maar anderen deden het voor betaling en dat wilden we niet. Na deze strubbelingen kwamen we veilig en wel met fiets en al op de boot terecht. We genoten er van het spektakel van de vrouwen die gepakt en gezakt met bagage op het hoofd de boot opstapten en gezellig kletsten. Sommigen probeerden hun beste Engels op ons uit en vroegen onze naam, wat meestal veel gegiechel te weeg bracht.

Ik vond het zalig om nog eens te kunnen fietsen. Onze eerste stop waren de colossi van Memnon. Een van de weinige overblijfselen van de begraaftempel van Amenhotep III. Onder leiding van deze farao die regeerde in het nieuwe koninkrijk van 1390 tot 1352 VC kende het oude Egypte een absoluut hoogtepunt. Er heerste vrede en dankzij welvaart werd een enorm bouwprogramma opgezet, waarvan de Luxor tempel en de colossi van Memnon de enige overblijfselen zijn.

De colossi waren best wel indrukwekkend, maar er waren zovele bussen toeristen die halt hielden voor de beelden dat we al snel weer doorfietseten.

Onze volgende stop was aan het ticket kantoortje waar we kaartjes moesten kopen voor Medinat Habu, het tweede grootste tempelcomplex van Luxor na Karnak. Van het ticket kantoortje besloten we een binnenweg te nemen naar de tempel (je kent ons hè). We hadden echter niet op de wegenwerken gerekend, waar we uiteraard niet voor terugkeerden! We legden dus een nogal zanderig en heuvelachtig parcours af, aangegaapt door de wegenwerkers. Uit puur medelijden kreeg ik van een manneke hulp om mijn zwaar Chinees fietske de laatste zandberg over te krijgen . Aan de tempel aangekomen zagen we de andere toeristen langs de geasfalteerde grote baan komen : was misschien iets makkelijker geweest!

Medinat Habu was het eerste grote tempelcomplex dat we bezochten en we waren echt onder de indruk van de grootsheid ervan. Met onze reisgids probeerden we de afgebeelde taferelen te begrijpen. Ik denk dat het een grappig zich moet geweest zijn om ons samen bezig te zien! Sommige van de afbeeldingen en pilaren toonden nog overblijfselen van felle kleuren, waar de hele tempel ooit mee bedekt was en het effect was nog steeds mooi!

Na dit bezoek trokken we, deze keer langs de grote baan, naar de vallei van de koninginnen. We hadden daar erg graag de graftombe van Nefertari bezocht (naar het schijnt de allermooiste) maar die was jammer genoeg gesloten voor publiek. Nefertari was de favoriet van de vijf vrouwen van Ramses II. Hij was een belangrijke farao van het Nieuw Koninkrijk, won belangrijke veldslagen en bouwde onder andere Abu Simbel. Het graf is een ware ode aan haar schoonheid en bewijst de liefde van de farao voor zijn koningin. Wij bezochten er de tombe van Amunherkhepsef. Het is het graf van de tien jaar oude zoon van de farao Ramses III en was eveneens een waar pareltje. De muurschilderingen waren bijna perfect bewaard. Bij het binnengaan van de grafkelder kregen we een stukje karton. We begrepen eerst niet goed wat we er mee aanmoesten. Bleken we het te moeten gebruiken om ons koelte toe te wuiven. Achteraf moesten we hier uiteraard voor betalen !

Na dit bezoek trokken we met ons fietske terug richting overzet boot en camping en zochten we afkoeling bij het zwembad. Leuk leuk leuk!!

Woensdag 12 mei

Alweer slecht geslapen voor de verandering! Bijgevolg iets later vertrokken en verschrikkelijk afgezien van de hitte. Ook vandaag weer stond de westbank van de Nijl op het programma. Dat betekende dus weer de overzet nemen. Deze keer waren we al wat meer geroutineerd. Ook nu moesten we eerst langs het ticket kantoortje om onze toegang voor de tombes van de vallei van de Nobelen te gaan bezoeken.

Daarna trokken we naar Deir al Bhari waar we de tempel van Hatseput bezochten. Hatseput is de meest beroemde van de vrouwelijke farao’s. Ze nam de macht over Egypte, na het overlijden van haar halfbroer , farao Tuthmosis II, die tevens haar echtgenoot was. Aangezien haar stiefzoon (afkomstig van tweede vrouw) en neef Tuthmosis III nog erg klein was toen zijn vader stierf, werd Hatseput tot regent aangesteld. Ze regeerde gedurende 15 jaar en voor Egypte was deze periode een tijd van vrede en welvaart (jaja, wij vrouwen doen dat niet slecht). Gedurende die periode startte ze een erg ambitieus bouw programma waaronder obelisken in Karnak en haar eigen indrukwekkende graf tempel, die wij dus bezochten.

De reliëfs van de tempel zelf zijn jammer genoeg over de tijd heen erg beschadigd. Eerst en vooral verwijderden de opvolgende farao’s (mannen uiteraard) de naam van Hatseput. Stel je voor dat de bevolking de herinnering zag aan een regerende vrouw! Vervolgens verwijderde farao Akhenaten, die een nieuwe religie creëerde, alle beelden van de god Amun. En ten slotte vernietigden de Christenen, die van de tempel een klooster maakten, ook heel wat reliëfs. Het gebouw zelf was echter nog steeds indrukwekkend en zeker een bezoekje waard!

Van daar reden we verder met ons fietske naar de vallei van de nobelen. Deze lag vlak naast de tempel van Hatseput en dus hadden we weer eens het schitterende idee om een kleine binnenweg te nemen. Neen, we waren nog niet geleerd. Een ware ramp was die binnenweg van ons!

Je moet dus weten, er zijn heel wat graftombes in de vallei van de Nobelen. En uiteraard staan die op zijn Egyptisch aangegeven (niet dus). Het gevolg was dat we dus op goed geluk de heuvels op fietsten (het was intussen rond de 50 ° C). De bewakers van de tomben stuurden ons van her naar der en ik volgde Bjorn… uitgeput. De allerlaatste tombe wou ik zelfs niet meer bezoeken. Gelukkig wist Bjorn me te overtuigen de laatste vijf meter naar boven te wandelen want het was de mooiste tombe van allemaal.

Via een lange afdaling (zalig) reden we terug naar de grote baan. Vandaar trokken we in allerhoogste vitesse naar de camping om zo snel mogelijk het zwembad in te duiken.

Die avond laat, wanneer de ergste hitte achter de rug was, bezochten we nog het Luxor museum. En wanneer het goed is mag het ook gezegd worden: dit museum was een waar pareltje!

Donderdag 13 mei

Nog helemaal aangedaan van ons avontuur van de vorige dag, slaagden we er niet in om op gang te komen. We brachten dus het merendeel van de dag al luierend aan het zwembad door. We skypten met Helmut (kei gezellig) die helemaal gefrustreerd was, toen hij Bjorn in bloot bovenlijf zag zitten. Blijkbaar laat de Belgische lente en zomer op zich wachten…

We hadden intussen ook de man voor onze boottickets naar Soedan opgebeld. Die drong er op aan dat we zaterdag ochtend al naar zijn kantoor kwamen. We besloten dus de volgende dag al naar Aswan te trekken.

Dit betekende dat we nog een late namiddag en avond over hadden om de Karnak en de Luxor tempel te bezoeken. Tegen vier uur schoten we in actie en trokken we met de fiets naar Karnak.

Waarschijnlijk een schitterend tempel complex, maar wij hadden intussen een soort van tempel saturatie bereikt. We slenterden vermoeid langs de indrukwekkende pilaren heen en ergerden ons in de bewakers die geld van ons wilden aftroggelen. Toen we achteraf in een leuk restaurantje onze laatste avond vierden, merkten we dat we het openlucht museum van de tempel vergeten te bezoeken waren.

Ons buikje vol, trokken we te voet verder naar de Luxor tempel. We hadden hier al erg veel over gehoord en besloten nog eens een gids te nemen. Het was intussen donker en de gebouwen van de tempel waren prachtig verlicht! Het bezoek werd voor ons een echte topper!

De tempel werd dus gebouwd door Amenhotep III, je weet wel, de farao van de colossi. Vroeger stond de tempel in verbinding met de tempel van Karnak, via een drie kilometer lange avenue van sfynxen. Onze gids vertelde ons dat er plannen zijn om heel Luxor bloot te leggen en de avenue terug in ere te herstellen.

De tempel was opgericht ter ere van de goden Amun, Mut en Khon. Amun is de koning van de goden en is getrouwd met de godin Mut. Samen hebben ze een zoon, Khon, die god van de maan is.

Later werd de god Amun gefusioneerd tot de god Amun-Ra. Waarbij Amun dus koning van de goden was en Ra god van de zon. Voor de Egyptenaren waren het eigenlijk drie goden in een: Ra was het gezicht van de god, Ptah zijn lichaam en Amun zijn verborgen identiteit of geest. Je zou het de Egyptische heilige drie-vuldigheid avant-la-lettre kunnen noemen.

Een ander interessant verhaal dat staat uitgebeeld in de tempel is dat van de goddelijke bevruchting van de moeder van Amenhotep III. Zoals je intussen al weet, werden farao’s gezien als tussenpersonen tussen de goden en de mensen. Nu had Amenhotep III als probleem dat zijn moeder een Syrische was, en geen Egyptische. Het was dus moeilijk aan het volk uit te leggen dat ook hij een representant van de goden was. De priesters vonden er niet beter op dan uit te vinden dat de moeder van Amenhotep III door goden bevrucht werd. Net zoals Maria aan Jesus kwam ! Zo kon niemand zijn goddelijkheid als farao betwisten. Deze afbeelding staat ook afgebeeld in de tempel van Hatseput, de stiefmoeder van de farao.

De hierboven vertelde legende, werd ons zo verteld door de gids. Het klopt inderdaad dat staat uitgebeeld dat Amenhotep III afkomstig is van een goddelijke bevruchting. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik niet weet of dit voor alle farao’s zo werd gezien. Een feit is zeker: Maria was niet de eerste die genoot van een goddelijke bevruchting !

Vrijdag 14 mei

Na ons fiets avontuur in de vallei van de Nobelen, besloten we die ochtend met de wagen naar de vallei van de Koningen te trekken. We hadden deze meest beroemde attractie van Luxor tot als laatste bewaard.

Met ons ticketje mochten we in totaal drie tombes bezoeken. Degene die we wilden bezoeken waren echter gesloten en het gevolg is dat we eigenlijk niet echt onder de indruk waren van de graven. Ze waren wel groot t.o.v. van de graftombes in de vallei van de Koninginnen, maar van sommige tombes vonden we de muurschilderingen maar niets. Eerlijk is eerlijk.

Na lang twijfelen besloten we ook nog het dure ticket voor de graftombe van Tutankhamun te kopen. En dat was nog de kleinste graftombe van allemaal. We zagen er zijn mummie en de laatste kist waarin zijn mummie opgeborgen lag. Voor de rest echt gene vette. De schatten van zijn grafkamer, die we in het Egyptische museum bewonderden, waren een pak indrukwekkende dan het graf zelf. Er moet een serieus goede inpakker voor nodig geweest zijn om alles in die tombe gepropt te krijgen.

Op weg van Luxor naar de Aswan bezochten we ook nog de tempel van Horus in Edfu. Dit is de meest intacte tempel van Egypte en dus vonden we dat we die niet mochten missen. De vermoeidheid samen met de hitte, maakten echter dat ik er door mijn benen zakte. Ik liep een trapje af en voor een groepje toeristen viel ik knal op de grond. Ik schaamde me dood en moest me de rest van het bezoek letterlijk voortslepen met mijn geschaafde knieën.

Gelukkig vonden we in Aswan een super leuk hotelleke met zwembad op het dak en schitterend uitzicht op de Nijl. De kamer had ook airco en dat was echt geen overboden luxe in die hitte.

‘s Avonds trokken we naar een lokaal restaurantje en ik at er opgevulde duif, een specialiteit van de streek. Naar het schijnt is dat goed krachtvoer . Ik vond het eigenlijk echt heel lekker, maar kon Bjorn er niet toe overtuigen een hapje te proeven!

Zaterdag 15 mei

Vandaag hadden we onze afspraak met Mr Saleh, de ticketverkoper.  We hadden op de website van radio baobab een hele “step-by-step” manual gevonden bij wat ons te doen stond om de Wadi Halfa ferry te kunnen nemen. Daarop stonden eveneens alle GPS coördinaten van de plaatsen waar we moesten te zijn, maar die bleken volgens onze GPS vreemd genoeg niet altijd te kloppen. Het was dus bijgevolg even zoeken om het kantoortje van Mr Saleh te vinden.

Daar aangekomen, checkten we onze reservering en stuurde hij ons op pad. Pfffffff, Egypte inkomen was niet simpel, maar er terug uit geraken, was ook niet simpel! Hou je vast, hier komt het:

1. Alvorens Mr Saleh onze tickets kon uitgeven, moesten wij onze nummerplaten gaan teruggeven aan de politie.

2. Opdat de politie onze nummerplaten zou aannemen, hadden we van het gerechtshof een bewijs nodig dat we gedurende ons verblijf in Egypte geen verkeersovertredingen begaan hadden. Na ons bezoek aan Mr Saleh trokken we dus naar het gerechtshof. Ook daar hadden we wat probleempjes met de coördinaten en we kwamen er aan op een kleuterschool. Een van de onderwijzeressen bracht ons gelukkig naar het correcte gebouw. Het kantoortje waar we moesten zijn, lag in een ordinaire appartementsblok. We werden er naar het kantoor van een of andere directeur gebracht die nauwelijks Engels sprak. We leken hem daarenboven te storen want hij bekeek net zijn favoriete soap. Verder was hij wel erg vriendelijk! Tien minuutjes later stonden we terug buiten en trokken we verder naar de verkeerspolitie.

3. Bij de verkeerspolitie was het een chaos van jewelste. Voor een keer profiteerden we op aanraden van de mensen van Radio Baobab van het feit dat we toeristen waren. Bjorn stak alle rijen wachtende voor en stond vijf minuten later weer buiten met het papier van terug levering in handen .

4. Nu moesten we terug naar Mr Saleh gaan, opdat die ons de tickets zou kunnen geven. Jammer genoeg hadden we nogal laat gemeld dat we eerste klas konden reizen. Er was echter een reservering waar hij niets meer van gehoord had. Mogelijk kon hij ons die hut geven, maar daarvoor moesten we de dag erop terugkomen.

Doodop trokken we Aswan in, op zoek naar een restaurantje. Na lang wandelen vonden we iets dat ons aanstond. We namen er toevallig genoeg plaats naast… een Belg uit Koksijde! Soms is de wereld toch klein he! Hij woonde echter al verschillende jaren in Nederland en dus klonk hij eerder als een Hollander dan als een Vlaming.

Hij logeerde in hetzelfde hotel als ons en we ontmoetten hem een paar uur later terug aan het zwembad.

Die avond gingen we op een vastliggende boot op de Nijl lekkere vis eten.

Zondag 16 mei

Onze laatste dag Egypte!

Die ochtend bezochten we het Nubische museum. Een mooie ode aan een cultuur die grotendeels ten onder ging in het Nasser meer.

Daarna trokken we terug naar Mr Saleh en kregen we tot ons plezier bevestiging van onze eerste klas tickets!

Ik was al een paar dagen op zoek naar een goed muskieten net want hetgeen we hadden, paste niet in onze tent. We konden het echter nergens vinden en dus besloot ik Mr Saleh hierom te vragen. Super enthousiast besloot hij ons te helpen. Hij pleegde onmiddellijk een paar telefoontjes tot het tijd was voor hem om te gaan bidden. Hij was een erg praktiserende moslim, met eeltplek op het voorhoofd. Na het gebed trokken we op pad…

Mr Saleh had zich vast voorgenomen dat hij dat muskietennest moest en zou vinden. Ook al betekende dit dat hij hiervoor heel Aswan onderste boven moest halen. Zo hebben we de hele namiddag met hem rondgereden, tot we gelukkig een plaatsje vonden, waar ze hadden wat we zochten.

Later trakteerde hij ons nog op een drankje en besloot hij dat we nu vrienden waren! Een schitterende man…

Mr Saleh toonde ons ook nog een supermarktje, waar we onze inkopen deden voor Soedan. We hadden gelezen dat toiletpapier, maandverband, douches,… er moeilijk te vinden waren en dus sloegen we onze voorraad in. Als plaatsvervangende douche kochten we vochtige pamperdoekjes en die hebben erg goed dienst gedaan !

Nu was het tijd om van onze laatste avond Egypte te genieten. We besloten een felucca, een typisch Nijl zeilbootje, te huren waarvoor we al twee dagen aan het onderhandelen waren. We genoten er gedurende twee uur van een prachtige tocht tussen de eilandjes door en keken naar de zonsondergang.

Die avond ledigden we nog een flesje witte wijn aan het zwembad en bereidden we ons voor op ons volgende avontuur!

Om de foto’s van westelijke woestijn, Luxor en Aswan te bekijken, klik hier.

Caïro: stad van tegenstellingen

De rit van de Sinai naar Caïro was lang, vermoeiend en tamelijk saai. Het deel door de Sinai was wel de moeite. Zeker het laatste stuk Sinai, wadi Feiran, waarbij we langs een mooie oase vol dadel palmbomen reden. Het deel langs de kust tot aan het Suez Kanaal was echter lelijk. Daar zijn  boorplatformen, zware industrie en verder is er echt niet veel te zien.

Het Suez Kanaal reden we onder in een tunnel. We hadden schrik dat we voor de veiligheid onze auto zouden moeten leeghalen, maar dit was totaal het geval niet. Het enige dat we moesten doen was péage betalen en toen mochten we zonder verdere controle de tunnel in. Wel was er indrukwekkend veel bewaking. Om de tien meter stonden er hoog boven ons zwaar bewapende militairen. Tot onze grote spijt hadden we geen tijd om het Suez Kanaal, dat midden door de woestijn loopt en bevaren wordt door de grootste schepen, te bewonderen.  Het schijnt een schitterend spektakel te zijn met grote files van wachtende schepen.

Eens het Suez Kanaal voorbij werd het verkeer drukker en drukker naargelang we de hoofdstad van Egypte naderden. Bjorn had gelukkig al goed kunnen oefenen in het Midden-Oosten en kon de verkeerschaos makkelijk aan. We voelden ons tamelijk zeker van ons stuk want we hadden van Serge, de collega van Bjorn bij wie we zouden logeren, een duidelijke wegbeschrijving gekregen…dachten we! We moesten de “ring road” op richting Nieuw Caïro en afrit 11 nemen. Simpel, niet?

Niet dus! Om te beginnen namen we de ring road in de foute richting! En uiteraard kwamen we terecht op het stuk ring road dat bijna geen afritten had. De eerste afrit die we vonden had dan weer geen oprit aan de andere kant en dus moesten we verder de foute richting uit. Uiteindelijk raakten we terug en toen….was het onmogelijk om afrit 11 te vinden! We reden en reden tot we uiteindelijk de Nijl overstaken en zaten dus veel te ver. Gelukkig had Serge net gedaan met werken en we spraken af aan een Burger King langs de kant van de weg en kwamen zo toch na twee uur sukkelen op de “ring road” op onze bestemming aan ! Achteraf bleek dat de nummering van de op- en afritten aan binnen- en buitenring niet hetzelfde waren. Serge was zich hier totaal niet van bewust en gaf ons het nummer voor de buitenring.

Eind goed al goed en we werden beloond met een lekkere pint en een heerlijke Belgische maaltijd: steak friet! Zalig!!! Ons verblijf in Caïro kon beginnen!

Nu is het zo dat we sinds het begin van onze reis, Caïro zagen als de plaats om de tweede deel van de reis voor te bereiden en onze voorraden filters, olies, boeken,… terug op te slaan. Dat in combinatie met vele bezienswaardigheden en een beperkte tijd maakte ons verblijf daar echt doodvermoeiend.

Donderdag 29 mei

De eerste dag stonden we samen met Serge om zes uur ‘s ochtends op en reden we mee met hem naar het werk. Daar kregen we dan een chauffeur die ons met de wagen van Serge Caïro doorreed. Gene krot hè ! Onze eerste bestemming was de ambassade van België. We hadden namelijk een aanbevelingsbrief van hen nodig om ons Soedanees visum te krijgen. En daar begonnen de diplomatieke problemen alweer. De ambassade weigerde ons dit papier te geven. We belden Serge op voor raad want die kende de consul, maar ook hij kreeg een bot antwoord. Dan toch maar naar de Soedanese ambassade gereden en daar was de eerste vraag uiteraard: heb je een aanbevelingsbrief?

Met hangende schouders trokken we terug naar de auto. Wat nu?

We hadden sowieso gepland om het Mr & Mrs Mahmoud Khalil museum te bezoeken en dus reden we daar met de chauffeur naar toe. Het ging om het vroegere privé huis van een schatrijke Egyptische politicus die tevens kunstverzamelaar was. Hij bracht in zijn leven zowat de mooiste Europese kunstcollectie van 19de en 20ste in het Midden-Oosten samen. Het was een verbazingwekkende verzameling van prachtige werken van Gauguin, Van Gogh, Monet, Delacroix, Toulouse-Lautrec, Rodin om maar enkele namen op te noemen. Het was echt de moeite!

Daarna met de chauffeur (wat een luxe toch hè) terug naar het huis van Serge gereden. Daar wachtte Titin me op om samen met de chauffeur uiteraard naar de carrefour te gaan. Halleluja! Dat was nog eens een supermarkt zeg! Ze hadden er echt alles: van heerlijke kruidenrambol tot verlengdraden, appels en champignonnekes! Ik denk dat ik eens terug in België ga jubelen van plezier als ik de eerste keer terug een supermarkt in stap !

Bjorn was ondertussen druk op zoek naar extra info over Soedan op het internet. Ook Serge zat met ons in en belde al zijn contacten op, waaronder een militair attaché. Die vertelde hem dat Soedan ons in principe geen visum kan weigeren op basis van aanbevelingsbrief. Toen ik terug was van de carrefour stond Bjorn dan ook te popelen om terug naar de Soedanese ambassade te rijden. Ik maakte ons snel een lunchpakket voor onderweg: heerlijke charcuterie met pistolekes! En we waren weer op weg met onze chauffeur !

Toen we dan bij de Soedanese ambassade aankwamen, leek de ambtenaar al niet meer zo negatief over onze aanvraag! Maar we waren te laat en dus moesten we  zondag terugkomen. Klinkt misschien een rare dag, maar in de Arabische landen is vrijdag onze zondag. En die zaterdag was het 1 mei en was ook in Egypte alles dicht! We moesten dus twee dagen in spanning afwachten!

Daarna terug naar het huis van Serge gereden (zucht – je moet weten, dat dit iedere keer een rit was van meer dan een uur). Daar moesten we ons snel snel mooi maken want het was die avond Belgische avond. Eenmaal per maand organiseert de Belgische ambassade Belgische avonden voor alle Belgen in Caïro. Er wordt dan gratis drank en hapjes aangeboden, gesponsord onder andere door Besix.

Met Titin en de chauffeur trokken we eerst naar de Mc Donalds voor een lekkere hamburger (dat was super lang geleden zeg).

De Belgische avond was super gezellig en we ontmoetten er tal van leuke mensen. De consul was er uiteraard ook en we klampten haar vast met betrekking tot ons Soedanees probleem. Ze bleef echter bij haar standpunt: België geeft geen aanbevelingsbrieven. Ook hier was die weigering een puur diplomatiek spelletje! Zo’n brief schrijven staat voor de Belgische staat gelijk met toestemming geven en verantwoordelijkheid nemen om twee Belgen naar Soedan te sturen. Aangezien Soedan nog steeds als een erg onveilig land gezien wordt, wil België die verantwoordelijkheid niet nemen. Einde van het verhaal!

Laat en een beetje tipsy stapten we uitgeput ons bed in. Wat een dag!

Vrijdag 30 april

Gelukkig toch wat kunnen uitslapen. Lekker ontbeten en nog eens van een senseo koffietje kunnen genieten. Daarna met Serge en Titin naar Saqqara gereden.

Saqqara was gedurende meer dan 3.500 jaar de begraafplaats van de toenmalige hoofdstad van Egypte, Memphis. Deze oude site ligt op zo’n 20 km van de huidige hoofdstad Caïro. De farao’s en hun familielieden, administrators, generaals en heilige dieren werden hier begraven. De site lag in die tijd op de westelijke oever van de Nijl. De mensen leefden op de oostelijke oever.

De weg naar Saqqara was prachtig. Nergens anders in Egypte hebben we zo’n groene velden gezien en zo’n mooie palmboom plantages. We genoten allemaal van de rit.

In Saqqara aangekomen, begonnen we ons bezoek met een film over de site en vervolgens bezochten we het prachtige museum. Voor Bjorn, die hier al eens eerder geweest was, was dit allemaal nieuw!

Op de site zelf zijn elf piramides te zien, waaronder de beroemde trap piramide. Dit monument is van erg veel historisch belang want het was de voorloper van de latere wereldberoemde piramides. Het is zo dat de farao’s voor de komst van de piramides in kamers onder de grond begraven werden. De bovengrondse afwerking van deze graven gebeurde met mastabas: grote stenen. Imhotep, de architect van de farao Zoser, besloot in 2.650 VC om verschillende van die mastabas trapsgewijs boven mekaar te plaatsen en creëerde zo de allereerste nog primitieve piramide.

Buiten de piramides zijn er op de site van Saqqara ook nog veel ondergrondse graven te bewonderen. Wij namen hiervoor een gids, die ons leerde de hiërogliefen en graftekeningen te lezen en begrijpen.

Na Saqqara stond een bezoek aan Dashur op ons programma. Deze site ligt midden in de woestijn, op zo’n 10 km van Saqqara. Oorspronkelijk stonden hier elf piramides uit de 4de en 12de dynastie (recenter dus dan die van Saqqara).

Even wat nadere uitleg over de dynastieën. De farao’s regeerden over Egypte van 3.100 tot 332 VC. Hun regeerperiode wordt nog eens onderverdeeld in drie periodes: het oude koninkrijk, het midden koninkrijk en het nieuwe koninkrijk. Ieder van deze periodes kent een periode van grote bloei en vervolgens verval. De periodes van verval luiden steeds een nieuw tijdperk en dus nieuw koninkrijk in. Die drie koninkrijken worden vervolgens nog eens onderverdeeld in dynastieën. Iedere dynastie bestaat uit een familie van regerende farao’s. In totaal zijn er zo’n twintigtal dynastieën.

Beide Saqqara en Dashur zijn sites van het oude koninkrijk, dat ook wel het tijdperk van de piramides genoemd wordt.

Terug naar Dashur nu: van de elf piramides die er oorspronkelijk stonden, zijn er nog maar drie te bewonderen: de zwarte, de rode en de geknikte piramide. De zwarte piramide lijkt helemaal ineengestort en is eigenlijk niet meer dan een hoop stenen. De geknikte piramide toont het belang van een goede architect. De farao Sneferu gaf zijn bouwmeester de opdracht een indrukwekkende piramide te bouwen. De bouw werd gestart met een nogal scherpe hoek en toen de piramide halverwege was, begon de onderkant al barsten te vertonen. De scherpe hoek moest dus iets verlaagd worden, wat de geknikte structuur verklaard! De rode piramide is eigenlijk de mooiste en deze mochten we ook in. Via een lage gang, moesten we een erg steile trap op waarna we in indrukwekkende holle kamers kwamen, waar verder eigenlijk niet veel te zien was.

Na deze vermoeiende klim waren we moe en hadden we honger en trokken we naar een leuk restaurantje.

Het werd een erg leuke en interessante dag. En ‘s avonds keken we naar het Belgische journaal ! Het was raar te merken hoe we van de kleine dingen van thuis genoten!

Zaterdag 1 mei

Ook 1 mei is in Egypte een feestdag en dus had Serge eens een weekend van twee dagen. Jaja, in Egypte wordt er zes dagen per week gewerkt! Wij waren hier erg blij mee want dit betekende nog eens samen op uitstap!

We hadden de dag voordien al beslist dat Al-Fayoum oase op het programma zou staan. Deze “halve oase” ligt zo’n 100 km te zuidwesten van Caïro en is een erg vruchtbaar gebied dat onderdak biedt aan zo’n twee miljoen extremistische moslims.

Onze eerste stop was op weg naar de oase. Plots zagen in de ‘middle of nowhere’ een hele stad uit de grond rijzen. We begrepen geen van allen dat hier mensen konden leven. Toen we de stad van wat dichterbij bekeken, bleken hier ook geen mensen te leven: het ging om een begraafplaats. Het bleek dat de oude Egyptische gewoonte om enorme monumenten aan de doden te wijden de huidige Egyptenaren nog steeds in het bloed zat. Ieder graf is een fijn bewerkt huisje met een trap naar de grafkelder. Onze Belgische graven zijn er niets tegen!

Na deze onverwachte stop reden we verder tot het meer Qarun. Dit zou het oudste meer ter wereld zijn. We aten er in de beroemde “Auberge du Lac”. Dit is het hotel waar de wereldleiders na WO I beslisten over de nieuwe grenzen van het Midden-Oosten. De bediening was echter traag en het eten net denderend en dus niet echt een succes.

Hierna reden we verder naar Wadi Rayyan. In de jaren zestig creëerden de Egyptische autoriteiten drie meren in de Wadi Rayyan depressie. Het doel was om nieuw vruchtbaar land te creëren, maar alles verliep niet helemaal volgens plan. Een van de meren droogde op en de andere meren zijn erg zout. Vandaag is de wadi een nationaal park en de meren doen nu dienst als broedplaats voor vele vogels en als picknick plaats voor de Egyptenaren. Op de plaats waar het ene meer in het andere loopt is er een voor Egypte indrukwekkende waterval te bewonderen. Een populaire zwemplaats voor de Egyptenaren.

De weg langs de meren, die verder door een prachtige zandwoestijn loopt was prachtig. Het contrast van het blauwe water en het zand was echt erg bijzonder en we werden er allemaal een beetje stillekes van….tot we plots zonder benzine vielen! Gelukkig reden er op dat moment twee brommerkes voorbij die gratis wat benzine aftapten. Zo raakten we gelukkig het park uit tot aan het eerste tankstation langs de grote baan! Wij zijn blijkbaar de enigen niet die zo’n stoten voor hebben (Serge reed)!

We kwamen pas laat terug thuis aan en waren allemaal doodop!

Zondag 2 mei

Vandaag was de beslissende dag: we zouden nogmaals proberen ons Soedanees visum te bekomen. Het was weer eens vroeg opstaan om samen met Serge naar zijn werk te rijden. Vandaar trokken wij te voet verder naar de Soedanese ambassade. Het was een lange maar leuke wandeling langs de Nijl. Aan de ambassade aangekomen, moesten we nog even wachten want we waren te vroeg. Eens de ambtenaar er was ging het echter vlot! De man herkende ons nog van twee dagen voordien, hij nam onze papieren om de aanvraag te laten controleren in Karthoum, na een 2 tal uren wachten kregen we het groen licht en zou ons visum worden uitgeschreven (zonder aanbevelingsbrief)! De dag erop mochten we onze paspoorten terug komen ophalen!

Van de ambassade trokken we te voet richting Egyptisch museum. We hadden echter nog niet ontbeten en dus trokken we naar een bakkertje dat volgens onze reisgids een absolute aanrader was. We aten er een lekkere koffiekoek en voelden ons klaar om een van de meest indrukwekkende musea ter wereld te ontdekken.

Zelf had ik van vrienden en familie al veel over het Egyptische museum gehoord en mijn verwachtingen lagen dan ook hoog. Bjorn zelf had het museum al eens gezien en wist dus wat hem te wachten stond.

Het museum is echt typisch Egyptisch: vol contrasten. Het barst letterlijk uit zijn voegen van de oud-Egyptische kunstwerken. Het ene al mooier en indrukwekkender dan het andere. Heel wat musea zouden maar wat graag een van de beelden, mummies, sarcofagen of wat dan ook dat het musea te bieden heeft in hun bezit hebben en een ereplaats geven!

In het Egyptische museum lijkt het echter net of de stukken niet naar werkelijke waarde geschat worden. Alles staat er op een willekeurige manier gepresenteerd in een gebouw dat dringend een opknapbeurt nodig heeft. Moesten we onze reisgids niet meehebben, dan zouden we letterlijk de historische meesterstukken van het museum voorbij gelopen zijn. De meeste beelden lagen vol met stof en de condities van het museum zelf (licht, temperatuur, vochtigheid) voor de goede bewaring van de werken zouden mijn vroegere professor museologie slapeloze nachten bezorgd hebben. We zagen er letterlijk mummies liggen waar de stukken van afvielen.

Dus ja, de inhoud van het museum is de moeite. De conditie van het museum laat echter serieus de wensen over en ik vind het eigenlijk een schande om te zien hoe er met de museumstukken wordt omgegaan! Bjorn en ik slaagden er in om het hele museum door te lopen en waren achteraf doodop! Het zijn slechts twee verdiepingen, maar je ziet zoveel pracht dat je hoofd het nauwelijks aankan!

We besloten ons na dit indrukwekkende bezoek eens te verwennen en trokken naar het hotel “Grand Hyat” om te gaan lunchen. Dit hotel was gebouwd door Besix en ook de binnen afwerking werd door het bedrijf verzorgd. We namen plaats op het terras van het hotel met een schitterend zicht op de Nijl. Ik besloot me helemaal te laten gaan en bestelde nog eens sushis, Bjorn at Indisch. We genoten van de extreme luxe!

Wat later moesten we terug naar het werk van Serge met wie we naar huis zouden rijden. Na het vele wandelen besloten we een taxi te nemen! Bjorn haalde er volgens mij de meest versleten taxi van Egypte uit. De wagen viel letterlijk bijna uit mekaar! En zo vielen we weer van het ene uiterste in het andere: van extreme luxe naar extreme niet-luxe !

Maandag 3 mei

Vandaag trokken we eens zelf met onze Gari Caïro in! Bjorn kende intussen goed de weg van het meerijden. Onze eerste stop was de Soedanese ambassade. Vijf minuutjes later stonden we weer buiten met ons paspoort met Soedanees visum! Van daar besloten we naar de Ethiopische ambassade te rijden. Na lang zoeken bleek die echter verhuisd te zijn! Van een erg behulpzame hotelreceptionist kregen we gelukkig het nieuwe adres van de ambassade en hij legde ons ook uit hoe we er naar toe moesten rijden.

Op vijf minuten waren daar de formaliteiten geregeld en we mochten onze paspoorten de volgende dag gaan ophalen.

En toen was het Gari tijd! We moesten de landrover garage vinden en ook dringend de banden correct laten balanceren. De garage lag ver uit Caïro en we deden er erg lang over om er te raken en de weg te vinden. De garage zelf was erg erg duur, maar ja, we hadden die filters nodig hè. Ook de olie was duur en ze hadden daarenboven niet de olie die we eigenlijk zochten. We kochten ze toch maar want we hadden nog nergens anders in Egypte de goede olie gezien.

We vroegen ook aan de man die ons verder hielp waar we onze banden konden laten balanceren. Hij zei dat er vlakbij een Bridgestone was en gaf ons vage weginstructies. Wat een ramp! We deden er zeker twee uur over om de weg te zoeken en waren de wanhoop nabij, toen we plots totaal onverwachts de garage zagen!

Deze keer hadden we met professionelen te doen en de banden werden keurig en met precisie gebalanceerd. De manager ging zelfs nog op testrit met Bjorn om de herstelling te checken!

Het was weer eens laat toen we bij Serge en Titin aankwamen…

Dinsdag 4 mei

Vandaag was het voor mij verwendag: ik zou eens naar de kapper gaan. Van een Nieuw-Zeelandse dame op de Belgische avond kreeg ik een goed adresje en dus trokken we ‘s ochtends met onze Gari Caïro binnen op weg naar de kapper. Bjorn zou, terwijl ik geknipt werd, met de taxi naar de Ethiopische ambassade gaan om onze paspoorten te gaan ophalen.

Aangezien ik sinds ons vertrek alweer wat grijzer was geworden, besloot ik ook mijn haar te laten kleuren. Mijn kapper overtuigde me er van dat ik ook meshen moest laten trekken en ze waren daar pas mee klaar toen Bjorn al terug was! Toen moest dat nog een half uur trekken en daarna kon ik pas geknipt worden. Tegen de tijd dat mijn “coupe” klaar was, was Bjorn lichtelijk ambetant en ik voelde me reuze verveeld.

Vandaar reden we rechtstreeks naar de meest beroemde piramides: de Giza piramides. De enige overlevenden van de oorspronkelijke zeven wereldwonderen. Nog steeds vragen wetenschappers zich af hoe deze enorme gebouwen tot stand zijn gekomen. De opgravingen rondom het Giza plateau geven hen echter steeds een beter zicht op hoe het er aan toe ging.

Het waren geen slaven, zoals vaak gedacht wordt, die de piramides bouwden, maar Egyptische boeren. Zij werkten aan de piramides in het seizoen dat de Nijl uit de oevers trad en verzekerden zich zo het hele jaar door een vast inkomen. In die periode van het jaar, was het ook makkelijker om de stenen via boten naar de site te vervoeren en dat waren dus twee vliegen in een klap.

Velen stellen zich waarschijnlijk de vraag waarom er zo’n enorme monumenten in ‘s hemelsnaam werden opgericht voor doden? Het is niet zo dat de oude Egyptenaren geobsedeerd waren door de dood of er angst van hadden. Neen, zo geloofden in het eeuwige leven en wilden er dus voor zorgen dat ze in het hiernamaals hun leven gewoon konden verderzetten met hun slaven, eten, meubels en alles wat ze in het huidige leven nodig hadden.

De farao werd daarenboven gezien als een zoon van god. Zijn rol op aarde was die van een tussenpersoon tussen de mensen en de goden. Tijdens zijn leven werd een farao geëerd, en na zijn dood als heilige vereerd. Bij iedere piramide hoorde vroeger dan ook een tempel, waar er dagelijks eten werd geofferd om de ziel van de farao in leven te houden en waar mensen konden gaan bidden.

Het hele complex gaf de bevolking een constant zichtbare herinnering aan de eeuwige macht van de goden en tegelijkertijd aan de absolute macht van de farao voor wie het gebouwd was.

In zekere zin kunnen we stellen dat de farao’s geslaagd zijn om het eeuwige leven te bekomen. Tot de dag van vandaag, bezoeken duizenden mensen de piramides. Er worden boeken over geschreven en documentaires over gemaakt. En zo word de oud-Egyptische cultuur dankzij die enorme structuren toch nog altijd in leven gehouden samen met de herinnering aan de farao’s voor wie ze gebouwd werden.

Iedereen had ons al gewaarschuwd voor een bezoek aan de piramides van Giza. In tegenstelling tot de piramides van Saqqara en Dashur, waar het relatief rustig is, zijn de piramides van Giza ontzettend druk! Bij aankomst met de wagen moet je eerst een grondige controle van de wagen ondergaan, met hond en al! Daarna pas kan je het complex binnenrijden.

Door (dankzij) mijn kappersbezoek kwamen wij nogal laat bij de piramides aan en hadden we deze bijna voor ons alleen. Er liepen nauwelijks andere toeristen rond en ook voor de meeste verkopertjes was het het einde van de dag en de meesten lieten ons met rust. Het was zelfs zo rustig dat we een politieman betrapten die tegen een van de piramides een kakje aan het leggen was (hij stond bijna op onze foto ).

In totaal zijn er drie grote piramides te bewonderen. De oudste en teven de grootste piramide van Cheops werd afgewerkt in 2.570 VC en was ton 146 m hoog. Om jullie een idee te geven van de hoogte: de laatste toren waar Bjorn op werkte, de Maastoren is 165 m hoog en teven het hoogste gebouw van de Benelux. Dus niet niks! Na 46 eeuwen in weer en wind gestaan te hebben, is de piramide 9 meter kleiner geworden.

De piramide van Chephren, werd gebouwd voor de zoon van die van Cheops. De piramide lijkt groter maar is in werkelijkheid iets kleiner met zijn 136 m hoogte. Het is wel de best bewaarde. De derde een kleinste piramide, die van Mycerinus, is 62 m hoog. We sloten ons bezoek af met de indrukwekkende en mysterieuze Sfynx.

Maar de dag was nog niet voorbij! Er stond nog een bezoek aan Khan el-Khalili, de soek van Caïro. We brachten eerst de wagen naar het werk van Serge, gingen nog een Mc Donalds eten en namen vervolgens een taxi naar  de soek. De eerste taxi die we namen, leek echter niet te snappen waar we heen wilden en reed helemaal fout. Bjorn deed de taxi stoppen en we stapten uit. We vonden gelukkig al snel een andere taxi die ons wel naar de juiste plaats bracht. Daar aangekomen, was het donker en we genoten van de prachtig verlichte gebouwen. We voelden ons net een onderdeel van de Arabische nachten.

We sloten de avond af in een lokale maar nogal chicke bar, waar traditionele muziek gespeeld werd. Het was schitterend om iedereen enthousiast en vol overgave te zien meezingen. Wij rookten rustig waterpijp en genoten van het spektakel.

Woensdag 5 mei

Onze laatste dag Caïro en er stonden nog heel wat bezoeken op het programma. Onze eerste stop was de citadel, gekoppeld aan een wandeling doorheen Islamitisch Caïro.  Vanuit de citadel hadden we een indrukwekkend uitzicht op Caïro. De plaats van waar we van het zicht genoten, had echter een lugubere geschiedenis want Mohammed Ali doodde hier op 1 maart 1811 500 Mamluk leiders. Zelf maakte hij gebruik van de chaos in het Turkse leger dat na de Franse bezetting de macht nam over Egypte. Binnen de vijf jaar, promoveerde hij zichzelf van luitenant tot gouverneur van Egypte. De sultan in Turkije was te zwak om zijn macht te betwisten en de enige dreiging voor Mohammed Ali kwam dus van de Mamluks.

Binnen de muren van de citadel bezochten we eveneens de moskee van Mohammed Ali. Zelf waren we best wel onder de indruk van het gebouw, maar de Egyptenaren zelf vinden de moskee maar niets.

In de centrale plaats van de citadel kan je ook een enorme klok bewonderen. De klok was een geschenk van de Franse koning Louis-Philippe, in ruil voor obelisk die op de Place de la Concorde staat. Bij de aankomst van de klok in Caïro, bleek deze echter stuk te zijn. En tot de dag van vandaag, werkt de klok nog steeds niet.

Na ons bezoek aan de citadel en wandeling doorheen Islamitisch Caïro, namen we een taxi naar de Indonesische ambassade. Titin, de vrouw van Serge is een Indonesische. Iedere woensdag gaat ze met haar vriendinnen naar de Indonesische ambassade voor een gratis lunch. Het was een super leuke ervaring en we aten er erg lekker.

Het laatste bezoek dat op ons programma stond, was Koptisch Caïro. Dit is het christelijke deel van Caïro. We bezochten er een wondermooi museum en verschillende kerken en genoten! Dit was tevens ons laatste bezoek aan Caïro!

Die avond genoten we van een laatste lekkere Belgische maaltijd en namen we uitgebreid afscheid van Serge en Titin. We zullen hun gastvrijheid nooit vergeten!

Om alle foto’s van Caïro te zien, klik hier.

De Sinai

Dinsdag 20 april

Onze aankomst in Egypte was al wat chaotisch, maar onze eerste volledige dag Egypte liep pas echt goed fout. Ik denk dat de schok Midden-Oosten Afrika voor zowel Bjorn als mij als voor Gari wat te groot was.

De dag begon al vroeg, toen mijn Egyptische vriendin me voor dag en dauw wakker riep om afscheid te nemen. Ik sprong dus snel mijn kleren in voor een vluchtig afscheid: twee kussen en haar telefoonnummer.

Vermoeid kroop ik terug tussen de lakens, tot we gewekt werden door de zon. De broer van onze vrienden was mee vertrokken en dus moesten we het bij het uitchecken stellen met de drie Sudanese hulpjes. Het was een vervelende situatie want we wisten niet echt of we nu verondersteld werden te betalen voor ons verblijf of niet. Uiteindelijk kwamen we de prijs van 40 Egyptische ponden overeen, maar bij gebrek aan juist wisselgeld hebben we maar 30 pond betaald (ongeveer 4,5 €). Het eten werd ons aangeboden.

We besloten terug naar Nuweiba te rijden, want Bjorn had in onze gids gelezen dat we binnen de twee dagen van onze aankomst in Egypte, recht hadden op het kopen van duty free alcohol. Dat konden we natuurlijk niet laten links liggen hè. We kwamen echter veel te vroeg aan en de winkel was nog dicht. We besloten de tijd te doden met een ontbijt en stapten het eerste het beste barretje in. Daar konden ze ons echter enkel koffie aanbieden en we vroegen dan ook al snel om de rekening. Uiteraard vroeg hij ons veel te veel  voor de koffie. Bjorn deed beleefd alsof hij de ober niet goed gehoord had en die zei alsof hij geen goed Engels sprak. Daarna deed hij een tweede poging, al iets goedkoper, maar toch nog te veel.  Enfin, uiteindelijk betaalden we hem te veel en voelden wij ons stomme toeristen in een nieuw land!

Uiteindelijk ontbeten we in het toeristische centrum van Nuweiba en kochten we wat later Egyptische wijn (niet om over naar huis te schrijven). Onze dag kon eindelijk beginnen.

Op de kaart had ik zien staan dat de ‘coloured canyon’ op onze weg naar Dahab lag en dus besloten we die te gaan bezoeken. Het was intussen middag en we waren totaal niet voorbereid. Ik had zo’n kloof in gedachten à la ‘Gorge du Verdon’, maar dan zonder water, waar je met de auto langs reed. Niet dus… Eerst moetsen we langs een militair checkpoint en die moesten ons toestemming geven om de canyon te bezoeken. Toen dat in orde was, werden we iets later weer tegengehouden. Dit keer door een manneke dat ons een gids om naar de coloured canyon te gaan wou aansmeren voor 100 E£ ( 14 €). Na lang onderhandelen bleek dat we geen keuze hadden indien we de militaire checkpoint naar de coloured canyon wilden passeren. Betalen dus maar! We kregen een jong manneke toegewezen dat zich boven op onze groene materialen kist moest leggen, ocharme!

De colored canyon was gelukkig wel de moeite, maar dan die hitte! Dat in combinatie met de eerste dag van mijn regels en een gids met een erg hoog wandeltempo en…dat kwam dus niet goed. Terug bij de auto zag ik sterrekes en zwart voor de ogen en vreesde ik elk moment flauw te vallen. Bjorn hielp me snel de bedoeïenen tent in en bestelde (na zwaar onderhandelen uiteraard) een thee (die we toch nog veel te duur betaalden). Daar kapte hij dan zowat de helft van de suikerpot in en dat deed me echt deugd! Vervolgens dopte hij mijn haarband in wat water en er kwam stillekesaan terug wat leven in me !

Maar de avonturen waren nog niet voorbij!

Na de wandeling reden we terug richting Nuweiba, waar we onze verplichte gids afzetten en trokken we verder naar Dahab. Mama Hilde en papa Luc hadden dit stadje zeven jaar geleden ook bezocht en waren er erg positief over. We keken er dus best wel naar uit. De weg ernaar toe liep doorheen de bergen en het was er bloedheet. Plots begon ook de temperatuur van de auto te stijgen en knipperde ons ‘water level lampje’. Duidelijk een probleem! Nu bleek de slang van het koelsysteem bij die hitte gebarsten te zijn en we verloren aanzienlijk veel koelvloeistof. Een reservedarm hadden we niet en dus zat er niets anders op dan onze allerbeste “bush mechanic” technieken boven te halen. We plakten de darm dicht met materiaal om onze tent te herstellen en zetten er een ijzeren klem bovenop en wonder boven wonder: de herstelling houdt nog altijd! Enfin, we wisten toen nog niet dat het probleem opgelost was en even later flikkerde het water level lampje weer. We zagen echter geen lek en voelden gewoon nog wat koelvloeistof bij. We waren echter wel reuze ongerust!

Na dit avontuur raakten we gelukkig veilig in Dahab en toen kwam de grote desillusie! Dahab bleek het Benidorm van de Sinai te zijn. Ik denk niet dat mama Hilde en papa Luc het nog zouden herkennen moesten ze teruggaan. Het was van een rustig hippiestadje veranderd in een grote toeristenbrol winkel en het niveau van de toeristen was zo wat gelijkaardig. Verder was er geen publiek plekje strand meer te bekennen: alles werd bezet door restaurantjes of door uitbaters van privé stranden. Ons hotel was zo mogelijk nog erger.

Tussen al dit negatiefs was er echter één groot lichtpunt. Op het moment dat we aan ons hotelleke arriveerden, kwam er een Brit nonchalant op ons toegelopen en zei ons dat hij “by the way” landrover garagist was en dat hij naast ons hotelleke woonde, moesten we hem nodig hebben. Hij leek ons als door God gezonden.

Hoewel we na die hectische dag wel een goede nachtrust verdient hadden, viel dit dik tegen. We sliepen in onze tent in de binnenkoer van het hotel waar het de hele nacht een komen en gaan was van dronken toeristen. We deden dus nauwelijks een oog dicht.

Woensdag 21 april

Vandaag hadden we afgesproken om met Alex de garagist aan de auto te werken. ‘t Is te zeggen: de mannen zouden aan de auto werken. Mijn taak van de dag was om het verslag van Jordanië af te ronden en te publiceren op ons blog. Terwijl de mannen aan het prullen waren, zat ik op de binnenplaats van Alex zijn appartementen blok. Na een tijdje kreeg ik gezelschap van een Libanese dame. Zij was echt wat men een “karakter” pleegt te noemen!

Ze groeide op in Beiroet toen het nog het “Monaco” van het Midden-Oosten was, waar ‘le beau monde’ bijeen kwam. Ze was toen een knappe blondine en kreeg van vrienden en vriendinnen de bijnaam “xxx” (ik ben de naam van de actrice vergeten! Moest iemand kunnen raden over wie ik hier heb, is die info meer dan welkom!), vanwege haar gelijkenis met de actrice xxx uit Amerika. Ze moet echt wel knap geweest zijn want ze haalde zelfs de cover van een Libanees magazine.

Een rijke Libische man kreeg het magazine in handen en werd op slag verliefd op de foto. Hij moest en zou de dame in kwestie leren kennen. Via via kwam hij in contact met haar neef aan wie hij zijn foto gaf met de vraag of ze hem zou willen ontmoeten. Beiden werden ze verliefd op mekaars foto. Toen ze afgestudeerd was, kreeg ze van haar ouders toestemming om met hem te trouwen. Ze mocht haar uitzet en huwelijksjapon, op kosten van haar toekomstige man, bij de beste couturiers van Rome laten maken. Eén van die couturiers, was tevens de kleermaker van de beroemde Amerikaanse actrice op wie ze zoveel leek. Op een dag, terwijl ze haar trouwkleed aan het passen was, kwam de actrice een kijkje nemen naar de dame die zoveel op haar leek!

De eerste jaren van hun huwelijk, woonde het koppel in Rome. Ze werd er zwanger, maar wou wel in Beiroet, bij haar moeder bevallen (jaja, deze dame wist wat ze wou). 

Na een tijdje wou haar schatrijke man terug naar Libië en daar begonnen de problemen. Ze verloor haar zelfstandigheid in de moslim wereld van Libië en heeft toen een scheiding met haar man aangevraagd.

10 jaar later, na veel reizen en vele kortstondige relaties, trouwde ze met een Nederlander nadat ze hem een week kende. Met hem woonde ze in Brussel en hij schonk haar een dochter. Het leven in Brussel in de jaren zeventig vond ze maar een saaie bedoening want er waren niet genoeg feestjes en dans gelegenheden naar haar zin. Ook met hem leidde ze rijk verwend leventje en ze was er gelukkig. Het geluk was echter van korte duur want al gauw stierf haar man aan een hartaanval en stond ze er alleen voor met haar twee kinderen. Ze werkte en woonde vervolgens zowat overal ter wereld: Mexico, Thailand, Spanje, Frankrijk,…

Intussen had de tijd z’n werk gedaan en was ze een oude dame geworden. Om de één of andere reden was ze in Egypte verzeild geraakt. In Libanon wou ze niet meer wonen, want daar had ze in het verleden teveel geweld meegemaakt. Ze besloot dus een huisje te bouwen in Dahab. Ze gaf haar geld aan een ondernemer die een paar dagen later een ongeluk had en ze was haar geld kwijt. Via kleine klusjesmannen, was ze toch verder gegaan met de bouw van een zielig klein huisje. Bjorn bracht er haar met de auto naar toe.

Het was droevig om zo’n oude vrouw te zien terugkijken naar haar herinneringen en haar te zien eindigen in armoede! Zoals papa Luc zou zeggen: “het kan verkeren zei Bredero”.

Tegen de tijd dat ze rond was met haar levensverhaal en ik de laatste updates op het web geplaatst had, was Bjorn klaar met de auto. We besloten naar de lagune van Dahab te trekken, waar we op het strand zouden kamperen. Alex had ons dit aangeraden en we waren blij om niet meer in het luidruchtige hotel te moeten slapen. Hadden we echter niet op de wind gerekend.

We hadden Alex uitgenodigd om bij ons te komen eten. Tegen de tijd dat hij aankwam, waren we al bijna weggewaaid. We aten dus snel, gooiden vervolgens alles in de auto en trokken terug richting hotel. Deze keer sliepen we op de oprit naar het appartementen complex van Alex, waar Bjorn en hij aan de auto gewerkt hadden. Onze tent kwam jammer genoeg net iets boven de muur en dus hadden we ook daar verschrikkelijk veel last van de wind. We deden alweer geen oog dicht.

Donderdag 22 april

We besloten vandaag om samen met Alex op excursie te gaan. Hij zou ons de blue hole tonen en een leuke wadi, waar we eventueel rustig en uit de wind zouden kunnen overnachten.

Eerst moesten we echter met hem op missie naar het hondenasiel van zijn vriendin, want haar oldtimer landrover had het begeven. In de verschrikkelijke wind, kregen Alex en Bjorn de auto terug aan de praat en konden we aan de excursie beginnen. Alex die intussen al 4 jaar in Egypte woonde, had voor de gelegenheid zijn fototoestel meegenomen en was helemaal in zijn nopjes. Volgens mij moest hij zich inhouden om niet te gaan huppelen van plezier bij dit onverwachte uitstapje.

Voor hem was het een soort van afscheid want de recente veranderingen van Dahab waren te veel voor hem geworden. Hij had dus zijn huis verkocht en was vast van plan om binnen de twee maanden terug naar Engeland te trekken vanwaar hij afkomstig was.

Zijn commentaren bij alles dat we zagen, waren eigenlijk nog leuker dan de bezienswaardigheden zelf. Na een wandeling naar een viewpoint op de blue hole, gingen we terug richting auto. We stopten aan een klein cafetaria van en vriend van Alex. En die vriend van Alex, dat was ook een  karakter! Het was een oud mannetje van rond de zestig, die een groot deel van zijn leven in Italië had doorgebracht als drugssmokkelaar. Een deel van zijn tijd daar bracht hij dan ook door in de gevangenis. Hoewel hij intussen was afgekikt, had hij het bijna enkel en alleen over drugs. De fantastische trips die je kon hebben met LSD of opium… Ik voelde me er erg ongemakkelijk bij.

Na een tijdje liet hij ons alleen en startte Alex een monoloog over het leven in Egypte. Op dat moment leek het me allemaal erg negatief en overdreven, maar achteraf gezien, bleek zijn visie erg accuraat en correct.

Zoals jullie weten is Egypte een dictatuur, die momenteel geleid wordt door president Mobarak. De president wordt echter een dagje ouder en dus is hij alles aan het voorbereiden voor zijn zoon om de vlag over te nemen. Hij gaat daarin zo ver dat hij zelfs wetten heeft laten aanpassen zodat zijn zoon en enkel zijn zoon zal kunnen verkozen worden na zijn dood. Erg ondemocratisch allemaal, zelfs nog ondemocratischer dan het al was.

Verder hebben de Egyptenaren sinds de laatste aanslagen nauwelijks nog bewegingsvrijheid. Een inwoner van Dahab kan bijvoorbeeld nauwelijks in Caïro raken. Later kregen we hiervan bevestiging van westerlingen die het openbaar vervoer genomen hadden. Bij iedere militaire checkpoint werden er willekeurig mensen uit de bus gehaald, die niet mochten verder reizen.

We ondervonden zelf ook vaak dat zowel de politie als de militairen erg corrupt zijn. Iedere controle kan vermeden worden als je een “baksish” geeft. Gezien de zoon van president hoogstwaarschijnlijk het roer van zijn vader zal overnemen, ziet het er niet naar uit dat hier snel verandering in zal komen.

Na die monoloog van meer dan een uur, waren Bjorn en ik gedeprimeerd en hadden we meer dan genoeg van Alex zijn negatief gebabbel. We waren moe en hadden zin om naar onze windvrije wadi te trekken en wat te rusten. Ik nam wel een erg mooie kamelen foto terwijl hij praatte !  Alex was echter nog steeds reuze enthousiast over ons uitstapje en wou niet rusten alvorens hij ons ook het centrum van Dahab getoond had. Het bleek dat hij hier zelf al een tijdje niet meer geweest was, want hij werd even stil toen bleek dat ook het laatste stukje publiek strand was ingenomen. Terwijl we er stonden, kwam er een man op ons toe die zei dat we op een privéstrand stonden en dat we, tenzij we een drankje wilden bestellen, moesten vertrekken of betalen! Het was echt pakkend te zien hoe hij hier totaal overstuur van was. Zijn besluit om uit Egypte weg te trekken was definitiever dan ooit.

Na die slechte strandervaring, namen we afscheid van Alex en trokken we naar onze wadi. We spraken af dat we mekaar zouden ontmoeten in Caïro, maar hij is er jammer genoeg nooit geraakt. Hij stuurde ons wel nog regelmatig sms’jes.

Vrijdag 23 april – Zondag 25 april

Vandaag stonden Sharm el Sheik en het nabij gelegen nationale park Ras Mohammed op het programma. Over Sharm el Sheik valt niet veel te vertellen, behalve dat we het centrum zelf verschrikkelijk kitscherig vonden en we er erg slecht aten. We waren dus blij toen we in Ras Mohammed aankwamen. Het was een ware oase van rust en natuur, vergeleken met Dahab en Sharm el Sheik. Vooral op het deel waar we kampeerden en erg geen toeristen boten kwamen, was het echt genieten.

En dan die koraalriffen… Vergeet wat ik zei over de koraal riffen van Aqaba. Die vielen wat mij betreft in het niets bij wat we zagen in de onderwaterwereld van Ras Mohammed. Het is volgens mij één van de zeldzame plekjes ter wereld, waar de wereld onderwater er mooier uitziet dan de wereld boven water.

De eerste dag snorkelden we wat rond in de riffen voor onze kampeer plaats. Lekker rustig genieten! ‘s Avonds besloten we ons te verwennen met pannenkoeken! We hadden wel een probleem en dat was dat we het recept niet vanbuiten kenden. We besloten dus het nuttige aan het aangename te koppelen en belden papa Dirk en mama Yannik op voor de laatste nieuwtjes en het recept ! Hoewel de pannenkoeken met olijfolie gebakken waren, smaakten ze ons. Het beste van al was dat we ze flambeerden, echt de max!

Zaterdag trokken we tegen de late namiddag verder het nationale park in. Hieronder foto van de toegangspoort tot het park, gemaakt door een Egyptische kunstenaar: Heel veel tijd hadden we niet want blijkbaar sloot het om vijf uur en moest iedereen er dan weg. Ik was dus wat slecht gezind dat we zo lang getreuzeld hadden. Achteraf gezien, bleek het echter een goede zaak. De meeste toeristen boten en bussen waren al vertrokken en dus hadden we beroemde koraalmuren voor ons alleen. En die zijn zo onvoorstelbaar mooi! Eerst moet je het strand door zwemmen en het koraalrif over en dat is het vervelende deel. Maar dan wordt de zee plots erg diep en zie je letterlijk een wand van koraal die de diepte in gaat. Wondermooi!

We waren zo onder de indruk dat we besloten om de volgende dag terug te keren en nog de hele voormiddag te snorkelen. En hoewel we genoten van de uitzichten was het niet echt rustig zwemmen. Het plaatsje dat we hadden uitgezocht zat letter vol met walrussen (lees: dikke Russen). Op een bepaald moment had ik zelfs een aanvaring met een enorme walrus, die besloot het parcours ondersteboven af te leggen. ‘t Is te zeggen, hij keek naar de lucht in plaats van naar het water onder hem. Vreemd!

Na een voormiddag snorkelen besloten we verder te trekken richting Sinai en te overnachten in het natuurpark Nabq. We stopten nog even in Sharm el Sheik waar we heerlijke vis en calamares aten en hielden daarna nog even halt aan de carrefour. Tegen vier uur in de namiddag kwamen we in het Nabq natuurreservaat aan en… ze lieten er ons niet in! We waren zogezegd te laat. Dan dus maar verder gereden tot aan de ons ondertussen welbekende lagune van Dahab. Deze keer was er geen spoortje wind te bekennen en we waren reuze blij. Niet voor lang echter want op het moment dat we onze tent instapten om te gaan slapen, stak de wind op en deden we weer eens geen oog dicht !

Maandag 26 april

We stonden al vroeg op en namen geen tijd om te ontbijten want er was echt te veel wind. We zetten onmiddellijk koers naar de Mozesberg en aten in de auto wat croissants die we in de carrefour gekocht hadden. Een heerlijke luxe! Tegen elf uur bereikten we onze bestemming en trokken we onmiddellijk het Sint Catharina klooster in.

Het Sint Catharina is een van de oudste en beroemdste kloosters ter wereld. Het ligt aan de voet van de 2285 m hoge Djebel Moesa (Mozesberg) en volgens het bijbelverhaal vond Mozes op de plaats van het klooster het brandende braambos. Vanuit dit bosje dat dus wel in lichterlaaie stond, maar toch niet verbrandde, kreeg Mozes van God de opdracht zijn volk uit Egypte te halen en naar het land Kanaän te brengen. Mozes zag dat echter niet zo zitten, want hij gaf aan niet goed met woorden te zijn. Hij had echter geen keus (tegen God kan je geen nee zeggen he)! Hij kreeg echter wel zijn broer Aäron mee om voor hem het woord te doen. Binnen de kloostermuren, groeit nog steeds een struik die verwant is aan die brandende doornstruik.

Mozes slaat in zijn missie en loodst de Israëlieten veilig Egypte uit, de Sinai in. Hij leidt ze naar de voet van de intussen al heilige Mozesberg. Wanneer Mozes de berg op trekt, op weg naar God, wordt hij weer toegesproken. Het is hier, op de top van de berg dat Mozes de tien geboden van God krijgt:

1. Bovenal bemin één God

2. Zweer niet ijdel, vloek noch spot

3. Heilig steeds de dag des Heren

4. Vader moeder zult gij eren

5. Dood niet, geef geen ergernis

6. Doe niets wat onkuisheid is

7. Vlucht het stelen en bedriegen

8. Ook de achterklap en het liegen

9. Wees steeds kuis in uw gemoed

10. Begeer nooit iemands goed

Je zal je misschien afvragen hoe het in hemelsnaam mogelijk is om op die plek nog steeds een Grieks orthodox klooster te vinden. Dit kleine wonder hebben we rechtstreeks te danken aan de profeet Mohammed. Bij zijn bezoek aan het klooster, liet hij een geschreven document na, waarin vermeld stond dat hij zijn bescherming aan het klooster gaf. Enfin, hij liet dit waarschijnlijk schrijven aangezien Mohammed zelf blijkbaar analfabeet was. Dit document is vandaag nog steeds te bewonderen in het kleine maar wondermooie museum van het klooster. Op het kloosterterrein bevindt zich ook wel een moskee, maar die wordt niet gebruikt omdat de mihrab niet naar Mekka gericht is.

Na ons bezoek vonden we een leuke camping en konden we ons na zes dagen niet gewassen te hebben, eindelijk nog eens douchen. Ik kon mijn haar na al dat zwemmen in zout water, letterlijk rechtop zetten en als punker doorgaan. Ik hoef jullie waarschijnlijk niet te zeggen dat dit een heerlijk gevoel was?

Die avond kookten we spaghetti en nodigden we Angie en Patrick uit die we op de camping leren kennen hadden. Angie was een leuke Nederlandse dame met een passie voor de woestijn. Ze studeerde toerisme maar raakte na haar studies op de één of andere manier gespecialiseerd in het restaureren van meubels. Ze volgde hiervoor opleidingen aan de meest beroemde scholen en werkte zelfs een tijd voor het Louvres. Ze startte uiteindelijk een eigen restauratie bedrijfje in Nederland op, maar na het restaureren van het prachtige Franse antiek in het Louvres, was ze de uitdaging van haar beroep in Nederland wat verloren. Tijdens haar reis naar Jordanië raakte ze in Wadi Rum bezeten door de woestijn. Op haar volgende reis, trok ze met een kleine tour operator naar de Sinaï en de eigenares van het bedrijfje vroeg haar of ze geen zin had om reizen naar de Sinaï voor haar te begeleiden. Zo leerde ze de woestijn en haar lokale bevolking de Bedoeïenen door en door kennen en was ze een interessante bron van informatie voor ons. De week voor wij haar ontmoetten, had ze besloten haar leven een radicale wending te geven. Ze zou naar Egypte verhuizen en van haar passie een fulltime beroep maken. Dus, voor mensen die zin hebben om de Sinaï woestijn en de lokale bevolking op een toeristisch verantwoorde manier te leren kennen: contacteer Angie en ik weet zeker dat je een unieke ervaring zult hebben. Voor ons regelde ze de dag erop een fantastische trekking. Hier haar website: http://www.feel-the-desert.com/even-voorstellen.html 

Patrick was een heel ander verhaal! Hij had een tijd in Australië gewoond en was een verschrikkelijke Volkswagen fan. Hij deed me onmiddellijk aan Patrick, de vriend van mijn nicht Carolien denken ! What’s in a name?! Hij had er net een tocht doorheen Pakistan, Afghanistan, Iran, Syrië… opzitten en was doodop! Egypte was zijn laatste bestemming alvorens terug naar zijn moeder in Engeland te trekken.

Het werd een onverwachte gezellige avond!

Dinsdag 27 april

We moesten al vroeg ons bed uit want gezien de hitte in de woestijn hadden we al vroeg met onze gids afgesproken. Stipt op tijd stond er een jong puberend bedoeïen manneke aan onze tent en trokken we op pad.

Het tempo van onze gids was vermoeiend traag voor Bjorn en ik kon voor één keer vlot volgen. We hadden de Mozesberg op ons programma staan, maar via “de achterkant” van de berg. Dus niet de steile trappen naar boven die de meeste toeristen in het holst van de nacht nemen om dan met zo’n 700 man de zonsopgang te aanschouwen. Ja, je hoort hier inderdaad wat ironie, want toen wij na een prachtige tocht bovenop de berg kwamen, waren wij helemaal alleen. Er was in de verste verte geen toerist meer te bekennen en het uitzicht was schitterend!

Op weg naar de top kwamen we langs het huis van een Bedoeïenen familie, waarvan we gehoord hadden dat die leuke souvenirtjes verkochten. Ik kon me dus nog eens laten gaan ! We kochten er een paar fossielen voor papa Dirk en heel wat kettinkjes voor mezelf, de zussen en schoonzussen en Lara!

De gids vergezelde ons niet mee tot boven aan de berg (te vermoeiend voor zijn jonge benen) en dus konden we er met zijn tweetjes gezellig en rustig picknicken. Ik probeerde me wanhopig de tien geboden herinneren, maar kwam niet verder dan de eerste twee verzen !

Vervolgens keerden we langs de wadi van onze camping terug naar de auto en wandelden doorheen de mooiste rotstuin die ik ooit gezien heb !

Op gepaste tijden stopte onze gids voor foto’s. Geen natuurfoto’s maar foto’s van hem die hij op zijn facebook wou plaatsen. Toen we bijna terug aan de camping waren, deed hij een hele uitleg aan Bjorn en liet hij ons achter. Ik begreep niet goed wat er aan de hand was en dacht dat hij misschien naar het toilet moest. Wij liepen dus rustig verder tot we plots een heleboel kabaal hoorden. Het was ons gidske dat ons aan het roepen was en toen pas viel Bjorn zijn frank. Het manneke was gaan hout zoeken om thee voor ons te maken! Wij dus maar terug gewandeld om te genieten van een heerlijke bedoeïenen thee!

Het laatste deel van de wandeling kreeg onze gids telefoon. Hij was al wel de hele weg aan het sms’en geweest maar hij tot dan toe nog niet gebeld. We keken verbaasd op toen het manneke aan Bjorn zei: “it’s for you”! Het bleek zijn vader te zijn, die we de dag voordien in de camping ontmoet hadden. We hadden hem een glaasje appelthee aangeboden en de man had beloofd om in ruil voor ons te koken. Hij belde om zich te excuseren want hij zat vast in Sharm el Sheik !

Moe maar voldaan arriveerden we terug in de camping. We hielden die avond een heerlijke barbecue voor ons tweetjes en sloten zo onze eerste deel Egypte af.

Hier een link naar onze uitgebreide fotoreportage van de Sinai.

Intrede in een andere wereld

Het is alweer een tijdje geleden sinds onze laatste update. Bjorn en ik zijn intussen een kleine drie weken in Egypte. Net zoals de grens met Syrië oversteken, meer was dan van het ene land naar het andere gaan, zo was het met Egypte. Syrië was tevens de intrede in het Midden-Oosten en Egypte de intrede in Afrika. Met het binnenrijden ervan maakte de nog iets of wat geordende wereld van het Midden-Oosten plaats voor de eerste tekenen van wanorde van Afrika.

Niet alleen de wereld om ons heen onderging een geleidelijke verandering sinds het begin van onze trip. Ook wij veranderden geleidelijk aan van prille enthousiaste avonturiers op weg naar Zuid-Afrika in geroutineerde reizigers. Het reizen werd voor ons een “way of living”, met de geneugten en ergernissen die hiermee gepaard gaan.

Gelukkig dat we er intussen al wat ervaring hadden opzitten, want die hadden we echt wel nodig voor onze grensoversteek met Egypte.

Aangezien we in de boot van Aqaba naar Nuweiba afgesproken hadden om samen met die Egyptenaren naar Taba te trekken, volgden we hen de boot af. Wel handig, voor één keer moesten wij de vragen eens niet stellen! Van zodra we de boot uit waren, stuurde Bjorn me op missie om geld af te halen, waarbij ik werd geholpen door mijn Egyptische vriendin, die in het snel Arabisch aan de “"locals” vroeg waar de geld automaat was. Missie geslaagd dus, ook al kon ik niet zo veel geld afhalen als we wel gehoopt hadden. Met dat geld, dat ik al snel aan Bjorn overhandigde, konden we als onze grenskosten in Egyptische ponden betalen en zo onze dollars sparen. En die kosten, dat waren er heel wat!

Onze Egyptische vrienden schudden er droevig het hoofd bij toen ze ons zeiden: “we houden van Egypte, ons vaderland. Maar waarom ze die grensovergang zo ingewikkeld maken, dat gaat ons hoofd te boven en we vinden het verschrikkelijk!”.

Stel je voor: iedereen rijdt van de boot en je komt letterlijk aan in een grote chaos. Alle Egyptenaren moeten hun auto volledig leegmaken tot er een controleur komt om alles te checken. Wij waren de enige westerse toeristen met auto en konden gelukkig een plaatsje vinden naast de auto van onze vrienden, die intussen al volledig leeg gehaald was. Dit tot grote woede van de man, die nog zo aan zijn vrouw gezegd had dat ze alles per post hadden moeten opsturen! Algauw verloor ik Bjorn uit het oog, die met een ambtenaar naar verschillende loketjes moest. Ik zat samen met mijn vriendin en haar twee kinderen op een bankje, terwijl onze mannen druk bezig waren. Plots kwam er een Egyptenaar op me af die me boos vroeg waar “my husband” was. Hij kon er echt niet aan uit dat ik Bjorn kwijt was in de chaos en bleef maar schreeuwen. Na een tijdje begon hij dan ook tegen mijn vriendin te schreeuwen in het Arabisch, met de vraag of ik hem misschien niet begreep, zo vertelde ze me later.

Wat hij nodig had, was de plaats van ons chassisnummer op onze auto. Sowieso zijn papierzaken al mannenzaken in de moslim wereld, autozaken zijn dit zeker. Het stemde hem dan ook woedend dat ik hem te woord moest staan. Daarenboven wist ik het chassisnummer niet staan! Ik had het wel op een officieel document, maar dat wilden ze nog eens extra verifiëren. Enfin, uiteindelijk calqueerden ze met potlood en papier een onleesbaar nummer van onderaan de auto en kopieerden ze het chassisnummer van mijn officieel document op hun papier dat ze me wat later overhandigden met de woorden dat het heel erg belangrijk was! Tegen dat alles in orde was, kwam het zoontje van onze vrienden aangelopen om me te melden dat hij mijn husband gevonden had !

Om een lang verhaal kort te maken: na drie uur was alles in orde en hadden we Egyptische nummerplaten, een Egyptisch rijbewijs, een verzekering,… en konden we eindelijk vetrekken.

Wij hadden gelukkig onze auto niet moeten leegmaken. Of dit nu was omdat we westerlingen waren of omdat onze auto zo barstensvol zat dat ze er niet aan durfden beginnen, weet ik niet. Bij onze vrienden hadden ze er zelfs de zetels, het reservewiel en de automatjes uitgehaald. Vervolgens checkten ze de deuren op lege holtes, erg extreem allemaal en echt gekkenwerk!

Desondanks, waren we maar iets later klaar dan onze, die geduldig op ons wachtten. Het moet gezegd zijn, Bjorn had dat weer eens goed gedaan! We waren blij toen uiteindelijk alles in orde was en we konden vertrekken. Niet alleen wij waren blij, maar ook de broer van onze vriendin, die al sinds twee uur in de namiddag, tijd van onze voorziene aankomst op ons aan het wachten was. Het was intussen acht uur ‘s avonds! Met een vlot tempo reden we met drie auto’s richting Taba; Bjorn moest letterlijk plankgas geven om ze bij te houden.

Daar aangekomen moesten mannen en vrouwen apart gaan zitten. De vrouwen namen samen met de kinderen plaats bij de nicht van onze vriendin. Algauw zaten de vrouwen met hun rug naar de mannen en moesten ook de mannen van plaats veranderen: met hun rug naar de vrouwen. Pas dan durfden de twee volledig gesluierde vrouwen hun gezicht te tonen.

Ze vertelden me dat enkel hun man, vader en schoonvader en broers hun gezicht mogen aanschouwen. Dit op vraag van de man. Vervolgens stelde mijn vriendin (sorry, ken haar naam niet), haar nicht voor. Ze legde me uit dat ze getrouwd was als derde vrouw van een moslim man. Ze voegde er snel aan toe dat zij nooit haar man zou willen delen met andere vrouwen.

Haar nicht, zo bleek, was de laatste nieuwe aanwinst en had het geluk dat ze de enige was die haar man een zoon had geschonken. Ze had dus een zeker voordeel ten opzichte van de twee andere vrouwen.

Verder vertelde de vrouw me dat zij een Bedoeïen van origine was en haar man een Egyptenaar. Ze zei me trots dat aangezien afkomst doorgegeven wordt via de vader, haar kinderen ook Egyptenaren waren. Ik vond het vreemd dat ze daar zoveel nadruk op legde. Pas later hoorde ik dat Egyptenaren en Bedoeïenen blijkbaar niet verondersteld worden te trouwen. 

We praatten verder wat over het dagdagelijkse leven en de dame vertelde me dat ze lerares geschiedenis was. Ik vroeg haar ook of haar leven in Saoudi-Arabië haar beviel. Ze antwoordde eerlijk dat ieder land zijn voor- en nadelen heeft. Ze gaf toe dat het haar toch wel ergerde dat ze er niet zelf met de auto mocht rijden en niet alleen mocht gaan shoppen (zonder haar man dus).

Later, toen Bjorn en ik alleen een strandwandeling maakten, hoorde ik de andere kant van het verhaal. Bjorn en ik hebben tendens om zonder het van mekaar te weten, dezelfde vragen te stellen. Ook hij had dus aan de man gevraagd of het leven in Saoudi-Arabië zijn  vrouw beviel. De man was uiterst enthousiast en zei vrouwen er gelukkig in hun vrouwenwereldje leefden. Een heel ander verhaal dus dan dat van zijn vrouw!

En dan vraag ik me af of al die boerka vrouwen, als ze de keuze hadden een boerka zouden dragen of niet. Ik denk het om eerlijk te zijn niet. Ze doen het uit liefde of verplichting voor hun man! Maar dan vraag ik me vooral af wat mannen het recht geeft dit van hun vrouwen te eisen. In Saoedi-Arabië is dit zelfs een verplichting! Is dit dan nog religie of gaat het om macht uitoefenen?

Bjorn en ik vinden het een moeilijke discussie. Vooral omdat van alle moslim koppels die we al ontmoet hebben, de koppels waarvan de vrouw een boerka droeg, het allervriendelijkst en meest open waren. De vrouwen leken zeker niet ongelukkig of onderdrukt! En toch…

Die eerste dag in Egypte sloten we dus af met vele vragen! Wat we toen nog niet wisten, was die vele vragen kenmerkend zouden worden voor ons verdere verblijf in Egypte!