Onbekend Zambia maar zeker niet onbemind!

Dinsdag 26 oktober

Na veel tegenwerking van Ilse en Dimitri, lukte het ons toch om maandag uit Lubumbashi te vertrekken. Als het aan hen had gelegen, waren we nog een week langer gebleven… Maar de regentijd naderde met rasse schreden en we vonden het tijd om verder te trekken. Het was sinds augustus dat we met familie en vrienden reisden. Toen we dus gisteren met zijn tweetjes in de auto zaten, druk ons programma voor de volgende maanden besprekend, was het een fijn gevoel!

We arriveerden in de late namiddag in het ‘chimfunshi Wildlife Orphanage’. Het allerlaatste deel van de weg hadden we een manneke meegenomen die ook die kant op moest! Amaai, plots vond Bjorn zijn voet wel erg goed het gaspedaal. Het kon niet snel genoeg gaan. Stinken dat dat manneke deed!

We reden eerst rechtstreeks naar de ‘campsite’ op mijn aanraden. Fout uiteraard! We moesten eerst naar de offices… Bjorn dus stilletjes mopperend teruggereden ! Aan de offices aangekomen, kwam Sylvia ons tegemoet. De dochter van de stichters. Ze stelde ons de ochtend wandeling met de chimpansees voor. Kostprijs: honderd dollar per persoon! Met spijt in het hart zei ik dat we dat wat te duur vonden. En toen dacht ik “what the hell”. We krijgen misschien nooit meer de kans om met chimpansees te gaan wandelen. En dus besloten we de wandeling toch maar te doen!

We zitten hier nu met een voldane glimlach in onze relax stoeltjes en zijn beiden reuze blij de wandeling gedaan  te hebben. Met een kleine, speelse chimpansee in je handen, het oerwoud inwandelen is een bijzondere ervaring. In mijn geval ook een pijnlijke ervaring want de kleine Dominique, rukte serieus aan mijn dotje om mijn rekkertje te stelen. Au… Het schouwspel dat hierop volgde van de kleine Didi die het rekkertje van kleine Dominique wou afpakken was de pijn meer dan waard!

We wandelden eerst tot aan een heuveltje, waar de kleine chimpansees in de bomen ravotten. De iets oudere en rustigere chimpansees kwamen bij ons zitten en vonden het reuze onze schoenveters los te maken. Het is bijna beangstigend te zien hoe hun handen en voeten op die van ons, de mens, lijken! Enfin, niet alleen hun handen. Ze hebben kriebels in de nek net als ons. Je kan ze dus kriebelen en  dan brengen ze net als ons hun hoofd richting nek en lachen ze. Ze zijn verkouden net als ons en snuiten hun neus net als ons. Wel niet in een zakdoek weliswaar! En zelfs hun snot lijkt op die van ons.

 

 

 

 

 

 

 

Na de wandeling, gingen we een kijkje nemen naar de chimpansees die in het semi-wild leefden. Op het enorme grondgebied zijn er vier afgebakende terreinen van ieder vijfhonderd hectare, waar de chimpansees in groepen van ongeveer veertig leven. Om elf uur dertig stipt krijgen ze eten van de opvoeders. Dan worden de vrouwtjes en de mannetjes apart in kooien gezet. Daar krijgen ze dan via de tralies aardappelen, kool en ander lekkers voorgeschoteld. De opvoeders checken dan ook of er niemand ontbreekt en of ze allemaal gezond en wel zijn! Ze blijven twee uur lang in de kooien en dan worden ze terug in het wild losgelaten.

Het is grappig om te zien hoe de chimpansees hun eten tussen hun benen plaatsen, net zoals kindjes dit zouden doen, in afwachting dat ze het opeten. Een chimpansee ging bij het uitdelen van het eten altijd bij haar moeder zitten. Ze naderde zelf al de volwassen leeftijd, maar wist dat ze steeds al het eten van haar moeder kon afpakken. De moeder liet het braafjes toe en nam later al ‘vechtend’ haar eten terug van haar dochter af. Een grappig schouwspel.

De chimpansees die hier zitten komen van over de hele wereld. Vaak van mensen die het als huisdier in huis namen. Een aantal van de chimpansees waren alcoholiekers en verslaafd aan de sigaretten toen ze in chimfunshi aankwamen. Sommigen werden mishandeld als ze stout waren. Een chimpansee had een baasje dat telkens als hij stout was, hem in de ogen stak. Hij is aan een kant zijn oog kwijt. Sommige dieren zijn afkomstig uit de zoo of het circus. Zo is er een chimpansee uit een zoo in Chili die zijn voeder gebeten had. Als straf heeft het dier drie jaar in een piepklein kooitje gezeten. Van een zoo zou je toch beter verwachten… Sommige chimpansees ten slotte zijn het slachtoffer van stropers. Vaak gaat het hier om kleintjes die hun mama kwijtgeraakt zijn.

Vandaag de dag zijn er nog slechts zo’n honderd duizend chimpansees die in het wild leven. Het stropen van chimpansees gaat nog steeds voort. In vele landen staat het stoer om een chimpansee in huis te hebben. Bepaalde mensen zijn bereid hier honderd duizenden euros voor te betalen. En zo blijft de chimpansee een bedreigde diersoort.

Tegen de middag trokken we terug naar onze campsite. Bjorn trok de tent in met barstende hoofdpijn en ik maakte van de gelegenheid gebruik om ons verslag te updaten. Vanwaar ik zat had ik een schitterend uitzicht op de Kafue rivier. In de verte zag ik kinderen spelen en voor mij waren visserkes druk in de weer.

Woensdag 27 oktober

Het was weer tijd om verder te trekken. Ik stond op met verschrikkelijke rugpijn die naargelang de dag vorderde alleen nog maar erger werd. Onze eerste stop was Kitwe, waar we Gari naar de garage brachten. Sinds Marcel de garagist in Dar es Salam onze cardan had gealigneerd, draait die niet lekker. Bjorn had die samen met Bernard wel terug beter gezet, maar nog altijd draaide die niet zoals vroeger. Via Erik Solo, de vroegere beste vriend van broer Helmut, kregen we de contactgegeven van een oud collega van hem die in Kitwe woont. Die gaf ons het adres van een goede garage in Kitwe.

Bij de garage aangekomen, gaf de garagist eerlijk toe ons niet te kunnen helpen. Hij zou zoals Marcel gedaan hebben en de cardan gealigneerd hebben. Verder zei hij ons dat we beter een toyota landcruiser gekocht hadden…

Volgende stop was de supermarkt. We hadden niets van eten en drank meer. Een ander oud-collega van Erik Solo die we in de garage ontmoet hadden, gaf ons het adres van een goede supermarkt. Wij daar dus naar toe. Viel dat even tegen zeg! De parking was helemaal niet veilig en dus bleef Bjorn in de auto zitten waar hij de hele tijd door een of andere gekkin werd lastig gevallen. Ik was slecht gezind want die stomme supermarkt verkocht geen grote flessen water. En dat terwijl het buiten gemiddeld zo’n vijfenveertig graden was en we dus constant moesten drinken. Terwijl ik wat flesjes cider uit de koelkast van de supermarkt nam, deed een kassierster die achter een speciale kassa stond, teken naar me. Ik dacht dus dat ik alcohol daar apart moest afrekenen. Ik vond het al wat raar, maar de kassierster bleef aandringen. Ik haal dus de drank eruit. Wat blijkt nu, de dame verveelde haar en dacht dat ik gedaan had met inkopen doen. Ik was om te ontploffen. Ik dus kwaad alles terug in mijn kar geladen en mezelf gezworen dat ik zeker niet naar haar kassa zou gaan als ik al mijn inkopen gedaan had!

Beiden slecht gezind trokken we verder naar ‘Forrest Inn’, de campsite die voor die avond op ons programma stond. Bjorn kreeg weer verschrikkelijke koppijn en bij aankomst voelden we ons beiden futloos. 

Donderdag 28 oktober

Ik was die nacht wakker geworden van de rugpijn. Echt niet te doen. Ik was al ongerust dat ik terug malaria had. In Soedan was mijn malaria aanval namelijk ook begonnen met rugpijn. Bjorn dus de tent uit om dafalgans uit de auto te halen. Ik wou dit zelf ook wel doen, maar ik krijg de deur van de auto niet meer open! Tja, zoals Chris onze garagist van Nairobi ons al zei: “it’s never over with a rover”.

Eens de dafalgan werkte, kon ik gelukkig verder slapen tot de volgende ochtend. Bij het opstaan was de rugpijn er echter weer, erger dan ooit! Dat beloofde voor de tocht…

We hadden intussen nog steeds geen water en besloten bij het eerstvolgende stadje te stoppen om nog wat geld op te halen en vooral om water te kopen. Pffff…ook daar geen grote flessen water te vinden! Uiteindelijk kocht Bjorn in een tankstation tien flessen van zeven honderd vijftig milliliter. Dat was het grootste dat we konden vinden. Aangezien Bjorn volgens mij hoofdpijn had van het te weinig drinken, besloten we extra veel te drinken. Dit had vele plaspauzes tot gevolg, maar hij had wel minder hoofdpijn !

We hadden de avond voordien besloten om een kleine omweg te maken langs Mutinondo. Dit is een soort van privé park van maar liefst tien duizend hectare. In onze gids waren ze er erg positief over. Om daar te raken, moest je langs een vijfentwintig kilometer lange zandpiste, die normaal gezien in erg goede staat zou moeten zijn. We waren een beetje verbaasd over het aantal kilometers want onze GPS gaf zo’n vijfendertig kilometer piste aan. Enfin, we slaan dus af zoals onze GPS het zegt en moeten letterlijk door een jungle rijden. Het wegje dat op zich wel goed was, was overwoekerd met bomen en struiken. Vreemd… Even later hoorde ik Bjorn vloeken. Hij sprong de auto uit en met het opengaan van de deur hoor ik pssssssssssssssssst! Onze eerste platte band! En niet zo maar een platte band van een steentje of tak! Neen, van mensen die illegaal aan het hout kappen waren en hun bijl in het midden van de weg hadden laten liggen. En een gat van een bijl dat is nagenoeg onherstelbaar…

Nadat we onze band vervangen hadden, vervolgden we de weg. Plots kwamen we voor een kramakkelig brugje te staan. Voorzichtig reden we het over. Nog geen honderd meter verder weer een brug! We waren er helemaal niet gerust in met onze Gari van meer dan drie ton. Bjorn checkte de brug  eerst en ik stapte uit, al vijftig kilo minder voor de brug om te dragen. Gelukkig raakten we er zonder problemen over en even later waren we op onze bestemming! Onbeschrijflijk mooi! Nadat we vijfendertig kilometer door de brousse gereden hadden, kwamen we plots aan op een plateau met zicht op enorme zwarte ronde heuvels. Heel bijzonder om te zien. Een echt onbekend pareltje van Zambia en wat mij betreft een van de mooiste plaatsen van Zambia! Later hoorden we ook van de manager dat er een kortere en betere piste was, tevens was het brugje war we over gereden zijn eigenlijk maar ontworpen voor twee ton!

Om te bekomen van onze avonturen trokken we naar een watervalletje op vijf minuten van onze kampplaats en doken we het water in! Platte band waren we al lang vergeten en…tja, dat hoort erbij hè! Wat later genoten we van een prachtige zonsondergang in de bar en een lekker barbecuetje.

Vrijdag 29 oktober

Bjorn had die nacht van zijn werk gedroomd en constateerde dat hij het werk miste en hij het reizen beu was. Ik begreep hem volkomen en we bespraken of we eventueel vroeger naar huis zouden kunnen gaan. Maar ja, wat dan? Zo’n jaar reizen is iets heel anders dan zo maar een maand op vakantie gaan. We voelen ons vaak futloos en lui! Ik weet nu niet of dit aan de warmte ligt, of aan het reizen zelf! Het is in ieder geval een vervelend gevoel.

Tijd voor wat actie dus! Zelf ben ik al dat zitten in de auto zo moe als koude pap! In het midden oosten was ons verblijf veel actiever. Je had er mooie steden om te bezoeken en in rond te wandelen, je kon er riviertjes volgen, burchten bezoeken,… In Afrika is onze voornaamste activiteit op game drive gaan. Wat dus wil zeggen dat onze dagen uit rijden, rijden en nog eens rijden bestaan. Geen wonder dat we beiden last hebben van rugpijn.

Maar vandaag zouden we dus gaan wandelen. Bjorn had een wandeling uitgekozen en die was echt prachtig! We kwamen uit op een uitzicht punt, waar eveneens eeuwenoude rotsschilderingen te bewonderen waren. 

Tegen elf uur waren we terug aan de kampplaats en voelden we ons fit! Besluit: we hebben meer beweging nodig en veel drinken! Ik besloot om eindelijk eens het zeil dat onze toe geklapte tent bedekt, te herstellen. Bjorn besloot om nog eens naar onze cardan as te kijken. Hij checkte eveneens de motor van de auto nog eens en constateerde dat onze tweede alternator waar onze frigo, lampjes en al de rest op aangesloten zat, erg warm werd! Dit was ons nog niet eerder opgevallen! Lap, weer iets aan die stomme auto!

Bjorn was uiteindelijk tot vier uur bezig aan Gari. Te laat om aan de tweede wandeling te beginnen die we op het programma staan hadden. Een goed excuus om nog een dag langer in dit mooie oord te verblijven !

Zaterdag 30 oktober

We stonden op het gemakske op. Het zijn onze laatste maanden dat we nog van het luilekkerleven kunnen genieten en dus doen we dat ook! Nadat we eveneens op het gemakske ontbeten hadden en onze rugzak gepakt hadden, waren we klaar voor de watervallen tocht. In totaal zou die ons langs vier watervallen brengen. De ene al wat mooier dan de andere. Jammer genoeg raakten we op een of andere manier onze tel kwijt en we hadden niet door dat de laatste waterval met ‘pool’ de laatste was. Daarna wandelden we en wandelden we en het padje leidde ons steeds verder van de rivier weg. Gelukkig hadden we onze GPS mee waar we zagen dat we veel te ver waren.

Uitgeput en oververhit sloften we terug naar de ‘paradise pool’ waar we uitgebreid van de pool en het frisse water genoten. We waren er moederziel alleen met de wilde dieren en konden dus rustig in ons nakie zwemmen!

Met tegenzin trokken we terug naar de kampplaats. Gezien ons foutje hadden we een heel pak verder gewandeld dan voorzien. Ik was er met mijn sandalen op uit getrokken en had intussen dikke bleinen. Ik stak wat papieren zakdoekjes voor onze snotvalling waar we nog steeds last van hebben, tussen mijn hielen en de sandaal en dat hielp.

Terug aan de kampplaats trokken we onmiddellijk naar de bar voor ne frisse cola! Amaai, dat smaakte! Onze laatste boodschappen deed ik alleen en ik had zo stiekem beslist om Bjorn op een ‘gezonde-dranken-dieet’ te zetten. Ik had dus niets van frisdrank gekocht, enkel maar vruchtensapjes en water. Vandaar dat de frisdrank ons dus extra smaakte. Bjorn heeft intussen beslist om de volgende keer terug mee boodschappen te gaan doen. Soms ziet hij toch wel af met mij denk ik zo !

Toen we van de bar terug vertrokken, vertelde de man achter de bar ons dat er leeuwen gespot waren. Het was een zwarte barman en we begrepen hem niet erg goed. Bjorn keek me aan en zei me: “je moet daar niet naar luisteren, dat kan niet dat hier leeuwen zitten”.

Even later aan de auto kwam de manager Danny ons waarschuwen voor leeuwen. Een van de toeristen had die ochtend de wandeling gedaan die wij de dag voordien gemaakt hadden. Hij merkte de leeuw pas op toen die op vijftien meter! van hem vandaan stond. Ofwel was hij dus jacht op hem aan het maken, ofwel lag hij daar te rusten. De man in kwestie was gelukkig een safari gids en wist hoe hij moest reageren. Stilstaan en roepen. Hij liever dan ik!

Danny bleef nog een hele tijd met ons kletsen. Hij klaagde over de eigenaars van de lodge voor wie hij werkte. Die mensen waren al een paar keer overvallen en dachten erover het domein te verkopen. Ze investeerden dus niet echt meer in het project en dat was voor het jonge koppeltje dat de boel moest runnen, een hele desillusie. Danny was ‘outdoor guide’ van opleiding en had gehoopt om allerlei activiteiten zoals bergklimmen op te starten. Toen puntje bij paaltje kwam hadden de eigenaars hem een ‘no go’ gegeven. Het koppeltje moest daarenboven van de ene vrije lodge naar de andere verhuizen. En als alles volzet was moesten ze in een tentje slapen. En de leeuwen nu waren zo’n beetje de druppel! Ze waren echt niet op hun gemak…

Aangezien het dan toch een klaaguurtje was, begon Bjorn over onze ‘alternator’. Danny direct geïnteresseerd en de twee mannen onderzochten samen het probleem. Danny was het met Bjorn eens dat het ding na twee minuten oververhit was. Ze probeerden van alles maar kregen het probleem niet opgelost. Bjorn besloot dus het hele ding te ontkoppelen. Dat wou dus zeggen: geen frigo en licht meer! De weinige luxe die we al hadden moeten we nu ook nog eens missen .

Zondag 31 oktober

Weer tijd om verder te trekken. Bestemming: ‘Kasanka national park’. Daar vindt in de maanden november en december een jaarlijkse bijeenkomst van miljoenen vleerhonden plaats. Vleerhonden zijn de grootste soort vleermuizen en ze danken hun naam aan het feit dat hun hoofd op dat van een hond of vos lijkt. Het grootste verschil met andere vleermuizen is dat hun ogen aan de voorkant van hun kop zitten, zodat ze zien met een stereoscopisch beeld. Daardoor kunnen ze de afstand heel precies inschatten. Omdat ze van vruchten leven en dus niet op jacht hoeven, zoals de andere vleermuizen, missen de vliegende honden het orgaan dat echolocatie mogelijk maakt (wikipedia).  Alle vleermuizen uit westelijk Afrika en omstreken komen jaarlijks naar Kasanka om er te smullen van een bepaald soort besjes dat dan rijp is.

We waren eigenlijk speciaal voor dit park terug richting oosten gereden. We hadden dan ook geen zin om dit natuur fenomeen te missen voor een kapotte ‘alternator’. Ik had een ‘off road’ piste uitgestippeld die ons langs een prachtig meertje en nette hutten-dorpjes bracht en tegen drie uur kwamen we in het park aan. Dachten we…

We moesten ons inschrijven in de lodge van het park en boekten er ook meteen een vleermuizen wandeling voor de volgende ochtend om vier uur dertig!!! We genoten van een frisdrankje aan de bar (heerlijk heerlijk heerlijk) en moesten toen een kwartier op de rekening wachten. Het manneke was blijkbaar nieuw en wist eerst niet hoe hij ‘cola’ moest schrijven. Vervolgens was hij niet zeker hoe hij het bonnetje moest invullen en ging dus telkens naar de vorige pagina’s gaan kijken als voorbeeld. Op zo’n momenten durf ik Bjorn niet aan te kijken uit angst voor een slappe lach aanval. Hoe ergerlijk traag het ook was, dit zijn toch dingen die ik terug thuis in onze georganiseerde wereld, ga missen!

De vleermuizen staan op rond half zes ‘s avonds. We vertrokken dus direct op verkenning. Onze eerste stopplaats was een uitzicht punt op de fibwe heide. Hiervoor moesten we via houten ladders een enorme boom inklimmen. Een beetje eng, maar het uitzicht was de klim meer dan waard. Op de terugtocht vertrok ik als eerste. Ik was nog maar net beneden, zo’n kleine meter van de ladder vandaan of er kwam een ‘black mamba’ slang op ons toe gekronkeld. Bjorn zag ze als eerste en deed teken. Ikke helemaal in paniek en riep: "wat moet ik doen?”. Bjorn die dacht dat de slang van de ladder weg kronkelde riep me: “klim terug op de ladder”. Op dat moment kronkelde de slang razend snel naar de ladder. En dat kronkelt dus echt snel hè. Het serpent was niet op haar gemak en had het hoofd omhoog, klaar om aan te vallen. Ikke nog harder in paniek en schreeuwde deze keer: “Bjorn wat moet ik doen. Wat moet ik doen?!” (letterlijk citaat). Klein detail: ik heb een panische angst van slangen. Bjorn klom verder omhoog op de ladder en ik besloot zijn antwoord niet af te wachten en zette het op een sprint voor het leven, zo snel mogelijk van de slang weg.

Nu bleek dat de slang in haar hol net onder de ladder terug wou. Aangezien we erg stilletjes waren geweest, had ze ons pas op het laatste moment opgemerkt. Hoogstwaarschijnlijk was het beestje ever erg geschrokken van ons als wij van haar. Het was onze eerste slang en ook meteen de meest gevaarlijke slang van Afrika. De black mamba staat er immers om bekend om snel in aanval over te gaan.

Achteraf moet ik eerlijk toegeven dat ik me een piepklein beetje schaamde om mijn paniekreactie. Bjorn kwam, eens het gevaar geweken, direct op me toe gehold en gaf me een dikke knuffel. Heb ik jullie al gezegd dat het een echte schat is? Mijn hart bonkte tot een kwartier na de confrontatie nog razend snel en hard…

Daarna trokken we met de auto naar het punt waar we het beste de ontwakende vleermuizen konden aanschouwen. Op de parking stond een andere uitgeruste landrover van Zwitsers. We maakten al snel kennis met hen en kwamen tot de ontdekking dat onze GSM zich automatisch op winteruur gezet had. In Zambia doen ze hier echter niet aan mee. Gelukkig dat de Zwitsers ons hier attent op maakten of we hadden onze ochtend wandeling gemist. Wij en uren, dat gaat toch echt niet samen hoor!

Even later kwamen de eerste vleerhonden de bossen uitgezwermd. En dat werden er hoe langer hoe meer. De stroom vleerhonden kwam van alle kanten en bleef maar komen… Echt indrukwekkend.

 

 

 

 

 

Eens de zon onder was trokken we met het Zwitserse koppel naar de kampplaats en maakten we nieuwe vrienden!

Maandag 1 november

Ons wekkertje liep om half vier af en dat deed pijn! Samen met de twee Zwitsers, Nathalie en Gu trokken we er op uit! De gids stond ons al op te wachten, evenals de manager van het park. Hij was daar pas een paar maanden. Hij verwachtte verschillende filmploegen om dit natuur fenomeen op beeld te zetten en wou zich zo goed mogelijk voorbereiden.

We moesten eerst een akelig bos door. Midden in het bos moesten we dan een uitkijkpost in een boom inklimmen dat ons een uitstekend uitzicht gaf op de vleerhonden. Het leek wel of er die ochtend nog meer waren dan de avond ervoor en dat was blijkbaar ook zo. Die beestjes vliegen ‘s nachts en komen dus ook ‘s nachts op hun bestemming aan. We stonden alweer versteld van de aantallen. Het is een heel gedoe voor ze allemaal een plaatsje in de bomen vinden. Ze zijn met zovelen dat ze letterlijk de bomen vernielen.

Eens de vleerhonden in bed, begon voor ons de dag pas echt. We trokken terug naar onze kampeerplaats waar we uitgebreid ontbeten met Nathalie en Gu. Daarna deelden we nuttige reistips uit, altijd handig!

Tegen tien uur was het tijd om verder te trekken. We trokken in een ruk door tot Lusaka, waar we overnachtten in Fringilla Lodge. Op de een of andere manier was Bjorn er trouwens in geslaagd de cardan as terug goed te zetten en Gari bolde terug lekker. Jammer dat er nu weer iets anders aan de auto was!

Fringilla lodge is een camping op een boerderij, zo’n vijftig kilometer van Lusaka gelegen. We hoopten dat ze ons daar wat konden verder helpen met ons alternator probleem. We ontmoetten er de zoon van de eigenaars die ons beloofde de dag erop te helpen zoeken!

‘s Avonds belden we Papa Dirk op om hem een gelukkige verjaardag te wensen.

Dinsdag 2 november

We waren nog maar net op of de eigenaar van de boerderij kwam ons een bezoekje brengen. Het was een iets oudere man. Hij was net terug van vakantie in Kenya, zijn geboorteland (witte Kenyaan). Hij was slecht gezind want in zijn afwezigheid hadden ze ramen gezet (ze waren nog steeds aan het bijbouwen) en al het glas was gesprongen. Volgens hem verdienden de zwarten van tijd tot tijd wat lappen opdat ze beter zouden werken. Vroeger kon dat nog, nu niet meer… Hij schudde bedroefd het hoofd en nam afscheid van ons!

Wat later kwam zijn zoon ons een bezoekje brengen met de mededeling dat de garagist van naast de deur een alternator voor ons had. Hij liet langs zijn neus weg vallen of we zeker waren dat het de alternator was en niet een van de baterijen. Ha, daar hadden we dus nog niet aan gedacht! We besloten dat dus eerst te testen en inderdaad. Onze alternator was tip top in orde, het waren de baterijen problemen hadden bij het opladen, ze trokken teveel stroom (vandaar de opwearming van de alternator)! Bjorn dus naar de garagist van naast de deur die bevestigde dat onze baterijen versleten waren…

Woensdag 3 november

Shop dag! We hadden een lijstje vol ‘to do’s’ en spullen die we nodig hadden: materiaal voor de auto (uiteraard), eten, nieuwe baterijen etc,…

We crosten van hier naar daar heel Lusaka door en konden nog niet de helft afwerken van wat we gepland hadden. Wel vonden we spotgoedkoop een tweedehands band want die van ons was door die bijl onherstelbaar kapot. Tja, als we iets doen, dan doen we het goed he!

‘s Avonds skypten we nog met mama Hilde en papa Luc. Nogal laat want die hebben altijd wel iets op hun programma staan. We waren vervolgens nog in het clubhuis van de boerderij uitgenodigd. We arriveerden daar pas toen ze op z’n Brits de bel rinkelden om de laatste ronde aan te kondigen. Het was echter zo gezellig dat iedereen de bel liet voor wat ze was en we tot middernacht gezellig kletsten met de locals. We moesten helemaal niets betalen…

Donderdag 4 november

We stonden beiden op met een houten kop, wij zijn dat uitgaan echt niet meer gewoon! Onze belangrijkste taak van de dag was nieuwe baterijen kopen. We vonden via via achterin ergens een klein winkeltje waar we twee goedkope Indonesische baterijen kochten.

Tegen de middag waren de baterijen voor een deel geïnstalleerd en trokken we op weg naar het natuurpark Kafue. We hadden genoeg van het stadsleven.

De regentijd was nu echt daar en we bewonderden onderweg de indrukwekkende cumulus wolken. We hoopten echter dat de regen nog even zou uitblijven want Kafue werd overal ten zeerste afgeraden bij regen. Tegen de avond arriveerden we op de camping midden in het kamp. We genoten er van nog maar eens een prachtige zonsondergang.

 

Vrijdag 5 november

Bjorn begon de dag met het installeren van de baterijen en ik nam mijn ‘keuken’ eens onderhanden. We hadden van iedereen gehoord dat er in Kafue niet echt veel dieren te zien waren en besloten dus geen game drive te doen. In de namiddag luierden we wat aan het zwembad en ergerden ons in het trage internet. Heel grappig, in Afrika zitten ze wat die dingen betreft toch op ons voor hoor. Heel wat plaatsen hebben internet via een satelliet verbinding.

Nathalie en Gu hadden ons aangeraden om in Kafue een ‘night game drive’ te doen. Zij hadden daar maar liefst twee jacht luipaarden gezien en een wilde hond. Maar wij hadden pech! Net die avond was er een reuze storm op komst. We vertrokken wel op game drive maar zagen helemaal niets, op wat konijnen na, die volgens onze gids geen konijnen waren: “Everyone thinks it is a labit, but it is not a labit. They do not live under the ground like leal labits.”. Afrikanen kunnen net als Chinezen de r niet zo goed uitspreken. Bjorn vroeg hem een paar keer te herhalen wat hij bedoelde met labit, vooraleer hij door had dat hij het over een rabit had!

Enfin, we zagen dus niets dieren en waren reuze teleurgesteld. Geen ‘night game drives’ meer voor ons.

We waren nog maar net terug of het begon te gieten en dat de hele nacht lang…

Zaterdag 6 november

Alles was nog druipnat toen we ons boeltje inpakten. We wilden niet te lang aarzelen, want we vreesden het ergste voor onze toch naar de gate waar we voor elf uur moesten uitchecken. Jammer genoeg werd onze vrees bewaarheid. De tocht was verschrikkelijk. Vooral de ‘black cotton soil’ maakte ons het leven moeilijk. Dat is zo’n kleverig boeltje dat aan onze wielen bleef plakken tot Gari helemaal niet meer vooruit kon. En dan moesten wij met onze handen de modder er terug af schrapen. Onze vingers deden dagen erna nog pijn van de modder onder onze nagels.

Buiten de modder moesten we ook doorheen enorme plassen, waar we telkens vreesden in vast te raken. Gelukkig gebeurde dit niet! Om een lang verhaal kort te maken, het was een helse rit om het park uit te raken. Eens het park uit reden we verder tot Mongu. Onderweg lunchten we in een klein gezellig restaurantje dat de Zwitsers ons aangeraden hadden. Het was het stamcafé-restaurant van de lokale boeren uit de streek.

Helemaal uitgeput want we hadden die nacht nauwelijks een oog dichtgedaan, arriveerden we op een simpele kampplaats, gerund door de evangelische kerk. We genoten er van prachtig gezang van het koor dat aan het oefenen was voor de kerkdienst van zondag, waar allerheiligen-allerzielen gevierd zou worden.

Aan onze tent kregen we veel bezien van de kinderen die in een kringentje rond ons kwamen staan. Ik besloot een foto reportage van hen te maken. Vinden ze meestal fantastisch! En gelachen dat ze hebben met hun foto’s!

 

Zondag 7 november

Van Mongu zouden we naar de Liuwa Plains trekken. Dit is een natuurpark dat omgeven wordt door de ‘floodplains’ van de Zambezi. In een poging deze arme, godvergeten hoek van Zambia bereikbaarder te maken, had de overheid een aantal jaren terug een infrastructuur plan opgesteld. Er was een asfalt weg aangelegd van Lusaka tot Mongu. Verder hadden ze de Chinezen opdracht gegeven om van Mongu tot de de Liuwa plains, een dam te bouwen, doorheen het overstroom gebied van de Zambezi.

Het eerste jaar na de bouw, stroomden grote stukken dam weg. De Chinezen waren druk bezig te redden wat er nog te redden viel maar van de dam bleef niet veel meer over! Ze ervaarden wat de lokale bevolking al eeuwenlang wist: de Zambezi valt niet te temmen!

De rit was bijgevolg een hele expeditie! Gelukkig is Bjorn intussen een ervaren off road rijder en zonder al te veel problemen reden we door de enorme eindeloze vlaktes, langsheen de kleine dorpjes, de dam op en weer af. We vroegen ons echt af waar de mensen uit die dorpjes van leefden- overleefden. Zeker omdat ze tijdens het regenseizoen van de buitenwereld afgesloten werden.

Tegen de middag arriveerden we aan het natuurpark! We betaalden de park fee en mochten toen onze Gari op het ponton rijden dat we via een touw, zelf naar de overkant van de rivier moesten trekken! Amaai onze armen…

We wegjes van het park waren enorm zanderig. Tot overmate van ramp kozen we voor de foute piste! We kwamen in de bossen terecht en Bjorn knalde met onze daktent tegen een laaghangende tak! Allé hop, onze auto was nu eens in orde! Onze tent terug stuk! Helemaal slecht gezind kwamen we aan in de community campsite, die gerund werd door de bewoners van het dorpje vlakbij! Het was een prachtig plaatsje, maar echt genieten deden we niet. Bjorn verstoorde de rust met een fanatiek gehamer op de gebogen stalen hoek van onze tent. Hij kreeg het stuk maar niet terug recht, echter wel voldoende op de tent op te zetten.

Even later maakte Bjorn een kampvuur en ik bereidde het eten voor een barbecue. Op het menu stonden onder andere lekkere broodjes met lookboter die ik alvast klaarlegde op een stoel bij het vuur. En….Bjorn ging daar uiteraard opzitten! Diene is echt letterlijk met zijn gat in de boter gevallen bij mij !

Maandag 8 november

We besloten vandaag alweer terug te rijden naar Mongu. We trokken eerst nog door de enorme uitgestrekte vlaktes van het park en we voelden ons heel klein. Veel dieren zagen we jammer genoeg niet, op wat bijzondere vogeltjes na en hier en daar een eenzaam wildebeest met jong. We zaten vlak bij de grens met Angola en waarschijnlijk waren daar heel wat stropers die de dierenpopulaties laag hielden. Bedroevend, maar ja, wij Europeanen hebben anders ook het merendeel van Europa leeggejaagd.

Dinsdag 9 november

Van Mongu zouden we naar Katima Mulilo rijden, een camping aan de Zambezi, waar we een paar dagen wilden blijven om eventueel wat te vissen. We volgende grotendeels de Zambezi, en op onze weg lagen de Ngonye Falls. Dit is een erg indrukwekkende waterval die geologisch gezien op dezelfde wijze gevormd is als de Victoria waterval. Moest trouwens de Victoria waterval niet bestaan hebben, zou dit eveneens een enorme toeristische trekpleister zijn.

Maar de Victoria waterval is er en de Ngonye waterval is bijgevolg een van de vele onbekende parels die Zambia te bieden heeft. We reden via een foute poort het domein van de waterval in. Na wat zoeken, kwamen we aan het tentje dat dienst deed als kantoor. Daar werden we er met een gidsje op uit gestuurd.

Samen met de gids en de ‘camping manager’ van het domein, die trouwens erg teleurgesteld was dat we niet bleven slapen, trokken we naar de waterval. We moesten eerst een half uurtje wandelen. Vandaar hadden we een zicht op wat we dachten de waterval was.

Vervolgens staken we met een bootje de rivier over. Van daar trokken we met de gids tot aan de waterval zelf en die was echt indrukwekkend!

Helemaal rood en oververhit kwamen we terug aan de auto. We moesten nog een heel eind rijden tot aan onze eindbestemming! Op vijftien kilometer van de camping keek Bjorn me plots verschrikt aan. Ik had net een harde klop gehoord. Nog geen twee seconden later liet Gari een laatste gepruttel horen en viel stil! Bjorn probeerde nog eens te starten, maar tevergeefs. Gari was dood!

De klop die ik gehoord had bleek het toevoerkanaal van de diesel gebroken te hebben ter hoogte van ons achterwiel.  En zonder diesel werkt de motor niet. Vol goede moed begonnen we met het herstellen van de leiding. Toen we even later Gari terug wilden starten, kregen we er nog steeds geen leven in! Dan maar een andere herstelling bedacht, en nog steeds niets… Een ongeluk gebeurt nooit alleen en het begon verschrikkelijk te onweren! Onmogelijk om uit de auto te komen. Daarenboven was het intussen donker. Nadat het onweer voorbij was, besloten we aan voorbijkomende auto’s om hulp te vragen. We waren er intussen achter gekomen dat eens er lucht in de dieseltoevoer zit, je die daar moet uitkrijgen. Uiteraard had de vorige eigenaar daar weer iets anders op zitten dan het originele materiaal en we hadden geen idee hoe we die lucht er moesten uitkrijgen. We hielden een personenwagen aan, maar de kon ons niet helpen!

Volgens mij moeten die heilige Christoffel, ons beschermengeltje en onze heks ergens toch wel helpen want plots stopte er een witte pick-up toyota land cruiser naast ons! Achterin de pick-up zaten een drietal zwarte mannen die je zo kon uitwringen. Voorin, hoog en droog twee andere zwarte mannen. De chauffeur van de wagen was de leider en zei me ‘no problem Madam, we will fix the car’. Ze hadden nog een rit van vier uur voor de boeg en het was donker, maar dat deerde hen niet. Ze hadden zich voorgenomen om terug leven in Gari te blazen en dat deden ze!

En dan zeggen ze dat je nooit een zwarte aan je auto moet laten werken! Een van de mannekes was een uitstekende garagist! We vonden het pompje om de lucht uit het systeem te halen niet! Hakuna matata voor hem, geen probleem: dan zuigen we de lucht er gewoon met de mond uit! Daar hadden wij nog niet aan gedacht! Achteraf bleek ook dat onze herstelling van de leiding zelf niet helemaal luchtdicht was.

Ik moest stiekem giechelen want wij hebben letterlijk kilo’s en kilo’s reserve materiaal mee (vandaar misschien ons overgewicht). Tot nu toe hebben we daar nog niet zoveel van gebruikt. En dan heb je die zwarte mannekes. Het enige materiaal dat ze hadden waren wat sleutels en een dun tuinslangdarmpje! Net wat we nodig hadden.

Uiteindelijk moest de auto in gang getrokken worden. Eens die terug in gang schoot, racete ik met de zwarte garagist naast me, de donkere nacht in. Tegen honderd kilometer per uur scheurden we de slechte baan op, om zo het systeem terug goed op gang te krijgen. Ik was er niet helemaal gerust in! Maar die mannekes waren gewoonweg honderd procent te vertrouwen. De vriendelijkheid zelve!

Terwijl Gari hersteld werd, kwam de personen wagen die ons eerder hulp geweigerd had nog verschillende malen voorbij gereden. Het was erg louche. We zullen het gelukkig nooit weten, maar ik denk dat zonder de hulp van die zwarten, de mannen van de personenauto ons overvallen zouden hebben.

Om half tien ‘s avonds kwamen we uitgeput op de camping aan!

Alweer een heel avontuur. Een van de personen die we op onze reis ontmoetten en die zelf ook al door heel Afrika getrokken was zei me tijdens een van onze gesprekken: ‘An adventure is only nice to talk about when it is over.’

Woensdag 10 november

Hoewel we heel erg uitgekeken hadden naar ons verblijf aan de Zambezi, viel de camping waar we zaten verschrikkelijk tegen! We waren er moederziel alleen. En dan bedoel ik echt moederziel alleen! Zelfs geen personeel om ons te onthalen! Uiteindelijk kwam de manager van de lodge ons tegen elf uur groeten.

We spraken af dat hij ons rond twee uur zou komen ophalen met een bootje om ons naar het eilandje te brengen, waar de logies voor de niet kampeerders lagen. Daar was eveneens een zwembad waar we in wilden zwemmen. Hij kwam er pas door tegen drie uur. We waren inmiddels een beetje ambetant. Toen achteraf bleek dat hij het zwembad speciaal voor ons gevuld had, werden we wat vriendelijker!

Desondanks vonden we het een vreemd oord en waren we blij de dag erop verder te kunnen trekken. 

Donderdag 11 november

Van de vreemde camping reden we in een ruk door naar Livingstone! Voor Bjorn was het intussen de derde keer dat hij de ‘Vic falls’ bezocht. Op die tien jaar tijd heeft hij Livingstone zien veranderen van een klein provinciaal stadje in een super toeristisch oord. Ik denk dat het Livingstone van tien jaar geleden hem beter beviel!

Het eerste dat we deden was voor mij een vlucht gaan boeken voor de dag erop. Bjorn had dit al gedaan, en dus zou ik alleen vliegen. Daarna trokken we naar de supermarkt. Onze eind stop was de camping. Bjorn had hier tien jaar geleden ook al eens gekampeerd en ik moet eerlijk toegeven dat ik het hier een piepklein beetje moeilijk mee had.

We maakten die namiddag uitgebreid gebruik van het zwembad. ‘s Avonds kwam de wachter ons halen omdat er olifanten vlak bij waren. En ‘s nachts kregen we bezoek van een nijlpaard dat op slechts enkele meters van ons vandaan graasde.

Vrijdag 12 november

Als je aan de Vic falls denkt, geef toe, dan denk je aan massa’s water.  Iedereen kent wel het indrukwekkende beeld van die enorm lange en indrukwekkende waterval! Nu, ik dus ook. Ik was dus uitermate nieuwsgierig naar wat ik vanuit het vliegtuigje te zien zou krijgen. Ik wist uiteraard wel dat de waterval op z’n laagst stond nu, maar ik had totaal niet verwacht om de indrukwekkende ‘vic falls’ zonder water te zien! Enfin, er was eigenlijk nauwelijks een waterval te zien. De vlucht zelf was reuze en iedereen troostte me met het feit dat ik nu de geologie van de waterval veel beter kon zien en begrijpen.

Hieronder links zie je een foto van de waterval in volle glorie en rechts de waterval zoals ik die zag. Zoals je kan zien, liep er bij mij enkel aan de linker kant van de waterval water naar beneden.

 

 

 

 

 

 

Nu, water of niet, ik vond het toch wel een indrukwekkend fenomeen.

Zaterdag 13 november

Vandaag zouden we gaan raften!! En bij dat raften was ontbijt inbegrepen in het restaurant van onze camping en dat konden we uiteraard niet links laten liggen! Ons nog eens lekker laten bedienen…

Even later kwam Potato ons ophalen. Dit was de rafting gids die Bjorn tien jaar voordien ook al gehad had. Ze waren toen het enige raft dat niet was omgekanteld en Bjorn had hem dus speciaal terug gevraagd. Het was een rafting van graad vijf en ik was er eigenlijk niet helemaal gerust in. Dat is precies dat hoe ouder ik word, hoe minder gerust ik in dat soort van dingen ben. Ik was zo gestresseerd dat ik in het begin niets van de uitleg begreep en Bjorn telkens moest vragen alles voor me te herhalen. Naast me zat een Zuid-Afrikaanse die nog veel meer schrik had als mij. Samen zaten we helemaal voorin de boot!

De eerste stroomversnelling (rapid) ging goed. De tweede verloren we de Zuid-Afrikanen en de derde rapid lag iedereen eruit! Met het lage water was de rivier veel woester dan met hoog water. De rapids waren dus een pak technischer. Gelukkig viel ik maar eenmaal uit de boot. Ik kon op het laatste moment de short van mijn Zuid-Afrikaanse buurvrouw vastgrabbelen. Potato zag het met ons als een uitdaging om het raft zoveel mogelijk te doen omslaan. Soms deden we de rapids zelf zonder raft!

‘s Middags stapte de helft van de groep op en kregen we gezelschap van een Iers koppel dat op huwelijksreis was. Ik bleef voorin zitten en Bjorn bleef achter mij zitten. Op een bepaald moment kwam er een erg moeilijke rapid aan. Potato had ons verteld dat het bijna zeker was dat we zouden kantelen. Toen we dus de rapid voorbij waren keek ik trots achterom omdat we niet waren omgekanteld. En toen zag ik tot mijn grote verbazing dat Mark en ik de enigen waren die nog op de boot zaten. Helemaal in paniek zocht ik naar Bjorn in de kolkende watermassa. Toen ik hem eindelijk vond keek ik verschrikt naar Mark en riep: “hij is aan het panikeren”. Tot ik Bjorn zag lachen. Toen moest ik Mark toegeven dat ik aan het panikeren was…

Op de rustige stukken mochten we naast de boot zwemmen, wat zalig was want het was een snikhete dag. Op de een of andere manier stapte Bjorn altijd als laatste terug in. Niet echt veilig want de rivier zat vol krokodillen. Op het laatste riep de gids Bjorn als eerste terug de boot op !

Tegen het einde van de dag begon het te regenen. Wij waren gelukkig net de boot uit toen het onweer losbarstte.

Zondag 14 november

Vandaag namen we voor goed afscheid van Zambia en trokken we naar  Botswana. Het einde van de reis komt in zicht…